Enkele en Dubbele Wiericke

Als je met de auto vanuit Utrecht over de A12 richting Den Haag of Rotterdam rijdt, passeer je even voor Bodegraven twee opvallend brede sloten. Dit zijn de Dubbele en Enkele Wiericke, zo valt er op borden langs de snelweg te lezen. Ook zie je vanuit de auto dat daar wel eens mensen langs wandelen. En dat maakt nieuwsgierig. Ik weet dat de NS ooit een route had die vanuit Bodegraven langs beide watertjes naar Haastrecht liep. Maar zoals gezegd, had. Nu heb ik ooit een exemplaar van het blaadje "Groene Hart Visie" gekregen met daarin onder andere de wandeling "Oude Waterlinieroute". En laat nu ook deze tocht langs de Enkele en de Dubbele Wiericke gaan.

Het is zaterdag 15 april 2006 en het wil nog steeds geen lente worden. Ondanks dat heb ik zin in een wandeling. Zonder hond en zonder al te lange reistijd. Ik kies voor een tocht waarbij ik kennis ga maken met de beide Wiericken en ik ga op zoek op internet. Via de onvolprezen wandelzoekpagina van Stefan Horn vind en print ik de oude NS wandeling "Wiericke". Deze combineer ik met de hierboven genoemde beschrijving van de "Oude Waterlinieroute" en zo kom ik tot een rondwandeling van circa 17 kilometer. Start- en eindpunt zijn station Bodegraven. Voor de verandering geef ik bij deze wandeling een beschrijving (vet weergegeven) van de door mij gelopen route. Dit in tegenstelling tot mijn meeste wandelverslagen die routebeschrijvingen ontberen omdat er andere (betere) van zijn.

De trein van 09:19 uur uit Maarssen brengt mij via Utrecht, altijd goed voor een espresso, en de stoptrein richting Leiden tot op station Bodegraven. Het is rustig fris weer. Helaas lijkt de beloofde zon het ook vandaag af te laten weten. Ik haal mijn fototoestel tevoorschijn, doe mijn rugzak om, en na een laatste blik op de route ga ik om vijf over tien van start. 

Ik verlaat het station aan de "stadskant" en ik steek de Stationsweg schuin naar links over, de Prins Hendrikstraat in. Deze gaat over in de Brugstraat.

Bij een ouderwetse sigarenwinkel koop ik, nee schrik niet, geen sigaren, maar een Mars voor onderweg. Ook dit zou je een vorm van verslaving kunnen noemen maar gelukkig voor mij niet echt schadelijk voor mijn gezondheid. In het centrum van Bodegraven begint de gebruikelijke zaterdagochtenddrukte langzaam op gang te komen.

Net voor de brug over de Oude Rijn ga ik rechtsaf de Rijnkade op. De Rijnkade gaat na ruim 300 meter over in een fietspad dat ik ongeveer 2 kilometer blijf volgen.

Het fietspad wordt gebruikt door hardlopers, hondenuitlaters, en wandelaars zoals ik. Dit voormalige jaagpad loopt soms letterlijk door achtertuintjes en het valt mij op dat de huizen aan de overkant van de Oude Rijn nieuwer en groter maar niet altijd authentieker zijn dan aan deze kant van het water. Nieuwsgierig als ik ben, kan ik het niet laten hier en daar een nieuwsgierige blik naar binnen te werpen waarbij ik me soms een beetje een voyeur voel. Het jaagpad werd overigens al in 1644 aangelegd!

Waar het fietspad bijna tegen de verkeersweg (Zuidzijde) aankomt, sla ik bij een elektriciteitshuisje rechtsaf. Ik steek voorzichtig de drukke weg over. Ik wandel nu op een weggetje dat tegen de klok in om fort Wierickerschans loopt.

Dit fort is in 1673 gebouwd waarna het in 1698 zijn huidige vorm kreeg. Het is één van de laatst overgebleven forten van de Oude Hollandse Waterlinie. Aan de overkant van de fortgracht nestelen blauwe reigers en ik blijf het een apart gezicht vinden, die grote vogels op een nest in een boom. Ik ben inmiddels op de route zoals die werd beschreven in Groene Hart Visie (en in het routeboekje "Tureluren en Flierefluiten").

Waar het weggetje na een bocht naar links tegen het water van de Enkele Wiericke aanloopt, volg ik deze Wiericke naar rechts. Ik volg het asfaltweggetje en steek de spoorlijn Utrecht - Leiden over. Kijk hier goed uit. De route volgt een stukje verder een graskade langs het water. Op het punt waar een fietspad (en -brug) de route kruist ga ik via een overstap rechtdoor richting de snelweg A12.

Op het gedeelte waar ik nu passeer is een drietal mannen aan het proberen om zwanen te vangen. Hiervan blijken er teveel te zijn die daarbij de boeren tot last zijn. Maar ja, het water is hier nogal breed en zo te zien zijn het niet de domste zwanen want het lukt de mannen niet om zelfs maar in de buurt van de vogels te komen. Inmiddels heeft ook de A12 zich door het toenemende verkeerslawaai aangekondigd.

De route verlaat vlak voor de A12 even het water en gaat een stukje naar rechts over een verharde weg. Na een goede honderd meter sla ik linksaf en ga via twee tunneltjes onder de A12 door. Dan linksaf en een stukje verder weer via een overstap rechtsaf langs het water, daarbij de graskade vervolgen.

