Twentepad, etappes 1 - 4, Almelo - Tubbergen

Het is donderdag 24 juli 2003 en dat lijkt mij een prima dag om een tweede stuk van het Twentepad te gaan ontdekken. En mijn dochter die in Almelo logeert, kan met mij (en mijn NS-kortingskaart) mee terugreizen richting Maarssen. Slaan we mooi twee vliegen in één klap.

De voorafgaande dagen heb ik mijn hoofd lopen breken over welke (delen van) etappes ik zal gaan lopen. Mede door de wissellende weersvoorspellingen kom ik daar niet uit. Pas op de ochtend van de wandeldag zelf besluit ik om te starten met etappe 1 waarna ik in ieder geval tot en met etappe 4 wil doorlopen. Daarmee staan mij 14,5 kilometer te wachten die mij van Almelo tot in Tubbergen moeten brengen. Afhankelijk van het weer en (vooral) van mijn "wandelzin" kan ik eventueel doorgaan met etappe 5 en doorlopen richting Vasse.

Om op het weer terug te komen, voor vandaag zijn vanuit het westen binnentrekkende regenbuien voorspeld die in de loop van de dag het oosten, Twente dus, zullen bereiken. Omdat je hier alle kanten mee uit kan, gaat in ieder geval mijn regenkleding mee in de rugzak. De temperatuur ziet er met zo'n 23 graden prima uit en de wind is matig maar kan tijdens buien flink aantrekken. We zien wel.

Om 08:47 uur vertrek ik per trein uit Maarssen. Via overstappen in Utrecht, kort, en Amersfoort, lang genoeg om een espresso en koek te kopen, arriveer ik na een vlotte reis om 10:43 uur in Almelo. In de trein is het lekker rustig. Veel dagjesmensen, zo stappen in Apeldoorn diverse "Apenheulers" uit, geen scholieren, en enkele werklustigen. Ik schat de temperatuur hoog genoeg om mijn lange broek alvast om te ritsen in een korte. En daar zal ik vandaag geen spijt van krijgen.

Om kwart voor elf verlaat ik het station en wandel het drukke Almelo in. Druk want er is markt. En dat belemmert hier en daar het zicht op de geelrode markering. Goed opletten dus en met de gids in de hand zoek ik mijn weg. Als ik richting de Nederlands Hervormde kerk loop, ontbreekt de hele markering. Ik vermoed dat dit komt doordat er nog niet zo lang geleden nieuwe lantaarnpalen zijn geplaatst. En met de oude lantaarns is ook de markering verdwenen. Zonder problemen kom ik bij de N.H. kerk waarvan de oorsprong terug gaat tot 1236, zo leert mij een plaquette naast de voordeur. Toen zou hier al een bij Huize Almelo behorende slotkapel hebben gestaan. De huidige kerk is gerestaureerd in 1957 en 1970. Schuin tegenover de kerk staat, voor de liefhebber, een oud wevershuisje.

Als je voorbij de kerk naar rechts loopt, kom je op de Herengracht. Zo'n naam wekt verwachtingen en eerlijk is eerlijk, het is een schilderachtig stukje Almelo. Er staat een rijtje huisjes waar nu kunstenaars wonen en werken en waar in vroeger tijden het dienstpersoneel van de Graaf van Almelo woonde. De Graaf zelf woonde uiteraard in Huize Almelo. En daar wandel ik nu met een slinger omheen. Op dit punt van de route is het even opletten want de route op kaartje 1 en de bijbehorende beschrijving lopen niet synchroon. De beschrijving klopt wel met het kleine kaartje dat onderaan bladzijde 21 staat. Voor het uiteindelijke resultaat maakt het niet uit welke variant je loopt want beiden brengen je tot aan het begin van de Gravenallee. En hier vangt etappe 2 aan.

De bijna 3 kilometer lange en kaarsrechte laan is in 1770 in opdracht van weer een Graaf van Almelo aangelegd. Naast de allee ligt het bijbehorende Gravenbos dat op zich al het nodige wandelgenot lijkt te kunnen verschaffen. In het bos staat onder andere een nog altijd in gebruik zijnd mausoleum dat hoort bij Huize Almelo. Het mausoleum zie ik niet maar wel passeer ik de "Tol Aan den Huize Almelo", een oud tolhuis. Tot in 1948 werd hier nog tol geheven maar vandaag de dag mag je zonder een cent te betalen door wandelen. Het is bijna kwart voor twaalf en hoewel de zon is verdwenen is het vochtig benauwd. Ik hoor een enkele tjiftjaf en zie wat merels. De Gravenallee is net zo mooi als lang. En dat is mooi hoor.

Net voordat het saai begint te worden, verschijnt het Kanaal Almelo-Nordhorn. Jammer is dat er op het punt waar ik het kanaal oversteek geen brug meer is maar dat daar domweg een dam door het water ligt. Ook jammer is dat het zachtjes begint te regenen. Gelukkig duurt dit niet lang en ik geniet volop van de rust en van het mooie en nu werkeloze kanaal en de bijbehorende omgeving. Ik zie een grote bonte specht en een winterkoninkje. Het valt me trouwens op dat ik meer fietsers dan wandelaars tegenkom.

