Waarom ik wandelen leuk vind?

Omdat wandelen mij een heerlijk gevoel van vrijheid geeft en omdat wandelen op een snelheid gebeurt waarop ik veel van de omgeving kan waarnemen en in me kan opnemen. Tijdens wandelingen ontmoet ik van alles, variërend van vogels, mensen, bomen, en mooie natuur, tot afschuwelijke vervuilingen en vernielde dingen.

Het meest geniet ik van "eenzame" wandelingen door de natuur waarbij ik niet gehinderd door anderen de tijd aan mezelf heb en waarbij ik kan rusten, observeren, en genieten op die momenten die ik zelf bepaal.

Toch geeft ook het delen van de genoegens van het wandelen met anderen een goed gevoel. Daarom wandel ik regelmatig met Bob, mijn zwager, of met Ed, ex collega en thans (wandel- ) vriend.
Tijdens deze wandelingen hebben we de tijd en de rust om over allerlei zaken (bij) te praten, om vervolgens weer een tijdlang zwijgzaam en genietend verder te lopen waarna op enig moment het gesprek verder gaat.

Bij toeval heb ik op internet het volgende stukje proza ontdekt dat ik de lezer niet wil onthouden. Zeker ook omdat deze eenvoudige regels uitstekend verwoorden wat één van de facetten van het wandelen in zich heeft.

Hoe heerlijk is het om na een wandeling moe maar voldaan en vol van gebeurtenissen of bijzondere waarnemingen onderweg thuis te komen en om onder het genot van een lekker drankje te verhalen wat er zoal beleefd en gezien is.

Zelfs als een wandeling niet is geworden wat je ervan gedacht had door bijvoorbeeld slecht weer, door een tegenvallende omgeving, doordat de wandeling zelf tegenvalt, of door andere omstandigheden, dan nog ben je in ieder geval aktief en buiten bezig geweest. En da's nooit verkeerd. En ook bij "mislukte" wandelingen zijn er altijd momenten of gebeurtenissen die het toch de moeite waard maakten.

Dit alles (en nog veel meer) maakt dat ik wandelen leuk vind.