Twentepad, etappes 15 - 20 (plus 1), Oldenzaal - Almelo

Op dinsdag 27 juli 2004 fiets ik om zeven uur 's ochtends samen met Nick richting station Maarssen. Hij gaat een dagje naar Marlies en haar vriend die op een camping in Bornebroek (nabij Almelo) vakantie vieren. Dat geeft mij de gelegenheid om weer eens een stuk Twentepad te gaan bewandelen. Na enige twijfel heb ik besloten om de etappes 15 tot en met 20 te gaan lopen. En om in Almelo te eindigen aangevuld met etappe 1 . Dit betekent een stevige wandeling van zo'n 27,5 kilometer die mij van Oldenzaal naar Almelo moet brengen. Voor het geval het vandaag niet lekker loopt, heb ik twee mogelijkheden om de wandeling eerder te beëindigen. Ik kan  in Saasveld of in Hertme stoppen met wandelen en dan de bus terug nemen naar Almelo. Maar zover zijn we voorlopig nog niet.

Nick wordt na een vlotte en gezellige treinreis door Marlies en Rik om 09:14 uur in Almelo opgepikt. Nadat we elkaar een fijne dag hebben toegewenst, trein ik via Hengelo door naar Oldenzaal. In Hengelo heb ik de tijd voor een espresso met gevulde koek en ik koop alvast de inmiddels gebruikelijke halve liter cola. Keurig op tijd ben ik in Oldenzaal en om vijf over tien begin ik mijn wandeling. Het is 19 graden, zonnig met hier en daar een wolkje, weinig wind. "Korte broeken weer" dus.

In het centrum van Oldenzaal passeer ik in de Marktstraat een aantal huizen met mooie gevels, zoals die van het Palthehuis. Dit huis dateert uit 1640 en is ingericht als historisch museum. Een stukje verder kom ik langs de indrukwekkende St. Plechelmusbasiliek. Dit is één van de weinige grote romaanse kerken die ons land nog heeft. Deze zandstenen kerk stamt uit het midden van de 12e eeuw. Toen konden ze dus ook al aardig bouwen.

Via de Hengelosestraat laat ik het al drukker wordende centrum achter me. Ik passeer de Algemene Begraafplaats en dat brengt mijn gedachten naar mijn vader die morgen 74 jaar zou zijn geworden ware het niet dat hij twaalf jaar geleden veel te jong is overleden. Vandaag zal ik regelmatig aan hem denken. Dat is één van de voordelen van het wandelen. Het geeft je ruim de gelegenheid voor dit en andersoortige overpeinzingen.

Het punt waar ik om half elf de "Glimlach van Twente", zoals een groot bord Oldenzaal aanprijst, verlaat, is even wat minder. Er volgen een aantal drukke verkeerswegen maar al snel na het Hennie Kuiper viaduct keert de rust. Langs wat sportvelden komt de route in recreatiegebied Het Hulsbeek. Hier is het op deze zonnige vakantiedag nog rustig. Als je deze etappes andersom loopt, dus van Almelo naar Oldenzaal, zou je hier de tocht met een verfrissende duik in één van de recreatieplassen kunnen besluiten. Voor mij is het nog te vroeg. Opmerkelijk is hier een mooie beukenlaan met enkele beuken waarin verse spechtenholen zijn te ontdekken. Ik help even een opa die afwisselend zijn twee kleine kleinkinderen en twee eigenwijze teckels kwijt is. Dat is ook een slechte combinatie om "loslopend" het bos mee in te gaan. Langs café-restaurant Het Koetshuis en Erve Het Hulsbeek, beiden zijn nog gesloten, bereik ik tegen elven het punt waar etappe 15 eindigt en waar 16 begint.

Via een mooi heidegebiedje waar de eerste pollen al in bloei staan, gaat de route verder. Ik hoor af en toe een specht, zie een veldmuis, en twee roofvogels die ik niet direkt kan thuis brengen. Rond half twaalf pauzeer ik op het punt waar etappe 16 overgaat in 17, eet een boterham en haal mijn zonnebril te voorschijn. En dan op richting Saasveld. Er volgt een mooi stukje route. Ik hoor meer vogels dan ik zie. Wel zie ik veel vlinders die druk bezig zijn honing te verzamelen op allerlei bloeiende bloemen. En ik zie een groene specht.

Het enige minpuntje is dat het beekje waar ik langsloop wel erg recht is. Hopelijk gaat ook dit beekje mee in de trend om de natuurlijke loop en vorm terug te geven. En voor de verandering is het goed wandelen langs de oever. Heel verrassend is het moment waarop ik zo vanuit een bos tegen de kerk van Saasveld aanloop. Deze Plechelmuskerk heeft een prachtige tuin, een overblijfsel van het vroegere kasteel Saterslo. De tuin is beperkt opengesteld voor het publiek. In de kerk springen de gebrandschilderde ramen, vervaardigd door de Oldenzaalse glazenier Jan Schoenaker, het meest in het oog. Tussen 1965 en 1993 vernieuwde Schoenaker alle glas-in-lood ramen in de parochiekerk.

