Twentepad, etappes 14 - 12, Oldenzaal - Denekamp

In het weekeinde van 18 en 19 januari 2003 wil mijn dochter samen met een vriendin gaan logeren bij vrienden in Oldenzaal. Omdat beide dames niet echt veel ervaring hebben met het openbaar vervoer bied ik aan om samen met hen met de trein van Maarssen naar Oldenzaal te gaan. Kunnen ze zien hoe de reis daarheen gaat, kunnen ze van mijn NS-korting profiteren, en, niet geheel zonder eigenbelang, kan ik daar misschien ergens gaan wandelen.

Als de logeerplannen vaste vorm beginnen aan te nemen, ga ik via internet op zoek naar wandelingen in het Twentse en ik kom onder andere een beschrijving tegen van een 17 kilometer lange wandeling van Denekamp naar Oldenzaal. Deze tocht is in 1994 beschreven als één van de landschapswandelingen in het dagblad Trouw en volgt het Twentepad.

Ik besluit om het boekje van dit streekpad te kopen zodat ik mij verder in het Twentepad kan verdiepen. Eén en ander staat mij prima aan en ik laat mijn oog vallen op de etappes 14, 13, en 12. Dit betekent een wandeltocht van zo'n 15,5 kilometer die mij brengt van Oldenzaal naar Denekamp. Voeg daarbij een "uitloop" van een anderhalve kilometer naar de bushalte in Denekamp en zo kom ik aan de 17 kilometers van Trouw. Als alternatief kan ik de route ook andersom lopen, dat laat ik een beetje van het moment afhangen.

Via internet verzamel ik de nodige trein- en bustijden zodat we zaterdag 18 januari goed voorbereid op reis gaan. We starten in Maarssen met de trein van 09:17 uur en via Utrecht, waar we moeten overstappen, arriveren we keurig op tijd om 11:24 uur in Hengelo. Daar worden we opgehaald door de kennissen uit Oldenzaal waar we eerst naar toe gaan. Na een korte kennismaking en een lekkere kop koffie word ik naar station Oldenzaal gebracht zodat ik om even over half één met mijn wandeling naar Denekamp kan starten.

Etappe 14. Onder een sombere en grijze lucht ga ik vol goede moed op stap. Vanaf het station zie ik de geelrode markering en al snel laat ik de bebouwing van Oldenzaal achter me. Ik zie enkele boomklevers en de heuvelachtige omgeving doet Limburgs aan. Eigenlijk, zo loop ik te mijmeren, doet deze constatering Twente geen recht. Het lijkt misschien wel Limburgs, maar het is toch anders. Dat andere laat zich echter moeilijk omschrijven. Wel weet ik dat iemand die in Limburg wandelt nooit zal zeggen dat de omgeving daar Twents aandoet.

Door al deze gedachten let ik niet goed op de route en waar ik linksaf zou moeten slaan het landgoed Kalheupink in, wandel ik vrolijk rechtdoor. Hierbij moet ik opmerken dat ik ook op het verkeerde pad word gebracht door de net als bij het Twentepad geelrode markering van het Fabriceurspad. En zo volg ik niets vermoedend niet het Twente- maar het Fabriceurspad. Hierdoor mis ik de Tankenberg met het door Natuurmonumenten beheerde landgoed Egheria. In plaats daarvan kom ik nu onder andere over een wandelpad dat zijn naam Rhododendronlaan alle eer aandoet, zelfs nu de Rododendrons niet in bloei staan. De Wilmersberg met het gelijknamige hotel-restaurant klimt en daalt en via de Kruisseltlaan kom ik op het Lutterkerkpad. Dit pad, waarover in vroeger tijden de kerkgangers zich via de kortste route naar de kerk in het dorp De Lutte begaven, slingert dwars door weiland en bouwland. Rond het kerkdorp De Lutte liggen nog verschillende van dit soort kerkepaden.

