Twentepad, etappes 7 - 3, Vasse - Tubbergen - Harbrinkhoek

Op maandag 29 augustus 2005 loop ik etappe 7 tot en met 3 met daarbij de opmerking dat ik etappe 7 begin bij de watermolen van Bels en dat ik etappe 3 eindig bij de bushalte Frielinkstraat aan de Almelose Weg in Harbrinkhoek. Mijn dagafstand komt hiermee op zo'n 21 kilometer. En mijn Twentepad komt tot een eind. Daarover later meer.

Om etappe 7 op te pakken, vertrek ik om 7:17 uur met de trein uit Maarssen en ik hoop tegen tienen in Vasse aan te komen. Via een overstap in Utrecht, ik drink daar mijn eerste espresso, reis ik vlot naar Almelo. Daar koop ik een halve liter fles vanille cola en een wafel voor onder het wandelen. Ik ben mooi op tijd voor bus 64 die om 9:21 uur vertrekt richting Vasse.

Er stappen twee andere, zo op het oog ook Twentepad wandelaars in. Mijn nieuwsgierigheid naar waar zij gaan lopen, wordt in Tubbergen beantwoord. Zij stappen daar uit en later op de dag zal ik hen weer tegenkomen. Zij lopen met de klok mee terwijl ik daar vandaag tegen in loop. Bij de volgende halte stapt een ouder echtpaar in, met een bekend boekje in de hand. We raken even aan de praat. Zij zijn al enkele dagen op het Twentepad en lopen vandaag van Oldenzaal naar Hertme. Al pratende is de bus in Vasse aangekomen en na een wederzijdse groet stap ik daar uit.

Het is bijna tien uur als ik mijn wandeling begin. Vandaag haal ik een abrikozenrondje bij de bakker en daar gaan we. Ik verlaat Vasse via de Oosteriksweg richting de watermolen van Frans en die bereik ik na een half uurtje lopen. Hier tegenover vind ik de eerste geelrode markering en dan ga ik voor de laatste keer op "Twentepad". Grappig deze inleiding. Want die lijkt wel verdacht veel op het begin van mijn verslag van etappe 7 - 12. En dat klopt want de aanloop is in grote lijnen hetzelfde. Maar wees gerust, vanaf hier wordt "alles anders".

De markering volgend klim ik een heuvel op en dan bereik ik al snel de molen van Bels. Ik bekijk de gerestaureerde watermolen en ik besluit om het bijbehorende café restaurant met een bezoek te vereren. Het is tien over half elf, een prima tijd voor koffie. Buiten op het terras zitten twee andere wandelaars die de 9 km lange tocht "Het Dal van de Mosbeek uit het boekje "Vogels in hun landschap" gaan lopen. Die route volgt deels het Twentepad en zij zijn vooral geïnteresseerd in (het maken van foto's van) vlinders. Daar wens ik ze succes mee want er staat een lekker windje. Voor de rest schijnt de zon en het is warm genoeg om in (ver-) korte broek te lopen.

Na een lekker kopje espresso met het welhaast onvermijdelijke appelgebak ga ik verder. Ik hoor een specht maar zie hem of haar niet. Tussen twee akkers door waar ik een roofvogel zie die ik niet herken, kom ik in het bos van natuurreservaat "Dal van de Mosbeek". Het letterlijke hoogtepunt is hier de Galgenberg vanwaar je een prachtig panaroma krijgt te zien. Verder valt het grote aantal paddestoelen op. En die kosten mij de nodige tijd door het (proberen te) maken van foto's daarvan. Ik loop lekker maar schiet zo niet erg op. Het is dan ook al half twaalf als etappe 7 overgaat in etappe 6.

Maar het is wel genieten. Zo ook van de heideveldjes die volop in een prachtig paarse bloei staan. Rechts ligt Duitsland en links liggen de "Mander cirkels". Dit zijn twee ronde akkers, eind jaren '20 door de Enschedese textielfabrikant Jannink ontgonnen. De ronde vorm was naar Amerikaans voorbeeld waarbij het eenvoudiger moest zijn om de grond met machines te bewerken. Ik geniet mijn lunchpauze temidden van beide cirkels en ik besluit om  mijn fototoestel op het verdere traject wat minder te voorschijn te halen. Ik moet tenslotte nog verder vandaag. De omgeving verandert nu duidelijk. Het wordt minder bos en meer akker. Gelukkig blijft er genoeg beschutting want het is aardig warm geworden. Tegen half twee kom ik op etappe 5 die mij naar Tubbergen moet brengen.

Dit deel is in vergelijking met de vorige kilometers enigszins saai en als er ook nog een omweg moet worden gemaakt in verband met een routewijziging heb ik even meer "transpiratie dan inspiratie". Een eetpauze wil in zo'n geval nog wel eens wonderen doen. Zo ook nu en om half drie ben ik dan toch in Tubbergen.