In Saasveld is het ook iets drukker hoewel ik hier de toeristische drukte van bijvoorbeeld Ootmarsum en Denekamp mis. Nu ja, missen is hier niet het goede woord want ik vind het prima zo. Minder prima zijn de grote hoeveelheden wespen die het een hele klus maken om een stuk appelgebak zonder problemen op te eten. Ik zit namelijk op het terras van café Bruins aan een welverdiende kop koffie waarbij een lekker likeurtje wordt geschonken. Tot nu toe verloopt de wandeling uitstekend. Wel zijn er wat meer wolken en ook is de wind wat toegenomen. Ik besluit om door te lopen naar het plaatsje Hertme en daar te beslissen hoe verder. Klokslag één ga ik weer op pad en ik laat Saasveld en de wespen achter me. Volgens het routekaartje ligt het Molenven langs deze etappe en ik ben benieuwd of dat net zo'n mooi ven is als het Hondenven (zie daarover meer bij etappe 1 - 4 ).

Een half uurtje later volgt het hoogtepunt van deze wandeldag en dat is niet het ven. Eigenlijk is de omschrijving hoogtepunt hier niet helemaal op zijn plaats maar vooruit. Ik loop vlakbij het Molenven over een pad met aan de ene kant wat kale akkers en aan de andere kant een stuk (dennen-) bos. Ineens voel ik een sterke windvlaag rakelings over mijn hoofd gaan, hoor het fluiten en de klappen van een paar flinke vleugels, en zie een boze buizerd wegvliegen. Dat is even schrikken. Gelukkig heeft hij of zij mij niet geraakt. Waarschijnlijk zijn er jongen in de buurt en probeert de forse roofvogel mij te verjagen.

Nu ben ik niet zo bang uitgevallen en ik probeer de vogel die in de buurt blijft rond zweven op de foto te krijgen. Dat valt niet mee en als er een tweede aanval volgt die ik nu wel zie aankomen, lijkt het me verstandiger om het indrukwekkende beest met rust te laten. Ik kom liever niet in de krant als die wandelaar die gewond werd door een buizerd. Enigszins geschrokken maar vooral onder de indruk ga ik verder.

Nabij het Molenven verruil ik het Twentepad tijdelijk voor een geel gemarkeerde paaltjesroute die mij in de buurt van het ven brengt. Om echt aan het ven te komen, volg ik een ander smal paadje. En ja, het is een mooi water en ja, ik pauzeer er een ruim en lekker uur, maar nee, het is net wat minder dan het eerder genoemde Hondenven. Ik zie een tweede groene specht, veel libellen, en wat eenden. En meer wolken dan zon.

Kwart voor vier wandel ik het plaatsje Hertme binnen. Hier begint etappe 19 en dat betekent dat ik nog ruim 10 kilometer moet lopen om in Almelo te geraken. Met in gedachten de trein van 19:18 uur heb ik genoeg tijd om "ontspannen" door te lopen waarbij er zelfs ruimte voor een pauze overblijft. Zo gezegd, zo gedaan. Ik loop nog altijd lekker hoewel mijn voeten mij laten merken het daar niet geheel mee eens te zijn. Het valt mij op dat ik hier nauwelijks hoogspanningmasten en draden zie. Da's mooi. Ook valt mij op dat ik weinig koeien in de weilanden zie. En da's minder mooi. En zowaar, ik passeer twee wandelaars die ook op het Twentepad zijn. Voor de rest zie ik vandaag meer fietsers dan wandelaars.

Langs het water van de Bornse Beek zie ik regelmatig mooie libellen. Blauw lijf met veel zwart in de vleugels. Het lukt me helaas niet om er één goed op de foto te krijgen. Als ik later thuis in de Kampioen Natuurgids blader, zie ik dat het om "Prachtige Beekjuffers" gaat. Die doen hun naam eer aan. Ook vliegen er regelmatig vogels vanaf de waterkant op die ik echter niet herken. "Een vlucht regenwulpen". Dat is het boek waarin ik tijdens een uurtje pauze zit te lezen. Kwart over vijf, ik was inmiddels bezig met etappe 20, stond ik voor de volgende keuze.

Doorlopen naar Almelo en daar ergens wat eten of hier langs het Lateraal Kanaal genieten van een "literair hapje". De keuze was niet moeilijk, mede omdat de zon de wolken weer aardig had verdreven. Ik geniet dus van het boek, de zon, en het goede leven. En van een lekkere bruine boterham met kaas.

Nog een klein stukje langs het kanaal en dan rest nog etappe 1. Langs Huize Almelo en de N.H. kerk loop ik door het centrum van Almelo richting station. Acht uur en drie kwartier nadat ik vanochtend in Oldenzaal startte met wandelen, ben ik 27,5 kilometer verder op station Almelo. Een nieuw persoonlijk record voor wat betreft de gelopen afstand op één dag. 

Tegen zevenen zijn de anderen ook op het station en na afscheid te hebben genomen van Marlies en Rik reizen Nick en ik terug naar Maarssen. Daar komen we na wederom een vlotte en gezellige reis om 21:14 uur aan. Moe maar voldaan zoals men dan zegt. Wel met twee pijnlijke voeten (vooral mijn hakken dit keer), en verder "gewoon" moe. En vol respect voor de 4-daagse lopers hoor. Die lopen meer kilometers en dat vier dagen achter elkaar. Maar goed, ook ik heb me weer prima vermaakt.  En daar gaat het toch om.