Utrechtse Heuvelrug

De wandeling gaat door een aantal prachtige landgoederen, zoals de Willinkshof, Bornia en Den Treek - Henschoten. In het landgoed Bornia wisselen bos, heide en zandverstuivingen elkaar af. Het tweede gedeelte van de wandeling gaat een stukje door boswachterij Austerlitz. Op de langere variant komt u in het landgoed Den Treek langs de 'Koepel van Stoop'. De statige beukenlanen geven dit gebied een bijzondere charme.

Lengte: 14 km Beginstation: Driebergen-Zeist Eindstation: Maarn LAW: Trekvogelpad
Horeca: Stationsrestauratie in Driebergen-Zeist. Halverwege de wandeling ligt in Austerlitz een café-restaurant. In de buurt van station Maarn is ook horeca aanwezig.
Routebeschrijving: De routebeschrijving is verkrijgbaar op station Driebergen-Zeist. U kunt de routebeschrijving ook downloaden.

Het is woensdag 10 maart 2004 als Bob (mijn zwager) en ik bovengenoemde wandeling lopen.
Bob komt met de trein van Leiden naar Utrecht. Ik reis met de bus van Maarssenbroek naar Utrecht. Vandaar reizen we samen per trein naar station Driebergen-Zeist.

Om kwart over tien starten we met wandelen in Driebergen-Rijsenburg zoals de officiële benaming luidt. De 14 kilometer lange route is door de duidelijke markering prima te volgen. Tot Austerlitz wordt de bekende roodwitte NS markering gevolgd. Vanaf Austerlitz wordt dat de geelrode markering van het Trekvogelpad (etappe 26).

Slechts een enkele keer raadplegen we het kaartje dat bij de gedownloade routebeschrijving zit. Deze routebeschrijving geeft zoals altijd ook nuttige en leuke achtergrondinformatie.

Het zal een graad of vier zijn. Boven nul, dat wel, maar muts en handschoenen zijn geen overbodige luxe. Doordat we het grootste deel van de tocht in de beschutting van bos lopen, hebben we weinig hinder van de gure wind. Onderweg hebben we af en toe neerslag in de vorm van (natte) sneeuw. Gelukkig valt er niet genoeg om er echt nat van te worden.

Goed, laten we gaan wandelen. We verlaten het station aan de kant van de Hoofdstraat en nadat we die zijn overgestoken, lopen we landgoed Beerschoten-Willinkshof in. We zien naast mooie oude bomen en een oud tempeltje ook een eekhoorn. En een (afwijkende) boom die wordt omgeven door een hekwerk. Klik hier voor informatie over die boom en over park Beerschoten-Willinkshof.

Al snel lopen we tegen de Arnhemse Bovenweg aan. We steken links de spoorlijn over en gaan direkt rechtsaf. We komen nu op landgoed Bornia. Bob bekijkt een aan de linkerhand gelegen huis waar thans een kantoor in is gevestigd en dat vroeger een kerkje herbergde. Tot nu toe wandelden we evenwijdig aan (de geluiden van) spoor en A12. Op Bornia verwijdert de route zich van beiden en wordt het rustiger. We horen en zien de nodige goudhaantjes. Meestal hoor je deze zich hoog in de boomtoppen verstoppende vogeltjes alleen maar. Vandaag hebben we diverse groepjes gezien die druk in lagere struiken aan het foerageren waren.

Over landgoed Bornia valt genoeg te vertellen. Ik volsta hier met het vermelden van de website van het Utrechts Landschap waar meer informatie over Bornia is te vinden. Wel wil ik noemen de restanten van perronnetjes, een poeltje, en de resten van een tuinhuisje. Denk namelijk niet dat je hier in "wilde" natuur loopt want vrijwel alles is hier ooit door mensenhanden aangelegd. Oorspronkelijk kwamen in dit gebied veel heide en zandverstuivingen voor. Gelukkig zijn daar links en rechts nog restanten van te zien. Alles bij elkaar zorgt dit voor de nodige afwisseling.

Terwijl wij lopen, staat de tijd ook niet stil. Het is bijna twaalf uur als we het dorpje Austerlitz naderen. De eerste aanblik toont een oude verzamelplaats voor autowrakken en andere zooi. Gelukkig is dit niet maatgevend voor het dorp dat op 17 augustus 1806 zijn ontstaan vindt. Toen namelijk besliste Koning Lodewijk dat drie nabij gelegen dorpen op één plek moesten worden geconcentreerd en dat nieuwe dorp moest de naam Austerlitz dragen, genoemd naar de triomfantelijke overwinning van Napoleon in de driekeizersslag bij Austerlitz in Tsjechië. Lees meer op de site van Austerlitz zelf.

Na dit "geestelijk" voedsel wordt het tijd voor wat aardser zaken zoals erwtensoep. In Austerlitz zijn (voor zover ons bekend) twee gelegenheden voor het versterken van de inwendige mens. Aan de Oude Postweg ligt café-restaurant Bonaparte. Wij kozen voor snack- en lunchroom "om 't Hoekje" dat iets eerder aan de route ligt. En wel op 't hoekje van de Gramserweg en de Oude Postweg. We laten ons de erwtensoep met worst en roggebrood met spek goed smaken. Als toetje neem ik nog een broodje kroket. Net als wij aanstalten maken om verder te gaan, komt er een ouder echtpaar(?) binnen die ook de NS wandeling lopen. Na een kort praatje stappen wij op voor het tweede gedeelte dat ons uiteindelijk naar Maarn moet brengen.