En dat betekent dat ik klaar ben met mijn Twentepad. Een weemoedig gevoel kan mij op het moment dat ik dat besef niet helemaal ontzegd worden. Begonnen in januari 2003 heb ik op vijf afzonderlijke dagen het Twentepad hier wat meer en daar wat minder gevolgd. Per saldo is de markering goed te noemen en is Twente een zeer prettige omgeving om te wandelen. Kleinschalig maar altijd afwisselend. En nooit is een café of restaurant ver uit de buurt. Ook het openbaar vervoer is voldoende hoewel met name in de weekeinden de bussen niet altijd even frequent rijden. Goed, het is vanuit Maarssenbroek een hele reis maar dat wordt door al het genieten wat ik gedurende de ca. 85 kilometers heb gedaan meer dan goed gemaakt. De mensen zijn vriendelijk en op een enkele buizerd na is de Twentse natuur dat ook. Een aanrader dus dat Twentepad.

Dan het toetje. Tijdens mijn wandeling in juli 2003 heb ik onder andere het Hondenven bezocht. Toen mijn wandelplannen voor vandaag vastere vorm kregen, nestelde in mijn achterhoofd het idee om indien mogelijk het Hondenven nog een keer te bezoeken. Nu ik in Tubbergen ben, resten mij "slechts" een kilometer of drie tot aan het ven. En gezien de tijd, het weer, en het goede wandelgevoel besluit ik om door te lopen. Inderdaad, richting het Hondenven. In Tubbergen wandel ik langs het drukke zwembad en over het terrein van de Eeshof. Dit bejaardencentrum, verzorgingstehuis moet je tegenwoordig geloof ik zeggen, was vroeger het verblijf van een hereboer die Van Tubbergen heette.

In 1844 werd hier de latere priester en staatsman Schaepman geboren. Nu mag ik hier lopen en dat betekent dat ik op etappe 4 ben aangekomen. Via bekend terrein wandel ik in een klein uurtje naar het Hondenven. En dat ligt er nog net zo mooi bij als 2 jaar geleden. Mijn extra kilometers zijn niet voor niets. Ik zoek een lekker plekje aan de waterkant en geniet van de zon, een bruine boterham en het goede leven. Over het ven het volgende:

Bos, grasland, natte heide en moeras. Op het landgoed Schultenwolde ligt een klein meertje, het Hondenven. Het ven is omgeven door natte heide, met hier en daar vliegdennen en jeneverbessen. Ook zijn er in het natuurgebied droge loofbossen, gemengde bossen en natte berkenbroekbossen en een nat rietland. Het is in particulier bezit, het maakt deel uit van de erven Ledeboer.

En laat nu één van deze erven mij even later op de vingers tikken met de mededeling dat het hier geen recreatieterrein is. Natuurlijk weet ik dat, dus ja, wat rest er anders dan dat volmondig te beamen? Gelukkig is zij de beroerdste niet (of zijn het mijn charmes?) want na een leuk gesprekje over de kwetsbaarheid en de pracht van het ven mag ik best nog even mijn brood op eten maar daarna moet ik het ven echt verlaten. Ik eet dus uitermate langzaam mijn brood op en ondertussen zie ik een tweetal boomvalken die in hun jacht op libellen acrobatisch door de lucht scheren. En uiteindelijk verlaat ik het ven. Jammer maar het is natuurlijk wel zo dat zulke kwetsbare gebieden niet voor recreatie, hoe voorzichtig ook, zijn bedoeld. Het is al mooi dat we er doorheen wandelend van mogen genieten. En dat doe ik dan ook maar.

Eén en ander betekent dat ik op mijn gemak richting Harbrinkhoek kan lopen van waar om 17:52 uur bus 64 mij terug naar Almelo moet brengen. Maar eerst nog een laatste stuk Twentepad. Langs de Hunzerbeek, nog altijd met veel brandnetels, loop ik tot aan het bruggetje bij de Hagweg. Hier wordt de naam van het watertje weer Markgraven. Dit terzijde. Ik eet een appel en neem een laatste foto van de markering van het Twentepad dat ik nu "voorgoed' verlaat. De bus brengt mij keurig op schema naar Almelo. Vandaar trein ik via Utrecht vlot naar Maarssen en tegen half negen ben ik weer thuis. Ik reis in een ietwat weemoedige stemming maar daarover heb ik hierboven al genoeg gezegd.

Ter afsluiting van het Twentepad heb ik nog een aantal op het "www" gevonden Twentse uitdrukkingen die ik u "op deze valreep" niet wil onthouden:

"An hard lopen he-j nich völ, iej mot op tied van hoes goan"

"Iej könt oe pas joonk veulen a'j oald bint en dan is 't te laat"

"Beginnen is makkelijk, volhoalden is de keunst"

"Rechtoet is aait 'n körtsten weg (met als toevoeging mijnerzijds) moar nie aitied de sjönste"

"Alles hef een ende, maor de metworste hef der twee"

... en aangezien het Twentepad toch echt geen "metworste" is, komt er ook hier een "ende" aan.