Utrechtpad, etappes 4 - 6, Bunnik - Wijk bij Duurstede

We schrijven maandag 7 augustus 2006 en het is tijd om weer eens een stuk van het Utrechtpad te gaan bewandelen. En het is (nog) zomer en ik ben (nog) vrij. Ik twijfel tussen de etappes Baarn - Amersfoort en Bunnik - Wijk bij Duurstede. De wens om vanuit Bunnik eens een keer niet richting Utrecht maar de andere kant op te lopen, en een wens die ik al langer koester om een wandeling te maken die de oevers van de Kromme Rijn volgt, doen mij besluiten om de etappes 4 - 6 te gaan lopen. Daarbij wel de kanttekening dat om via het Utrechtpad in Wijk bij Duurstede te komen, ik etappes 6 en 7 helemaal zou moeten lopen. Gelet op het warme weer worden mij dat iets teveel kilometers en ik kies er voor om daar waar etappe 6 de Kromme Rijn raakt het Utrechtpad te verlaten. Vanaf dat punt ga ik op "eigen gelegenheid" verder richting Wijk bij Duurstede lopen. Waarbij ik wil proberen om de oevers van de Kromme Rijn zo veel mogelijk te volgen. Zo worden twee wensen in één wandeling vervuld.

Om in Bunnik te komen neem ik de trein van 09:17 uur uit Maarssen. Ik heb in Utrecht een ruime overstaptijd en dat geeft mij de gelegenheid om wat proviand, lees een halve liter Cola en een Mars, in te slaan. En om een dubbele espresso te kopen die ik in afwachting van mijn aansluiting al vast opdrink. Om 09:52 uur neem ik vervolgens de stoptrein richting Bunnik waar ik om 10:00 uur precies aan mijn wandeling begin.

Het zou voorlopig wel eens één van de laatste zomers dagen kunnen zijn en de vraag is of en hoe lang het vandaag droog zal blijven. Ik loop in mijn afgeritste broek en als ik door het centrum van Bunnik richting de Kromme Rijn wandel, denk ik terug aan de laatste keer dat ik hier liep. Dat was begin maart en de omstandigheden waren iets anders, lees winters. En Deejay, onze hond, die nu "zielig" thuis moet blijven, was toen bij me. Klik hier voor de foto's en hier voor het verslag van die wandeling.

Via de mij inmiddels bekende aanlooproute loop ik in tien minuten naar de Kromme Rijn. Ging ik hier de vorige keer linksaf, vandaag gaan we de onbekende wereld naar rechts verkennen. Ik begin met etappe vier, of zoals het boekje van het Utrechtpad hanteert, kaart 04 en ik volg de noordelijke oever van de Kromme Rijn. Na het passeren, of beter gezegd na het onderdoor gaan van de Koningin Julianalaan, wordt het Utrechtpad aan de ene kant geflankeerd door een golfbaan. Aan de andere kant, aan de overkant van het water, liggen aardige huisjes. Sommigen zijn zelfs voorzien van zwembad en/of bootje. Zouden de mensen die hier wonen dezelfde zijn als die aan de overkant golven, zo vraag ik mij af.

Een stukje verder ga ik onder de spoorlijn Utrecht - Driebergen door en er volgt een rommelig stuk route langs de industriële rafels van Bunnik. Als je hier goed oplet dan kun je aan de linkerkant een wetering in de Kromme Rijn zien uitmonden. Weer zo'n slootje, zul je denken maar pas op. Dit is het Grand Canal van landgoed Wulperhorst bij Zeist! En in het bijbehorende huisje dat in 1858 is gebouwd, woont heden ten dage Wibi Soerjadi. Het is maar dat je het weet.

Dan dient het viaduct van de A12 zich aan. Na dit "ongemak" keert de rust weer en ik volg nog altijd de oevers van de Kromme Rijn. Hier en daar zit een verdwaalde visser en een enkele keer passeert een wandelaar met hond. Op een akkertje zitten een paar hazen en verder is het heerlijk rustig. De Kromme Rijn loopt met een bocht om de plaats Odijk heen en ik volg haar voorbeeld tot aan het punt waar de Langbroekerwetering haar eindpunt vindt in de Kromme Rijn. Daar verruil ik de Rijn voor de (drukke) Rijnse Weg die verderop Langbroeker Dijk gaat heten.

Langs deze weg stroomt de gelijknamige wetering. Deze Langbroekerwetering is één van de oudste, in 1126 (!) gegraven weteringen van ons land. De wetering dient nog altijd als afwatering van de Heuvelrug. Door al deze historie mis ik de restanten van het voormalige Kasteel Rysenburgh. Maar een stukje verder sta ik letterlijk en figuurlijk stil bij een gedenkteken voor ene Bianca die hier op 10 februari 2000 op 29 jarige leeftijd is verongelukt ... Tja, daar word je even stil van.

