Aetsveldroute rond Weesp

Eind 2002 plannen Bob en ik woensdag 9 april 2003 als voorbereiding op een 4-daags wandelweekeinde in zuidoost Engeland. Nu het echter zover is, hebben we het niet meer over een training maar over een ultieme test die over het wel of niet doorgaan van Engeland zal beslissen. Eind januari ben ik namelijk aan een schouder geopereerd. De operatie lijkt goed geslaagd en de revalidatie gaat voorspoedig maar langzaam. Daarom twijfel ik of ik begin mei onze trip, waaronder 2 dagen wandelen, aan durf. Vandaar deze test. En om maar direct met de deur in huis te vallen, de 11 kilometer van de Aetsveldroute vielen mij niet mee. We hebben daarom de Engelse plannen verschoven naar een ander tijdstip, dus wie weet later meer over onze Engelse wandelervaringen.

Nu eerst de Aetsveldroute. Want dat is de tocht die Bob uit Trouw heeft gehaald en die we vandaag lopen. De Aetsveldroute is een rondwandeling die start op het NS-station van Weesp, al snel naar de rivier de Vecht voert om via de Aetsveldsche Polder terug te keren richting Weesp. Trouw, in de persoon van Cokky van Limpt, heeft het over een afstand van 12 kilometers. Ook de ANWB heeft een beschrijving van deze route en dan is die 2 kilometer korter. Wij houden het daarom maar op 11 kilometer.

Ik reis met de trein vanuit Maarssen via Duivendrecht naar Weesp. Als ik om 10:19 uur de trein uitstap, staat Bob al te wachten. Het stationsplein, eigenlijk is het woord stationsplein te veel eer, is onaantrekkelijk maar er staat wel een informatiepaneel over de door de ANWB bewegwijzerde route. Gelukkig lopen we al snel tegen de Vecht aan en is dit "leed" voorlopig vergeten. De route is goed gemarkeerd en de bordjes volgend gaan wij onze weg. Er staat weinig wind en het zal niet warmer zijn dan een graad of vijf. Het is maar goed dat de zon uitbundig schijnt waardoor wat warmer aanvoelt.

Nadat we via het bastioneiland met Fort Ossenmarkt de Vecht zijn overgestoken, volgen we de slingerende oever van het nu door pleziervaart met rust gelaten riviertje. Op de geasfalteerde weg waarover wij lopen, passeert regelmatig (auto-) verkeer. Niet echt rustig, goed uitkijken, en het kost ons enige moeite om dit gedeelte aantrekkelijk te noemen. Het aantrekkelijke zoeken we daarom maar links en rechts van de weg. Naar rechts, aan de overkant van de Vecht, zien we de twee Weesper molens. De Vriendschap uit 1900 en opvolger van een molen uit 1694 en de Eendragt die ook uit 1694 stamt. Aan de linkerkant van de weg passeren we mooie boerenhoeven zoals Huize America, Zonnevegt, en Vechtzicht.

We komen ook langs het voormalige en zoals Bob het beschrijft "geheimzinnige en desolate" fabriekscomplex van de Fabriek van Bronswerken, v/h Becht en Dyserinck. Enig "ge-Google" van Bob leert ons later dat de fabriek vanuit Amsterdam, Stadhouderskade, stamde. Medio 19e eeuw leverde men van brons gegoten kunst- en siervoorwerpen zoals klok-ombouwen en maagden die lampen schraagden. De familie Dyserinck kwam oorspronkelijk uit Vlaanderen. Waarschijnlijk zal de fabriek begin 20e eeuw naar Weesp zijn verhuisd. Nu is er niet veel glorieus meer van over.