Het is inmiddels half één en ik ben op het punt waar etappe twee over gaat in etappe drie. Ik constateer dat mijn wandeltempo niet erg hoog ligt, 7 kilometer in bijna 2 uur. Ik besluit om niet verder te wandelen dan Tubbergen en er een lekkere kuiertocht van te maken. Ik wandel langs een beekje, de Markgraven, en zowaar. In de verte zie ik drie andere wandelaars die dezelfde richting lijken te volgen als ik. Langs de oever staan veel bloemen waar veel vlinders op afkomen. Ook zie ik wat sprinkhanen en enkele waterhoentjes. Het is hier wel oppassen voor de aanwezige brandnetels. Waar het graspad voor de eerste keer een verharde weg kruist, ligt een paar honderd meter naar rechts De Boderie. Ik lees op een soort wegwijzer dat je hier koffie, thee, en boerenijs kan nuttigen. Dat doen zo te zien ook de drie wandelaars die ik langzaam aan het inlopen was maar ik besluit om door te lopen.

Mijn pauze houd ik op een bankje aan de Rundervoortsweg. Het is 13:15 uur en af en toe vallen er wat spetters. Terwijl ik van het uitzicht en van een boterham geniet, passeren de drie eerder genoemde wandelaars. Zo te zien een moeder en twee dochters (of één dochter en een vriendin) maar met dit soort opmerkingen moet je voorzichtig zijn.

Na een kwartiertje ga ik verder en ik wandel nu langs de Hunzerbeek. Hier zwemmen af en toe forse vissen en ik op mijn beurt passeer de drie dames die het moeilijk lijken te hebben. We raken even aan de praat en ook zij lopen het Twentepad. Zij doen dat echter in een aantal dagen achter elkaar en ze overnachten op campings. Nu vinden ze het erg benauwd en het lopen langs de beekjes doet ze naar een verkoelende duik verlangen maar dat comfort kunnen de smalle watertjes hen helaas niet bieden. Ik vervolg mijn weg en verlaat de dames en de Hunzerbeek.

Etappe 4, mijn laatste voor vandaag, begint. Het landschap verandert en de landbouwgronden maken plaats voor een meer bosachtige omgeving. Na een kilometertje wandelen over een zandpad met verhard fietspad, de Vikkersweg, ligt middenin een heidegebied het Hondenven. Omdat ik al redelijk in de buurt van Tubbergen, mijn eindbestemming, begin te komen, besluit ik een ommetje over de hei rond het ven te maken en daarmee af te wijken van het Twentepad.

Ik volg een paadje dat met de wijzers van de klok mee om het ven loopt. Mooie bloemen, bloeiende hei, plonzende kikkers, en veel (blauwe) libellen. Als ook de zon weer te voorschijn komt, zoek en vind ik een rustig plekje aan de rand van het water en wat is het hier heerlijk vertoeven. Het Hondenven stamt, zo lees ik in het boekje, uit de laatste ijstijd. Kort gezegd is het ven een overblijfsel van een gesmolten ijsheuvel. Meer informatie over het Hondenven vind je o.a. op de site van de KNNV.

Het loopt tegen vier uur en het wordt tijd voor de laatste loodjes. Terwijl in de verte de lucht steeds donkerder en dreigender begint te worden, stap ik op. In snel tempo loop ik richting Tubbergen, op de hielen gezeten door een naderende bui. Ondanks het tempo valt het mij op dat de omgeving meer glooiend aan het worden is. Het "Limburgse gevoel" van etappes 12 - 14 is hier weer aanwezig.

Aan de rand van Tubbergen gekomen, besluit ik het laatste stukje dat over het terrein van de Eeshof gaat achterwege te laten en ik neem de kortste weg die mij richting bushalte brengt. Helaas mis ik net de bus van 16:44 uur naar Almelo. Maar ook vandaag niet getreurd. Net naast de bushalte ligt eetcafé Fox en ik heb wel een beetje trek gekregen. Ik zit nog geen drie minuten en dan barst er een stevige regenbui los. Mooi op tijd binnen en het eten smaakt er prima. Als ik een uurtje later met bus 64 onderweg ben naar Almelo kijk ik terug op een fijne en rustige wandeldag. Omdat de omgeving redelijk kleinschalig is, wisselt het landschap telkens op een prettige wijze waardoor het wandelen in dit deel van Twente nooit saai wordt.

Om 18:10 uur ben ik terug op station Almelo. Mijn mobiele telefoon heeft geen zin, of geen bereik?, dus komt de chipknip van pas bij het bellen met een telefoon op het station. Want ik zou Marlies bellen over hoe laat we de trein terug zouden nemen. Maar eerst word ik uitgenodigd bij haar vriend thuis en zo zit ik even later, na een kennismaking met zijn vriendelijke ouders, aan de cola bij Rik. We besluiten de trein van 19:48 uur te nemen. Hierbij moeten we wel extra overstappen in Amersfoort, en zoals altijd ook in Utrecht. We hebben een vlotte en gezellige terugreis en om kwart voor tien stapt Marlies bij Emmy in de auto en ik stap op mijn fiets. Een fijne wandelervaring rijker.

Onlangs stelde iemand mij de vraag wat ik tijdens een wandeling zoal aan eten en drinken meeneem en wat ik onderweg 'verbruik'. Daarom heb ik dit keer bijgehouden wat ik heb gegeten en gedronken en hoe laat en waar dat gebeurde. Zie hieronder het resultaat.

Als je bovenstaand schema bekijkt dan valt het eigenlijk best wel mee wat ik tijdens een wandeling naar binnen werk. Het was me zelf al eerder opgevallen dat ik meer behoefte heb aan drinken dan aan eten. Hoewel dat laatste zeker niet moet worden vergeten c.q. onderschat. Tot slot het volgende. Het liefste eet ik de avond voor een wandeldag iets met pasta zoals spaghetti of macaroni. Zo ook dit keer. Mijn ervaring is dat je hiermee een goede "voedingsbodem" legt waar je vele kilometers op vooruit kan.