Utrechtpad, etappes 6 - 9, Hardenbroek - Leersum

En dan zit het Utrechtpad er op voor mij !!!  Want op vrijdag 1 februari 2008 heb ik de nog ontbrekende etappes gelopen. Zij vormen door hun afwisseling een waardige afsluiting van een zeer gevarieerd wandelpad. Vandaag heb ik etappe 6 opgepakt langs de provinciale weg nabij Ridderhofstad Hardenbroek tussen Cothen en Werkhoven. Vandaar heb ik 22½ kilometer via Wijk bij Duurstede naar Leersum gewandeld. Hier volgt mijn verslag.

Als ik in Zeist op de bus sta te wachten is het 6 graden en er staat een stevige en frisse wind. Bus 56 komt 5 minuten te laat maar de vriendelijkheid van de chauffeur maakt dat snel goed. Ik loop nu het gevaar te gaan generaliseren maar het lijkt wel of de chauffeurs van dit soort, ja hoe zal ik het noemen, provinciale lijnen vriendelijker zijn dan de chauffeurs die b.v. in Utrecht rijden. Ze groeten vriendelijk, wachten met wegrijden tot iedereen zit, zwaaien (vaste?) klanten na en zijn gewoon vrolijk. Dat werkt aanstekelijk en om 10:15 uur stap ik in Cothen in een goede stemming de bus uit. Ik sta bij de rotonde bij de Cotherweg en de provinciale N229. Ik zou hier met bus 41 nog een eindje verder kunnen maar ik kies er voor om te gaan wandelen.

Langs de redelijk drukke N229 wandel ik richting Werkhoven en denk terug aan augustus 2006 toen ik hier de andere kant op liep. In gedachten verzonken ben ik een half uurtje later, of twee en halve kilometer verder, op het punt waar ik het Utrechtpad wil oppakken. En dan kom ik weer eens tot de conclusie dat mijn boekje (1e druk) en dus ook de route enigszins is gewijzigd. Want het Utrechtpad komt niet meer van Ridderhofstad Hardenbroek maar lijkt daar zo te zien om heen te gaan. Bij de brug over de Kromme Rijn (Molenspoor) vind ik de markering en ik zal die vandaag verder zonder problemen kunnen volgen.

Na het oversteken van een tweede bruggetje wandel ik nu langs de Oude Kromme Rijn. Ja, die Rijn heeft zo links en rechts heel wat verschillende lopen gehad. Het graspad is goed te bewandelen en aan de vele voetsporen te zien wordt hier vaker gewandeld. Nu ben ik alleen op wat schapen en een weiland vol meeuwen na. Rechts zie ik de witte watertoren van Werkhoven en een zeer rommelige boerderij waarvan het te hopen is dat die boer al een vrouw heeft want het zal hem anders met zoveel troep op het erf niet mee vallen er één te vinden ...

Het is in dit open landschap wel fris, mede omdat ik de wind tegen heb. Maar ach, geen geklaag over het weer want voor februari is het prima wandelweer. Na enige tijd verlaat de route de Oude Kromme Rijn en volgt de pas in 1973 gegraven Caspargouwse Wetering. En ja hoor. Als ik goed kijk, zie ik rechts de Utrechtse Domtoren. Etappe 6 gaat over in 7 en wel op het punt waar ik rechts de Kapelleweg op wandel. Via deze weg gaat het richting de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal. Bovenop de brug heb ik een schitterend uitzicht op het kanaal en op de Heuvelrug. En daar moet ik uiteindelijk naar toe.

Maar eerst volgt het Utrechtpad kilometers lang het Amsterdam-Rijnkanaal. Dat geeft mij de gelegenheid wat over dat kanaal te vertellen. Althans, wat het routeboekje daarover zegt. Het Amsterdam-Rijnkanaal is ontworpen door Anton Mussert die meer bekend is vanwege zijn NSB-activiteiten. Toch is zijn ontwerp van het kanaal een fraai staaltje want van Amsterdam tot aan Wijk bij Duurstede kunnen schepen zonder sluizen te moeten passeren het kanaal bevaren. Het kanaal werd in 1952 geopend. Vandaag passeert er een enkel schip en het valt mij vooral op dat het rechts gelegen land soms echt meters hoger ligt. Eén keer kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen, klauter omhoog, en zie dat het akkers zijn die zo hoog liggen. Verder daarachter ontwaar ik de Lekdijk want die rivier loopt hier hemelsbreed niet zo ver vandaan. Voor mij uit wandelen twee vrouwen met "veel" honden. Ook dat kan hier prima. Ik heb de wind inmiddels vooral in de rug en dat maakt het nog aangenamer om te wandelen.

Op het punt waar het kanaal de Lek kruist liggen twee sluizen. De Prinses Marijkesluizen aan de overzijde van de Lek en de Prinses Irenesluizen die ik inmiddels dicht ben genaderd, aan deze kant. Het is altijd weer imposant zo'n sluizencomplex te bekijken en het is leuk dat het Utrechtpad hier over en langs gaat. Er is helaas weinig activiteit in de sluis behalve dat midden op de sluis etappe 8 begint. Aan de Wijkse kant nuttig ik om even over enen een paar welverdiende boterhammen waarna ik richting Wijk bij Duurstede ga. De route volgt het fietspad beneden langs de Lekdijk en dat is jammer want dan zie je niets van het water. Begrijpelijk is het wel want op de dijk is veel autoverkeer.