Voor we Austerlitz verlaten nog twee zaken. Aan de Gramserweg 2 ligt Het Logement, een bed en breakfast verblijf. Voor mensen die meerdere dagen achter elkaar wandelen (bijvoorbeeld over het Trekvogelpad) is dit misschien een leuk adres voor een overnachting. Verder bevindt zich aan de Oude Postweg een supermarkt waar eventueel proviand kan worden ingeslagen of aangevuld.

En dan gaan we verder, op naar Maarn. De volgende zeven kilometer volgen we de geelrode markering van het Trekvogelpad (etappe 26) waarbij we Austerlitz verlaten via de Oude Postweg. Het voorvoegsel "Oude" is hier zeer wel op zijn plaats want deze postweg vindt zijn oorsprong al in de 16e eeuw en vormde de verbinding tussen Amsterdam en Arnhem. Klik hier om naar etappes 24 - 25 te gaan.

Na een paar honderd meter door het bos steken we de Traay over. Deze verharde weg vormt de grens tussen boswachterij Austerlitz (kies achtereenvolgens "Zeist" en "Boswachterij Austerlitz") en het landgoed Den Treek-Henschoten. De eerste is in bezit van en wordt beheerd door Staatsbosbeheer. Het landgoed is particulier bezit en is u misschien bekend van het Henschoter- of Treekermeer. In beide gebieden kom je vooral naaldhout tegen waarbij de afwisseling wordt verzorgd door statige beuken en fraaie eiken.

Vlak voordat de route op een kruispunt van paden naar rechts gaat, zien wij in het verlengde van een beukenlaantje de bebouwing van restaurant en speeltuin De Pyramide van Austerlitz. We kijken elkaar eens aan en we besluiten het ommetje naar de pyramide te maken. Voor Bob betekent dit een hernieuwde kennismaking sinds 1958 en ook voor mij is het enige jaren geleden dat ik de pyramide heb bezocht. Het restaurant is, zo lezen wij, vooralsnog alleen in de weekeinden open. De bijbehorende speeltuin ook denk ik. Er wordt links driftig geschilderd en rechts hard gewerkt om de boel weer piekfijn te hebben voordat straks het (schoolreizen-) seizoen losbarst.

We lopen richting de pyramide en helaas. Er wordt daar flink wat bos opgeofferd om nog meer parkeerruimte te maken. Zo zie je maar weer. Als straks de pyramide in zijn/haar oude luister is hersteld, moet er weer geld in het laatje komen. Ten koste van mooie (en zeker geen zieke) bomen. Tja, 't is niet anders.

Na een paar honderd meter die langzaam omhoog lopen, zien we de pyramide verschijnen. Een vreemd gezicht, de enigszins scheef gezakte obelisk bovenop een pyramide die aan de buitenkant met gras is bekleed. En met een groot hek erom.
Rondom dit geheel is ook aardig wat bos weggekapt. Maar hier dient het om de omgeving weer een historisch tintje te geven. Want, zo lezen we op een informatiepaneel, ten tijde van de bouw van de pyramide in 1804 bestond de omgeving voornamelijk uit uitgestrekte heidevelden. En dat is iets wat je je te midden van al het bos heden ten dage bijna niet kunt voorstellen.

Ruim een half uur later zijn we terug op onze route. We vragen ons af of het echtpaar dat we in Austerlitz zagen ons inmiddels heeft ingehaald. Kan eigenlijk nog niet. Wat wel kan, is dat we de Koepel van Stoop in beeld krijgen. Die ziet er op zich aardig uit. Het is alleen jammer dat er een hek om heen staat. Dit vanwege een restauratie. De koepel was ooit een theehuis dat bij het verderop gelegen landhuis hoorde. De pilaren van het gebouwtje zijn afkomstig van de voormalige Koopmansbeurs uit Amsterdam.

Als we de koepel verlaten en doorlopen, passeren we even later nog een mooi huis. Dit hoort bij landgoed "De Hoogt". Ondertussen horen en zien we in de verte de weg tussen Amersfoort en Doorn. De route loopt daar een stuk evenwijdig aan totdat we de drukke weg oversteken. We laten de verkeersweg achter ons en we slingeren door bos en akkers en langs zeer afwisselende bebouwing richting Maarn. En we horen een "timmerende" specht. Ja hoor, na enig zoeken zien we bovenin een oude berk een groene specht die druk aan het hakken is.

Voordat we daadwerkelijk in Maarn zijn, wacht ons nog een (kleine) verrassing. We komen bij de "Koeheuvels". Dit fraaie gebiedje wordt sinds 1997 hersteld en moet langzaam aan weer een heide- en stuifzandterrein worden. Langs dit gebied staan her en der houten beelden. Sommigen mooi of leuk, anderen minder. Maar grappig om te zien. En het is goed om te constateren dat zoiets hier in Maarn mogelijk is zonder vandalisme. Want we zijn nu echt in Maarn aangekomen. Door wat fraaie lanen lopen we het centrum in. Hier zijn wat winkels en horeca. Omdat onze planning vandaag perfect klopt, lopen we direkt door naar het station waar enkele minuten later onze trein zal arriveren. Na een zelf meegenomen opwarmertje reizen we per trein terug naar Utrecht om vervolgens met de bus naar Maarssenbroek terug te keren. En zo zit er weer een lekkere wandeldag op door een afwisselend gebied.