Zeeuws Vlaanderen

En weer wandel ik in Zeeland. Nu in het meest zuidelijke deel, in Zeeuws-Vlaanderen om precies te zijn. We zijn op vakantie in Nieuwvliet-Bad en van daaruit heb ik de tocht zelf "verzonnen". De basis voor mijn wandeling is het 9,5 km lange Cadesandpad. De beschrijving hiervan (met bijbehorend kaartje) is regionaal op diverse plaatsen te koop.

Het is donderdag 8 juli 2004 als ik om elf uur op pad ga. Dat is voor mijn doen aan de late kant maar het is niet voor niets vakantie. En ik hoef niet te reizen want ik wandel "van huis uit". Het weer is prima, goed genoeg voor de korte broek. Wel heb ik onderweg wat spatjes regen maar dat mag de wandelpret niet drukken.

De wandeling begint vanaf de parkeerplaats bij het Best Western hotel in Nieuwvliet-Bad. Ik steek vanaf de parkeerplaats de Zeedijk, zo heet de weg hier, over en ik loop linksaf via het fietspad richting Cadzand. Ik volg het fiets- c.q. wandelpad schuin omhoog tot op de als duinen verklede dijk. Aan mijn rechterhand ligt het natuurgebied "De Verdronken Zwarte Polder":
"Dit is een uniek, 55 ha groot, gebied, bestaande uit slikken, schorren en duinen. Vrijwel alle zoutplanten, die in Nederland te vinden zijn, staan hier. Na het dichtslibben van het Zwarte Gat (een gevolg van het verzanden van Het Zwin) is dit gebied ingepolderd. De polder liep onder water in 1902 en is sindsdien overgeleverd aan het spel van eb en vloed. Tot de meest zeldzame plantensoorten behoren het laksteeltje, de gesteelde obione en de strandbiet. Bij de duinen vindt u nog de weinig voorkomende blauwe zeedistel en de zeewinde. De Verdronken Zwarte Polder is voor veel vogels een belangrijk rust- en foerageergebied. Voor de Kneu en de Strandplevier is het bovendien een favoriete broedplaats. Regelmatig worden er wandelingen georganiseerd door dit gebied". Een klein soort Sluftertje dus.

In de verte glijden een paar grote schepen voorbij over de kalme zee en ik maak de eerste foto. Waar dijk en fietspad wat scherper naar rechts buigen, verlaat ik de dijk via een betonnen trap. Beneden loop ik de Dwarsdijk in. Hier is het wat drukker met verkeer dus even goed oppassen. En netjes aan de linkerkant van de weg tegen het verkeer in lopen. Het valt mij op dat er steeds vaker mensen zijn die deze regel niet (meer) kennen. Het is toch zowel voor jezelf als voor het overige verkeer veel overzichtelijker en veiliger. Op de T-splitsing met de Zwartepolderweg ga ik rechtsaf om al snel links de Strijdersdijk in te gaan. Hier wordt het aanmerkelijk rustiger. Links en rechts passeer ik velden met de typische Zeeuwse produkten zoals aardappelen, uien, en graan. En ik passeer de Knokkertweg. Wat heeft zich hier ooit afgespeeld, zo vraag ik mijzelf af.

Gelukkig blijft het vandaag rustig en tegen twaalf uur wandel ik Cadzand-Dorp binnen. Even een foto maken van Molen Nooitgedacht, een ronde stenen bovenkruier (beltmolen), aan de Zuidzandseweg en dan loop ik via de Mariastraat naar het centrum. Cadzand-Dorp is een goed herkenbaar middeleeuws ringdorp met in het midden een gotische kerk uit het begin van de 14de eeuw. Op het punt waar ik tegen de kerk zou aanlopen, ga ik er met de spreekwoordelijke wijzers van de kerkklok omheen.

Via de Koolsweg laat ik Cadzand-Dorp achter me en ik loop nu in zuidwestelijke richting tot aan een T-splitsing. Hier rechtsaf en op de volgende T-splitsing linksaf. Ik ben nu op de route van het Cadesandpad aangekomen. Hiervan is de markering niet overal even duidelijk dus is het kaartje een zeer welkome aanvulling. 