Vanaf het punt waar het meeste verkeer links de Rijsenburgse Laan op gaat, wordt het langs de wetering aangenamer wandelen. Nog aangenamer wordt het als ik via De Laan richting ridderhofstad Beverweert loop. Langs De Laan vind ik een volgend gedenkteken. Dit ter herinnering aan een Franse piloot die hier in de Tweede Wereldoorlog is gesneuveld. Het parkbos rond Beverweert doet mij overigens regelmatig aan de landgoederen Rhijnauwen en Amelisweerd denken. En niet alleen omdat ook daar de Kromme Rijn stroomt. Ridderhofstad Beverweert wordt al in de 13e eeuw genoemd. Het huidige landhuis stamt uit 1835. Het Utrechtpad verlaat Bevertweert "aan de voorkant" en loopt richting Werkhoven. Daar komen we niet want na een kort stukje route dat evenwijdig aan de drukke N229 voert, buigt het Utrechtpad al snel naar links, de Kromme Rijn weer opzoekend.

Het is inmiddels half één, hoog tijd voor een pauze, en ik ga daarvoor ook de Kromme Rijn opzoeken. Op het punt waar het Utrechtpad linksaf de Broekweg inslaat, wandel ik naar rechts, steek de Kromme Rijn over, en vind daar een prima plekje aan het water. Het is drukkend warm en ik ontdoe mij van diverse bezwete kledingstukken die ik in de zon te drogen leg. Want het is nog steeds zonnig. Wel beginnen er steeds meer en steeds grotere en steeds donkerdere wolken te verschijnen. Dat gaat nog spannend worden. Ik geniet een goed uur van de natuur, de zon, en niet te vergeten van mijn brood. En van een buizerd die loom op de warme lucht voort zweeft. Heerlijk lijkt me dat. Op enkele oeverplanten zitten wat prachtige beekjuffers en ik probeer daar wat foto’s van te maken.

Helaas komt er ook aan deze pauze een eind want er moet nog gewandeld worden. Ik loop de Broekweg in terwijl de lucht nu wel erg dreigend begint te worden. Op het punt waar ik rechtsaf weer de Langbroeker Dijk in ga, ligt een eenvoudige “Pleisterplaats” waar wat gegeten en of gedronken kan worden. Op zondag gesloten. Ik heb net gegeten dus ik wandel verder richting de volgende ridderhofstad, Sterkenburg. En ja hoor, daar vallen de eerste druppels.

De regen zet niet echt door en mijn regenjack kan in de rugzak blijven. Ik vind zo'n buitje eigenlijk best wel even lekker. Ridderhofstad Sterkenburg heeft een opvallende ronde toren die in de 13e eeuw is gebouwd. De duiventoren die ik een stukje verder passeer dateert uit de 19e eeuw toen ook het slot werd verbouwd. Etappe 5 gaat over in 6 en ik wandel de achteringang van Ridderhofstad Hardenbroek in. Dit slot is in 1260 gebouwd door Gijsbert van Wulven (waar kwamen we die naam eerder tegen) die zich vanaf dat moment Van Hardenbroek ging noemen. In 1762 vond een grote verbouwing plaats en uit die tijd stammen ook enkele eiken in de "tuin". Het huis is nog altijd in het bezit van de familie Van Hardenbroek.

En dan gaat het onweren. Niet een beetje gerommel in de verte, nee, pal boven mijn hoofd. Ik hoop dat er geen oude eiken sneuvelen en eigenlijk loop ik niet zo lekker meer. Ik ben doorgaans niet bang uitgevallen maar om in een onweersbui buiten te lopen heb ik een broertje dood aan. Gelukkig trekken de hevigste buien snel over hoewel "het nog lang onrustig zal blijven". Het is weer droog en de temperatuur blijft zeer aangenaam.

Inmiddels ben ik door de voor-uitgang van Hardenbroek aangekomen bij de N229. Het Utrechtpad slingert hier naar rechts en links om dan langs een oude Kromme Rijn meander richting het Amsterdam Rijnkanaal te verdwijnen. Ik volg dit voorbeeld niet want ik verlaat het Utrechtpad. Ik wandel over de parallelweg langs de N229 richting Wijk bij Duurstede. Ik volg de best wel drukke weg niet helemaal tot in Wijk want bij het dorp Cothen sla ik af naar rechts om via een brug over de Kromme Rijn in dit dorp te belanden. En dat is verrassend mooi. Over Cothen vond ik op de site Wikipedia de volgende tekst: "Cothen is een klein dorpje binnen de gemeente Wijk bij Duurstede. Het heeft in 2003 zo'n 3000 inwoners. Het dorpsaanzicht wordt bepaald door de slanke kerktoren, ontworpen door Wolter te Riele, en de stellingkorenmolen Oog Int Zeil. Het oude gedeelte van het dorpje met o.a. de Brink en de Dorpstraat is aangewezen als beschermd dorpsgezicht." en daar heb ik weinig aan toe te voegen, behalve dat het hier leuk wandelen is.

Groot is Cothen dus niet en na een kijkje bij kasteel Rhijnestein verlaat ik het dorp over de Groenewoudse Weg richting de N229. Die steek ik over waarna ik voor de verandering de Kromme Rijn nog maar weer eens kruis. Net over het kruispunt bevindt zich restaurant De Pronckheer waar je behalve kan eten, ook kano's kan huren. Voor mij geen eten en geen kano want ik wandel nu een (fiets-) pad op dat tussen akkers en weilanden door richting Wijk bij Duurstede gaat. Want daar ligt vandaag mijn eindbestemming.