Nadat ik sportvelden, het voormalige Oude Veerhuis en het veer naar Rijswijk ben gepasseerd, wandel ik het stadje Wijk bij Duurstede binnen. Hoewel, eerst ligt Slot Duurstede op de route. Ik loop hier op mijn gemak om heen en maak wat foto's. Daarna wandel ik via de Mazijk Wijk bij Duurstede binnen. Door een laag poortje, denk om je hoofd, kom ik op de Peperstraat. Daar geniet ik in 't Koffiehuis de Mazijk van een heerlijk broodje, een kop slagroom met koffie, een gezonde beker melk en een uiterst vriendelijke bediening. Nee, vandaag zowaar eens een keer geen appelgebak. Het is inmiddels twee uur.

Een genoeglijk half uur later stap ik op want er liggen nog zo'n negen kilometer op mij te wachten. Na het gezellige centrum van Wijk bij Duurstede volg ik een stukje de Kromme Rijn totdat het Utrechtpad bij de brug aan de Amerongerwetering richting de Heuvelrug gaat. En dat geeft af en toe mooie vergezichten op die Heuvelrug. Wel is het oppassen langs de drukke weg en ik ben blij als de route linksaf een soort broekbos in gaat. Dat blijdschap betrekkelijk is, wordt mij snel duidelijk want het pad is modderig en glibberig. Maar dat is nog altijd beter dan asfalt met het bijbehorende autoverkeer.

Aan het eind van het pad komt er toch weer een stukje asfalt, alleen wat minder druk dit keer. En al snel gaat het Utrechtpad het volgende onverharde pad in. Langs dit pad staan bomen die de oorspronkelijke steunpaaltjes duidelijk zijn ontgroeid. Het geeft wel aan dat ook hier niet alles zo maar vanzelf groeit. Ik zie groepen spreeuwen en kramsvogels. Verder heb ik vandaag als opvallende vogels een paar baltsende buizerds, één groene en twee bonte spechten gezien. En, ik zei het al eerder, mooie vergezichten op de naderende Heuvelrug. Ik kan me vergissen maar volgens mij zie ik zelfs de uitkijktoren in de Kaapse Bossen nabij Doorn.

Dan komt de route over de Gooijerdijk. Hierbij de opmerking dat je beter het over een sloot gelegen bospad kan nemen in plaats van de verharde weg. Ik ben altijd een beetje huiverig om zo’n pad direct te nemen want je weet maar nooit of je de oorspronkelijke route kan blijven volgen. En om dan weer terug te moeten lopen? Nou nee, ik wandel graag en ik kijk niet op een kilometertje meer of minder maar ik loop liever niet voor niets. Langs de Gooijerdijk vallen mij twee dingen op. Allereerst de langgerekte percelen die duiden op zogenaamde cope-ontginning. En verder heeft het slootje een zanderige bodem. Een teken dat ik met iedere stap dichter bij de Heuvelrug komen.

Waar ik ook dichtbij kom, is Ridderhofstad Broekhuizen. Vanaf het punt waar de route van de Gooijerdijk net voor een boerderij linksaf slaat, loopt het Utrechtpad gelijk op met het Trekvogelpad. In december 2005 wandelde ik hier met Ed. Dit samenzijn, van Utrecht- en Trekvogelpad wel te verstaan, is maar van korte duur want al snel scheiden de paden in het bos bij Broekhuizen. Het Trekvogelpad loopt linksom en verdwijnt richting Langbroek. Het Utrechtpad en ik lopen rechtsom Broekhuizen. Ik krijg aan de achterkant een mooi zicht op het landhuis. Ik zie daar trouwens niet de achter- maar de voorkant van het huis. Een stuk naar rechts ligt een kasteelachtige boerderij waarover het routeboekje mij vertelt dat het afwisselend wel en niet bij het Broekhuizen hoorde, Schevichoven genaamd. Wat nog altijd wel bij Broekhuizen hoort, is het fraai aangelegde bos met waterpartijen. Dat vinden meer mensen want het wordt hier zowaar wat drukker.

Door de ingang verlaat ik het landgoed. Via een bospad langs een akker loop ik richting Leersum waar ik een kwartiertje later arriveer. De route passeert nog restaurant d'Arthuizen dat een mooie gelegenheid biedt om op gepaste wijze afscheid van het Utrechtpad te nemen. Want daar aan de Rijksweg zit het er op. Ik laat het restaurant echter voor wat het is want ik ben precies op tijd voor bus 50 die mij even later terug naar Zeist brengt. Tweeëntwintig en een halve kilometer in goed vijf uur. En dat was het Utrechtpad dan. Het besef dat ik het afwisselende en gevarieerde Utrechtpad nu helemaal ben rond gewandeld, inspireerde mij tot de volgende tekst.

Het afscheid nemen van het Utrechtpad voelt als het afscheid nemen van een aantrekkelijke vrouw waarmee  je een tijd lang bent opgetrokken. Waarmee je spannende ontmoetingen had, maar soms ook enkele teleurstellingen. Toch keek je er iedere keer naar uit om haar te zien, haar te omhelzen. Op warme zomerdagen, of  zoals vandaag op winderige winterdagen. Altijd was zij verleidelijk en uitdagend. En al duurde het soms enige tijd, nooit kon je haar verleidingen weerstaan en telkens keerde je vol verlangen naar haar terug. Totdat zij op een kwade dag liet weten dat "het goed is zo. Het is mooi geweest". Zul je haar ooit nog zien, vraag je je vertwijfeld en wanhopig af? Wie weet, soms zul je haar pad kruisen, misschien zelfs enige tijd met haar mee oplopen maar nooit, nooit zal het meer worden zoals toen. En die wetenschap stemt weemoedig. Bedankt voor de fijne en afwisselende kilometers, ik zal je nooit vergeten. Dag schat, dag Utrechtpad.