Even voor De Lutte tref ik op een kruispunt van wegen de wegwijzers van het Fabriceurspad, de Töddenweg, en het Noaberpad. En hoezeer ik mijn best doe, van het Twentepad is hier geen spoor te bekennen. Zo worden mijn bange vermoedens werkelijkheid: ik ben op het verkeerde pad! Maar niet getreurd. Een blik in het gidsje van het Twentepad leert mij dat als ik vanaf dit punt het Noaberpad volg, ik op de Paaschberg mijn route van het Twentepad weer kan terugvinden.

Om half twee passeer ik de kerk van De Lutte. Een aardig plaatsje met eventuele mogelijkheden voor een hapje en of drankje. Onder het toeziend oog van de ook hier aangeplakte lijsttrekkers vervolg ik mijn weg, vanaf nu goed oplettend op de markeringen van het Noaberpad. De sportvelden van De Lutte laat ik links liggen, ik steek de Bentheimerstraat over en na wat bochtjes loop ik vrij recht toe, recht aan, in de richting van de Paaschberg. Het is klokslag twee uur als ik het punt bereik waar ik terug ben op "mijn" Twentepad. En terwijl ik wat boomkruipertjes bekijk, nuttig ik meteen een broodje.

Etappe 13. Nu goed op de markering en op de routebeschrijving blijven letten want ik heb geen zin om nogmaals op het verkeerde pad te geraken. Al met al heb ik toch minstens twee extra kilometers gelopen. En gelet op de rond een uur of vijf invallende duisternis kan mijn planning niet veel oponthoud meer hebben. Als ik de Paaschberg via een modderig pad afdaal, zie ik wat sporen van mountainbikers. De veroorzakers van die sporen zie ik niet dus daar hoef ik deze keer geen woorden aan vuil te maken. Het weggetje dat de verbinding vormt tussen de Paaschberg en de Hakenberg loopt tussen wat weilanden door en daar cirkelen een paar buizerds. Altijd mooi om even naar te kijken.

Nu kom ik weer op terrein van de Vereniging Natuurmonumenten, de Hakenberg. Een mooi afwisselend gebied en weer klimmen. Het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt is het houten zomerhuis bovenop de heuvel. Het huis is in 1927/1928 als bouwpakket uit Oostenrijk gehaald en hier bovenop de Hakenberg opgebouwd. De omringende tuin met vijver is aangelegd door Piet Wattez die hier in de omgeving van Enschede en Hengelo meer tuinen, parken en tuindorpen heeft ontworpen. 't Is maar dat je het weet. Vlak na het huis is het even goed op de route letten want als je teveel oog hebt voor het huis bestaat de kans dat je verkeerd loopt om ongemerkt via het Fabriceurspad weer terug te lopen richting De Lutte. Een gewaarschuwd mens telt ook hier voor twee.

Mijn horloge wijst 14:50 uur en mijn linker hak zegt dat er een blaar op komst is. Kortom, tijd voor een korte pauze. Tot nu toe is het een mooie en afwisselende route, ook het gedeelte dat niet bij het Twentepad hoorde. Ik kan mij goed voorstellen dat later in het voorjaar, of in de zomer, of in de herfst, of met sneeuw, of... nou ja, het is gewoon altijd mooi in Twente. Via de Veldweg daal ik af naar lager gelegen gronden en langzaam verandert het landschap. Het wordt vlakker en vochtiger. Ik kom in de buurt van de Dinkel en om kwart over drie ben ik bij de Kampbrug die mij over de Dinkel brengt en die tevens het einde betekent van etappe 13.

Etappe 12. En waar een etappe eindigt, begint er meestal ook weer een. Voor mij vandaag de laatste. Nog vijf plus anderhalve kilometer resten mij van mijn eindpunt in Denekamp. Maar eerst voert de wandeling mij tot bij Beuningen door het stroomdal van de Dinkel. De ene keer vlak langs het stromende water en dan weer verder ervan af. Ook hier kan ik niet anders zeggen dan dat het een prima omgeving is om te wandelen. 

