Utrechtpad, etappes 10 - 12, Leersum - Amerongen

Dennis, de vriend van mijn dochter, is door mijn wandelverhalen enthousiast geworden en wil wel eens met mij op stap. Omdat hij na een enkeloperatie niet precies weet hoeveel kilometers hij aankan, bedenk ik een tocht waarbij we onderweg kunnen besluiten om al dan niet verder te wandelen. Ik kom uit op het Utrechtpad en wel bij de etappes 10 tot en met 12. Onze dagafstand komt daarbij op een kleine 15 kilometer. Loopt één en ander goed dan kunnen we onze tocht eventueel vervolgen met etappe 13. We zullen het onderweg wel zien. 

Dennis en Marlies wonen in Zeist, ik in Maarssen. Het plan is dat ik op vrijdag 12 mei 2006 per trein naar Utrecht en vandaar per bus naar Leersum reis. Deze bus 50 van Connexxion rijdt via Zeist waar Dennis kan instappen en dat lukt zowaar. Samen "bussen" we verder en om tien over half tien stappen we aan de rand van Leersum uit bij de bushalte aan de Rijksstraatweg. Klaar voor de wandeling. Het zonnetje schijnt en de weersverwachting ziet er goed uit. We werpen een korte blik op het routeboekje en bij de Burgemeester Van den Boschlaan vinden we de eerste geel-rode markering.

Al snel passeren we de graftombe Nellesteyn. Dit grafmonument werd in 1818 door ene Jan van Nellesteyn, eigenaar van kasteel Broekhuizen en van het aangrenzende deel Heuvelrug, opgericht. Op een plaquette lezen we dat de gewone burgers "beneden" op de begraafplaats hun laatste rustplaats kregen en dat de welgestelden hier in de hoger gelegen graftombe werden bijgezet. Verschil moest er zijn tenslotte.

Via bospaadjes slingeren we richting het Breedveen. Even vangen we een glimp op van de provinciale N226, de weg van Leersum naar Woudenberg. Deze weg loopt door de zogenaamde Darthuizerpoort. Dit is een soort kloof die in de laatste ijstijd is ontstaan tussen de heuvels van de Heuvelrug. Het Breedveen is een ruig en droog heideterrein dat door begrazing kort wordt gehouden. De grazers zien we niet. Wel zien we een hagedisje wegvluchten.

Aan de noordkant van dit mooie gebied missen we de markering. Hierdoor lopen we verder langs de rand van het heidegebied totdat we tegen een simpel plastic witrood lint aanlopen. Op een bordje lezen we dat het Leersumsche Veld, want daar zijn we inmiddels, tijdens het broedseizoen verboden gebied is. Even het routekaartje erbij en via een stukje verboden gebied, onze excuses daarvoor, keren we terug op het juiste pad.

Dat pad loopt nu langs de noordkant van de Leersumse Plassen. Het is met het warme zonnige weer van vandaag bijna niet voor te stellen maar ik heb hier ooit, toen we nog winters met natuurijs hadden, eens geschaatst. Nu kwaken de kikkers en af en toe horen we een meeuw. De route is in tweeërlei opzichten stil te noemen. We komen slechts twee keer twee andere wandelaars tegen, en, zeker zo fijn, bijna nergens worden de natuurlijke geluiden overstemd door verkeers- of andere storende geluiden.

Het loopt tegen elven als we de vogelobservatiehut bereiken. Een mooie gelegenheid voor een eet-, drink- en kijkpauze. We eten brood en tussendoortjes, we drinken cola en ander fris, en we zien een boomkruiper, wat eenden, libelles, een boomvalk die als een zwaluw over het water scheert op jacht naar libellen, en kikkers. Deze laatste horen we ook maar telkens als ik een poging waag om dit via mijn fototoestel vast te leggen, houdt het gekwaak als bij toverslag op. Om het (vogel-) leven op en rond de plassen goed te kunnen bekijken, is een verrekijker hier eigenlijk onontbeerlijk.

Na een half uur stappen we weer op. We lopen om de plassen heen en we worden enigszins verontrust door het hevige geloei van een kudde van voor ons nog onbekende grazers. Verontrust omdat de besten aardig wat lawaai produceren. Tot onze opluchting zien we dat de koeien, want daar blijkt het om te gaan, aan de andere kant van een hek lopen. Het feit dat een boer(?) bij de kudde is, zal het geloei wel veroorzaken. We komen ongestoord bij de Ginkelduinse Heide. Weer zo'n ruige heide maar nu afgewisseld met stuifzand. We zien enkele raven en als we de heide hebben verlaten, valt Dennis zijn oog op een slangachtige worm die ons pad kruist. Ik fotograaf het gewillig poserende beest en als we later thuis wat boeken raadplegen, blijkt dat we een heuse hazelworm hebben gezien.

Vanaf nu lopen we in de schaduw van de Zuilensteinsche en Amerongsche bosschen. We passeren onder andere het dierenasiel annex opvangcentrum de Hazenberg. Op de open gedeeltes is het met de zon behoorlijk warm maar onder de bomen is het prima lopen. Het jonge blad aan bomen en struiken is nog mooi fris en groen. De route gaat op en neer waarbij we onder andere de top van de Amerongse Berg aandoen. Deze is met zijn 68,9 meter het hoogste punt van de Heuvelrug. Voor mij is het de derde keer dat ik hier tijdens een wandeling passeer maar dat mag de pret niet drukken. Het bos is, evenals de hele wandeling, afwisselend waarbij het oude loofbos onze voorkeur geniet.

Het is inmiddels zo maar kwart voor twee geworden. Volgens de stappenteller hebben we 12,8 kilometer gewandeld. En dan zijn we bij Bosrestaurant – Pannenkoekenhuis – Speeltuin 't Berghuis aangekomen. Goedkoop is het er niet maar vooruit, het is er goed vertoeven. Als we even later in de schaduw van een paar oude bomen op het heerlijke terras zitten, besluiten we dat het voor vandaag wel mooi is geweest. We laten etappe 13 voor wat die is en genieten van zon, bier, en appelgebak.

Rest ons nog een wandelingetje van een kleine twee kilometer naar de bus in Amerongen. We passeren de kolom van Lady Athlone die in 1814 door deze dame werd opgericht als herinnering aan de overwinning bij Waterloo. Ook het Berghuis danken we aan deze vrouwe van Amerongen. We ontkomen niet aan de indruk dat het monument, en laten we dat een beetje diplomatiek proberen te zeggen, diverse malen is gerenoveerd. Hetzelfde geldt voor de ruim tweehonderd jaar oude tabaksschuren die we langs de Veenseweg temidden van voormalige tabaksvelden tegenkomen. Interessant is het allemaal wel, zeker voor een roker zoals Dennis.

Met bus 50 reizen we vanuit Amerongen naar Utrecht en vandaar met bus 39 terug naar Maarssen. We zijn het met elkaar eens dat het een afwisselende wandeltocht was met de hazelworm als het onverwachte hoogtepunt. En dat Dennis zijn enkel het goed heeft volgehouden is mooi meegenomen.

Tot slot. Honden kunnen (grotendeels aangelijnd) mee op deze etappes. Horeca is er in Leersum, in Amerongen en bij 't Berghuis. Wandelwagens e.d. zijn door de vele zandpaden niet altijd even makkelijk maar 't kan. En bij 't Berghuis is een heuse speeltuin.