Ik bewonder de vlucht van een bruine kiekendief en ik luister naar het gezang van een veldleeuwerik. Helaas hoor je dit fraaie gejubel steeds minder. Verder maar weer. Op de volgende T-splitsing rechtsaf en met een slinger om een camping heen kom ik op het kruispunt met de Stelledijk en de Cadzandseweg. Als je hier linksaf de Cadzandseweg neemt, kom je al snel in Retranchement. "Dit meest zuidwestelijke kustdorp van Nederland is in 1604 (na de verovering van Sluis) gesticht door Prins Maurits (een verre voorvader van de huidige Nederlandse kroonprins Willem-Alexander)". En is zeker een bezoekje waard.

Ik bewaar Retranchement voor een andere keer en ga rechts. Volgens het kaartje moet ik al snel schuin linksaf maar een dicht hek verspert mijn weg. Dan maar over het hek heen en door een veld vol heerlijk geurende kamille. Ik zoek mijn weg in de richting die het kaartje aangeeft. Hierbij loop ik door een stuk "nieuwe natuur", zo lijkt het. Uiteindelijk kom ik bij een wandel- en fietspad maar om daar te komen moet ik eerst over een hek van prikkeldraad. Als je het stuk "nieuwe natuur" oversteekt en je houdt de richting van de boerderij aan dan kom je beter uit en wel bij een overstap over het prikkeldraad. Wel zo makkelijk.

Maar goed, ook ik ben zonder kleerscheuren weer op het juiste pad. Langs het kanaal wandel ik in noordwestelijke richting en geniet van de vele vlinders die op de links en rechts bloeiende planten naar honing zoeken. Ook genieten, maar dan van het water, doen een zestal kinderen bij het bruggetje dat ik naar links moet oversteken. Onder grote hilariteit maakt er één een bommetje op het moment dat ik passeer. Ik word quasi nat en kwaad en de kinderen hebben de grootste lol. Uitkijken bij het oversteken van de "drukke" weg, even rechts en dan schuin naar links het fietspad op naar boven. 

Dat is even een klim maar boven gekomen wordt de moeite ruimschoots vergoedt door het panorama over het Zwin. Ik zie hier onder andere een tweetal grote zilverreigers. Mooie witte vogels. Het is bijna één uur en tijd voor een sneetje brood. Ik pauzeer aan de picknicktafel bij grenspaal 369. Ik heb ergens gelezen dat dit niet de echte grenspaal is. Die zou middenin het Zwin staan. Om de toeristen toch het gevoel van "grenzenloosheid" te geven, zijn zowel aan de Belgische als aan de Nederlandse kant een soort van "nevenpalen" geplaatst. Nummer 369 is trouwens de meest westelijke grenspaal tussen onze zuiderburen en ons. De paal is van gietijzer en weegt zo'n 372 kg. Laten staan dus maar.

Kijk voor meer informatie over het Zwin en over Cadzand bijvoorbeeld op de site van Cadzand (o.a. onder het kopje natuur). Er passeren hier regelmatig fietsers en andere wandelaars. Als mijn brood op is, volg ik hun voorbeeld en ga weer op stap. Ik loop nu in noordwestelijke richting bovenop de duinen. Met ruim zicht op het Zwin enerzijds en campings en Cadzand-Bad anderzijds. En op een ooievaar. De route voert een stukje door het toeristische Cadzand-Bad met de beroemde Boulevard De Wielingen en dan gaat mijn tocht de dijk weer op. Ik heb inmiddels de officiële wandelroute verlaten en na een stuk over het (fiets-) pad over de duinen te hebben gewandeld, besluit ik om de resterende kilometers via het strand te lopen. Het loopt wat zwaarder maar is een leuke afwisseling. Ik hoef alleen de kustlijn nog maar te volgen om terug te komen in Nieuwvliet-Bad.

Ik passeer de Verdronken Zwarte Polder nu via de zeekant en geniet van een laatste pauze op het strand. Als de lucht wel erg begint te betrekken, wandel ik snel richting huis en besluit rond de klok van vier uur een leuke wandeling. En het weer zat mee want een kwartier later valt er een stevige bui.

Een paar dagen later fiets ik samen met Nick zo goed en zo kwaad de gelopen route en we komen uit op zo'n achttien en een halve kilometer. Horeca is onderweg regelmatig te vinden en ik heb me weer eens prima vermaakt.

Een deel van het Cadesandpad loopt parallel aan het lange afstand wandelpad Deltapad 5-1. Het is een goed begaanbare tocht waarbij honden mee kunnen. Alleen bij het deel "nieuwe natuur" moet je dan even een stukje om lopen.