Hoewel het leuk is om de A12 eens van deze kant te bekijken, vind ik het een stukje verderop langs het water wel zo leuk. En rustig. Want het in meer en mindere mate aanwezige geluid van de snelweg is een minpunt van deze wandeling. Vandaag is ook het weer niet bevorderlijk voor een lekker lentegevoel en al met al bemerk ik dat het echte wandelgevoel mij vandaag ontbreekt en zelfs niet even om de hoek wil komen kijken. Ja, dat kun je wel eens hebben. Het ligt zeker niet aan de omgeving.

De natuur trekt zich niets aan van mijn beslommeringen. Overal zie ik het geel van bloeiend speenkruid, in de Oude Rijn baltsen futen. In de weilanden zie ik kieviten, grutto's, tureluurs, hazen, en op het water zwanen, ganzen, eenden. In het riet hoor ik van alles pruttelen net als een leeuwerik hoog in de lucht. Verder zie ik een torenvalk, enkele buizerds, en ik meen zelfs een bruine kiekendief te bespeuren. Ver naar rechts zie ik het glinsterende water van de Reeuwijkse Plassen.

Hoe makkelijk kan een route zijn. Ik volg nog altijd de graskade langs de Enkele Wiericke. Dit doe ik tot een fietsbruggetje dat ik naar links oversteek. Ik loop nu over het Wiericke (fiets-) pad richting Driebruggen. Op het punt waar het pad in het dorp eindigt, steek ik recht over en loop de Kerkweg in.

Het is rond de klok van twaalf uur als ik Driebruggen binnenwandel. Een vriendelijk plaatsje met onder andere een supermarkt en horeca in de vorm van Café Custwijck, Laageind 1, tel. 0348-501250, of restaurant De Snackerie, Burg. Doormanstraat 2A, tel. 0348-502248. Ik ken beiden niet, ik ben ze ook niet tegengekomen, en ik neem daarom geen verantwoordelijkheid voor tegenvallers.

Na een 400 meter over de Kerkweg kom ik de Dubbele Wiericke tegen. Ik ga over de brug en sla linksaf de Noordkade in. Vanaf hier volg ik het water tot ik weer de A12 hoor en zie en bereik. Hoe makkelijk kan een ...

Beide Wiericken zijn in de veertiende eeuw gegraven. Ze lopen parallel aan elkaar op een afstand van circa 1,5 kilometer. Ze maakten in de 14e en 15e eeuw deel uit van de Oude Hollandse Waterlinie en het tussenliggende gebied kon helemaal onder water worden gezet. Hierdoor konden vijandelijke legers niet zo makkelijk de rijke Hollandse steden bereiken. Maar dan moest het niet vriezen zoals in 1672 toen de Franse troepen, 8000 man voetvolk en 1400 paarden, ongestoord via het ijs de Waterlinie over konden steken. De Prinsendijk, die we langs de Enkele Wiericke tegenkwamen, dankt zijn naam aan een bezoek van stadhouder prins Willem III die hier in het kader van de dijkverzwaring, ja, toen ook al, een kijkje kwam nemen. Enige historie is dit gebied niet vreemd.

Iets minder oud dan de beide Wiericken maar wel met enige historie is het gemaal dat luistert naar de fraaie naam "Net op tijd". Die naam heeft het gekregen omdat de bouw van het gemaal "net op tijd" was voltooid zodat het kon worden ingeschakeld tijdens een dijkdoorbraak. Een andere versie van deze historie luidt dat de naam slaat op een dijkdoorbraak in de jaren zeventig die "net op tijd" werd ontdekt door een schipper die zijn schip in het gat aan de grond zette en zo een grote overstroming voorkwam.

Via een smal paadje langs het water ga ik een tunneltje onder het eerste deel van de A12 door. Na een stukje "middenberm" volgt een tweede tunneltje en ik loop verder over de graskade langs de Dubbele Wiericke. Bij het verharde fietspad sla ik linksaf en volg het fietspad (Endelkade) tot aan de kruising met de Weiweg. Die weg ga ik bij ANWB-paal 66584 rechts richting Nieuwerbrug. Een stukje verder steek ik de spoorlijn weer over en ik loop richting een molen. Dit is nog altijd de Weiweg.

Na de graskades vind ik dit een minder stukje om te lopen. Op de Weiweg is nogal wat autoverkeer maar het zicht op de Weypoortse molen maakt wel weer wat goed. Ook het vogelreservaat Weypoortse Plas, ook wel Put van Broekhoven genoemd, vergoedt de verkeersdrukte enigszins. In 1564 verscheen hier de eerste molen die in 1672 door de Fransen werd platgebrand. De plas ontstond in 1936 door zandwinning ten behoeve van de A12 en biedt veel watervogels zoals Smient, Wintertaling, Slob- en Krakeend beschutting.

De Weiweg vindt zijn einde bij Koffietuin, een museum met horeca, en met beperkte openingstijden. Ik ga linksaf de Weypoort op. Om dan snel weer het jaagpad langs de Oude Rijn te nemen richting Bodegraven. Links ligt fort Wierickerschans. Ik loop niet helemaal terug tot de Brugstraat maar neem de Nieuwstraat terug naar het station.

Dit laatste in een poging de trein van 14:30 uur te halen. Dat lukt nog ook en daardoor ben ik om kwart over drie terug in Maarssen. Zoals ik eerder schreef, ontbrak mij vandaag het juiste wandelgevoel. Toch vind ik het gebied rond de Wiericken boeiend genoeg om het goede gevoel hier ooit nog eens te gaan zoeken.

De volledigheid rest mij te vertellen dat ik een prima kop espresso met heerlijk appelgebak heb genoten in Gasterie De Vliethoeve. De Gasterie ligt aan Zuidzijde 101 te Bodegraven. En handig zo'n reclamebord langs het jaagpad. Ik was er anders zo aan voorbij gelopen.