Verder gaat onze tocht. Aan de linkerkant zien we de spoorlijnen richting Almere en Naarden. Al naar gelang de kronkels van de Vecht soms verder weg en dan weer dichterbij.  We zien diverse soorten treinen passeren en dat levert voor treinfanaten een leuk extraatje. Het loopt tegen half twaalf, een mooi moment voor een korte pauze. We vinden een bankje aan de achterkant van Fort Uitermeer en genieten in het zonnetje van een sneetje brood en wat drinken. Twee vrouwelijke wandelaars, die naar later blijkt een rondje om het Naardermeer lopen en enigszins van hun route zijn afgedwaald, gebruiken ook één van de aanwezige banken. Andere wandelaars komen we vandaag niet tegen.

Even gaat het langs de drukke Gooilandse weg, weer een minder stukje maar noodzakelijk om de Vecht over te steken, en dan komen we weer langs de Vecht. We lopen nu op de andere oever en we passeren mooie en minder mooie woonboten. Op dit deel van de route hebben we weinig verkeershinder en dat ervaren we als zeer aangenaam. Na een kort bezoekje aan het voormalige Fort Hinderdam slaan we tussen wat boerderijen door rechtsaf en zijn we op de Aetsveldsche Weg, een onverhard polderpad richting Weesp. Helaas kunnen we het "Alleen op de wereld" gevoel van Cokky van Limpt niet helemaal delen. Maar rustig is het hier wel. In een weiland zitten zo'n dertig zwanen waarvan er een stuk of tien het luchtruim kiezen. Een majestueus gezicht. Dan passeren we langs het pad een paaltje met een knop. Bob kan het niet laten en drukt erop. En ziet Cokky "slechts" twee hazen, wij zien er, als werden ze geactiveerd door de druk op de genoemde knop, zeker acht. Ze rennen langs een sloot tot vlak bij ons, bedenken zich en rennen terug. Af en toe springen er een paar over het slootje, en wij genieten.

Veel te snel komt Weesp weer naderbij. Gelukkig heeft de route in Weesp nog enkele leuke verassingen in petto. De leukste is het gedeelte met de houten huisjes nabij het zuidelijke bolwerk. De huisjes stammen uit de tijd van de Verboden Kringenwet uit 1853. Volgens die wet moest er rond een verdedigingswerk een vrij schootsveld zijn. En houten huizen breken nu eenmaal sneller af dan stenen. Je zou er zelfs dwars doorheen kunnen schieten. In Weesp kopen we bij een bakker de onontkoombare Weesper moppen, ja ja, ook het thuisfront wordt niet vergeten, en om 13:25 uur zitten we aan de koffie in eetcafé 't Weesperplein. Het kost de serveerster die ons bedient enige moeite om ons de juiste koffie te brengen maar haar glimlach vergoedt veel. En het appelgebak is lekker.

Om half drie neemt Bob de trein terug richting Leiden. Ik kies voor de route via het Naardermeer, Hilversum, en Utrecht zodat ik nog een blik kan werpen op het eerste deel van de route en ik vertrek 5 minuten later. We zijn van mening dat we wel eens leukere wandelingen hebben gelopen maar ach, ook vandaag hebben we ons niet verveeld. En wat mijn schouder betreft, dat viel zeker niet mee. Ook Bob heeft, zo blijkt enige weken later, met een blessure gewandeld. Dus nog even geen Engelse wandelingen.

Raakvlakken met andere routes.
Het gedeelte van de route over de Aetsveldsche Weg volgt een stukje van het Trekvogelpad en wel etappe 17.
Bij Fort Uitermeer "kust" onze route als het ware het Waterliniepad, etappe 2. Bij dit fort hoort kazemat Keverdijk dat als een duintje te midden van vlakke weilanden ligt. Deze kazemat is begroeid met waaidennen en dat valt echt helemaal niet op. Fort Uitermeer zelf heeft een lange geschiedenis die terug gaat naar het begin van de Tachtigjarige Oorlog. Het is bij droog weer mogelijk om een wandeling rondom het fort te lopen.

Tot slot het volgende.
Op deze pagina tref je niet de (meestal) gebruikelijke foto's van de wandeling en wel om de eenvoudige reden dat ik dit keer geen fototoestel heb meegenomen.