Op dit gedeelte kom ik ook wat meer wandelende mensen tegen. En een viertal jagers die mij het gevoel geven in een of andere slechte western te zijn beland. Op een breed pad kom ik van de ene, en zij van de andere kant. Hun geweren over de nek en een dood haasje achteloos bungelend in de hand van een van hen. Als blikken echt zouden kunnen doden, had ik de strijd met hen aan durven gaan. Nu loop ik zonder te groeten strak de andere kant op kijkend langs hen heen. Ik ben dus duidelijk geen voorstander van dit soort plezierjacht. In sommige uitzonderlijke gevallen kan ik me voorstellen dat het afschieten van vogels of dieren noodzakelijk kan zijn, maar voor je plezier?

Kwart voor vier en ik laat de Dinkel even voor wat die is en loop het plaatsje Beuningen binnen. Hier loop ik recht tegen een café-restaurant aan maar ik kan de verleiding weerstaan en vervolg mijn weg. Daar is de Dinkel weer. Ik loop langs en door het Sterrebosch en af en toe doet de omgeving mij denken aan de onder de rook van Utrecht gelegen landgoederen Amelisweerd en Rhijnauwen. Ook later in de buurt van Huis Singraven treft mij de overeenkomst tussen de Dinkel en het riviertje de Kromme Rijn en tussen de omgeving en de zojuist genoemde landgoederen. Het zal zijn door de herkenbare vormen, de beukenlaantjes en bij het Sterrebosch het verkeerslawaai. Hier het lawaai van de provinciale weg tussen Oldenzaal en Denekamp, bij Utrecht het lawaai van de A28.

Het punt waar ik de weg tussen Denekamp, naar rechts zie ik in de verte de kerktoren, en Oldenzaal oversteek, biedt eventueel een mogelijkheid om de wandeling te beëindigen en de bus terug naar Oldenzaal te nemen. Al dan niet na een bezoekje aan restaurant Dinkeloord. Hoewel het ondertussen voorzichtig begint te schemeren, wandel ik nog even door. Met de Dinkel af en toe als gezelschap loopt mijn route tot vlakbij Huis Singraven. Dit huis vindt zijn oorsprong aan het begin van de vijftiende eeuw, en is thans een museum, met o.a. schilderijen uit de achttiende eeuw, antiek meubilair, oud zilver, Chinees porselein, en een indrukwekkende bibliotheek. Bezoek is echter alleen op afspraak en in groepjes. Huis Singraven en verdere omgeving bewaar ik voor een volgende keer want als ik op de Molendijk kom, het loopt tegen half vijf, verlaat ik het Twentepad en ik wandel richting Denekamp.

Als ik geluk heb, ben ik net op tijd voor de bus van 16:34 uur doch helaas. Op drie minuten mis ik bus 62 die ik midden in de bebouwde kom van Denekamp zie wegrijden. Pech? Welnee, want bij de bushalte waar de volgende bus over een half uurtje zal vertrekken, ligt restaurant De Tafel Van Twente. Na een warme chocola met een even warm als lekker appelgebak sta ik om vijf uur klaar bij de bushalte. En zoals bij de wandeling uit Trouw al werd geschreven, na een wandeling van zo'n vijf uur brengt de bus je in nog geen kwartier terug naar het station van Oldenzaal.

Om een lange reis kort te houden, het is rustig in de trein, de NS houdt zich keurig aan de door mij opgezochte tijden, en na een vlotte reis ben ik om kwart over acht terug op station Maarssen. Ik hoop dat mijn dochter met haar vriendin het net zo naar hun zin hebben als ik dat heb gehad want mijn kennismaking met het Twentepad is mij uitstekend bevallen, ondanks de valse start van etappe 14. De door mij gelopen etappes gaan door afwisselende omgevingen waar je zo maar het gevoel kunt hebben alleen te wandelen maar waar je ook net zo gemakkelijk door gezellig drukke plaatsjes komt. In de toekomst zal ik zeker meer etappes van het Twentepad gaan bewandelen.

En met de constatering dat eens en te meer blijkt dat ons landje met zijn geringe afmetingen toch veel verschillende en zeker voor wandelaars aantrekkelijke gebieden heeft, neem ik voorlopig afscheid van het Twentepad.