Maar eerst volgt er nog een leuke verrassing want waar ik volgens mijn verouderde kaartje een voormalig zwembad op mijn pad zou moeten vinden, loop ik tegen een stukje "nieuwe" natuur aan, de Vikinghof. Dit gebied van 7.6530 ha wordt beheerd door het Utrechts Landschap. Met financiële steun van onder andere de Provincie en Wijk bij Duurstede is het voormalige zwembadterrein De Vikinghof in 2003 aangekocht en ingericht als natuurgebied. In de tweede fase, die dit jaar (2006) moet worden afgerond, worden natuurvriendelijke oevers langs de Kromme Rijn aangelegd en een oude stroomgeul wordt verder uitgegraven. Met enig gegoogel kom ik de volgende moderne kernwoorden tegen: "strategisch belang", "belangrijke schakel in de realisering van de ecologische hoofdstructuur", "stapsteen in de ecologische verbindingszone", "van belang voor extensieve recreatie". En, zo las ik ergens, er wordt gehoopt op een "win-win situatie" door de aanleg van een 68 hectare grootte golfbaan rond boerderij Groote Maat. Mooie woorden allemaal, de toekomst zal het ons leren. Ik vind het een aardig gebied om doorheen te wandelen.

Ik loop verder langs de oever van de Kromme Rijn richting Wijk bij Duurstede. En ik kom bij de Amerongerwetering / Nieuwe Weg zowaar het Utrechtpad weer tegen. Dit volg ik nu in tegengestelde richting en om tien over vier ben ik middenin het stadje dat daar al eeuwenlang zo aangenaam ligt in de armen van (Kromme) Rijn en Lek. Ook de terrassen aan de Markt liggen er aangenaam bij en Emmy, die mij met de auto komt ophalen, zit daar al. En zo zit ik even later aan een koele Cola met een heerlijk stuk appelgebak. Dat heb ik wel verdiend na een geslaagde en ruim 19 kilometer lange wandeltocht.

Franse piloot

In het krantje Bevrijdingsdag 2007, uitgave van de Provincie Utrecht, Nationaal Comité 4 en 5 mei, AD/UN en AD/AC, staat een artikeltje over de Franse piloot. Omdat ik het een informatieve en leuke aanvulling vind bij mijn wandeling, heb ik het artikel hieronder in zijn geheel opgenomen. Met dank aan Yvonne en John van den Brink.

Régis Deleuze   "Ik zou hem omarmen"

Ergens moeten nog de handschoenen liggen van de Franse piloot Régis Deleuze. Hoe dichtbij kan de oorlog komen? De 22-jarige Régis draagt de handschoenen tijdens zijn eerste en tevens laatste vlucht voor squadron 274 van de Royal Air Force. We schrijven 25 februari 1945. Régis wordt aangeschoten door de Duitsers en zijn Hawker Tempest V crasht vlakbij kasteel Beverweert. Régis kan nog uit het wrak kruipen, maar sterft onderuitgezakt tegen een boom. Daar zit de held die acht keer een V1 neerhaalde én de pechvogel die eigenlijk vrij was, maar een collega vervangt. Op de dag af 62 jaar later, 25 februari 2007, krijgt Yvonne van den Brink te horen dat de stervende Régis z'n handschoenen nog droeg. Een ooggetuige zag dat iemand er vandoor ging met handschoenen én papieren. De handschoenen waren nauwelijks uit te krijgen omdat de vliegenier al zijn vingers had gebroken. Het is het zoveelste stukje in de puzzel van luitenant Régis Charles Deleuze. Yvonne van den Brink is al dertig jaar doende met die puzzel. Iedere maand komt ze wel even een kijkje nemen bij haar "jeugdliefde". Als 10-jarig meisje ontdekte ze het monumentje bij de boom en raakte gefascineerd door de geschiedenis. Drie jaar later zag ze voor het eerst een foto. "Wauw, wat een knappe vent, dacht ik. Anderen houden van popidolen, Régis was mijn stille liefde". Ze beloofde zijn moeder het monumentje in ere te houden. Dat bleek nodig, want ook een plek in het groen aan het eind van de wereld, is voor vandalen niet veilig. Het stenen kruis was op een dag verdwenen. "Bleek het weggetrapt en onder het ijs in de sloot te liggen". Wat drijft iemand tot zoveel dienstbaarheid? Yvonne weet het niet zo goed. "Als ik jongelui iets over de oorlog vraag, weten ze soms niet eens wie Hitler was of hoeveel joden er zijn omgebracht. Wat Régis deed, z'n leven geven voor de vrijheid, en zovelen met hem, mag in ieder geval nooit worden vergeten". Hij zou nu 84 zijn, een oude man. Wat zou Yvonne zeggen als hij naast haar stond? "Geen idee...ik zou hem omarmen, ja".