Trekvogelpad, etappes 55 - 60, Eibergen - Enschede (eindpunt Trekvogelpad)

Op zondag 4 juni 2006 (1e Pinksterdag) loop ik de laatste vijf en halve etappe van het Trekvogelpad. Dit zijn niet mijn laatste etappes want daarvoor heb ik er nog de nodige voor de boeg. Maar het zijn wel de laatste etappes uit het routeboekje. En wat een deceptie is dat eindpunt. Nergens een verwijzing naar het einde, of als je andersom zou lopen naar het begin van het Trekvogelpad. Alleen een roodwitte markering geeft aan dat we hier met een lange afstand wandeling te maken hebben. Gelukkig is mijn wandeling beter geslaagd.

Als Marlies, mijn dochter, en haar vriend naar vrienden in Almelo willen, is dat voor mij een mooie gelegenheid om hen een lift te geven en om een ver weg gelegen stuk Trekvogelpad te gaan bewandelen.  Of andersom. Zo vertrekken we 's ochtends om 08:15 uur met de auto uit Maarssenbroek. Ruim anderhalf uur later lever ik ze af op station Almelo waarna ik doorrij naar station Enschede. Daar parkeer ik de auto om 10:15 uur en omdat mijn bus pas een ruim half uur later vertrekt, heb ik mooi even de tijd voor een wc-bezoekje en voor het nuttigen van een dubbele espresso en een heerlijk kaasbroodje. De dag is nog lang dus een goede bodem is belangrijk. En lekker.

Soms, en zeker op zondag, is het wel eens puzzelen met het openbaar vervoer. Maar ook nu is er een passend schema uit de bus gekomen. Zo brengt bus 20 mij keurig volgens schema naar Neede alwaar bus 74 mij verder brengt naar Eibergen. Daar stap ik om 11:36 uur de bus uit en "eindelijk" kan ik gaan wandelen. Wel laat voor mijn doen maar ach, het is mooi wandelweer en het is  zomertijd waardoor de dag lang genoeg is om terug naar Enschede te lopen.

Een goed begin is het halve werk maar dat gaat vandaag niet helemaal op. In Eibergen begin ik met etappe 55 en als ik het riviertje de Berkel ben overgestoken, wacht mij al direkt een omleiding. In het kader van "nieuwe natuur" kan ik tijdelijk niet het Trekvogelpad volgen. Wel staat netjes beschreven hoe dit te omzeilen is en zonder al teveel omwegen bereik ik de Mallemse watermolen. Deze benader ik nu wel van een andere kant en dat schept even verwarring. Maar met mijn routeboekje erbij ben ik weldra weer op het juiste pad.

Eibergen heeft ooit (mogelijk) stadsrechten gekregen van de heren van Mallem. De naam van de Mallemse watermolen is het enige dat daar nog aan herinnert. De molen staat na het "kanaliseren" van de Berkel aan een oude rivierloop die ten behoeve van de zogenaamde onderslagmolen is opengehouden.

Door een afwisselend landschap wandel ik richting etappe 56 die ik rond kwart over twaalf bereik. Ik heb mijn jas inmiddels uitgetrokken en in mijn rugzak opgeborgen. Dat kan net. De zon schijnt genoeg tussen de wolken door om het aangenaam te doen voelen en met de wind meest van tijd in de rug is het prima wandelweer. Er wordt hier in de omgeving ook druk gefietst en dat zal bijna de hele dag zo blijven.

Als ik tijdens het schrijven van dit verhaal mijn aantekeningen raadpleeg, valt het me op dat ik van deze eerste twee etappes weinig heb genoteerd. Ook in mijn hoofd is niet veel blijven hangen en zelfs de foto's geven geen aanleiding om wat uitgebreider over deze etappes te verhalen. Beetje saai maar dat verandert in de omgeving van het Haaksbergerveen waar etappe 57 mij dwars doorheen voert. Het Trekvogelpad loopt hier over één van de dekzandruggen die boven het veen uitsteken en waarop hei en bos het goed doen. Omdat aan beide "ingangen" van het door Staatsbosbeheer beheerde gebied parkeerplaatsen zijn, wordt er hier veel gewandeld. Ook wordt er gefietst en paardgereden. Dit laatst door ruiters van Stal Spiele uit Usselo ...

Het loopt tegen half drie, ik heb even genoeg gelopen en ik neem een welverdiende pauze. Terwijl ik geniet van de omgeving en van een bruine boterham met kaas ontdek ik op nog geen meter afstand van de plek waar ik zit een klein maar opvallend plantje. Als ik het plantje van dichterbij bekijk, zie ik dat het een zonnedauw is. Bijzonder. Deze kwalificatie geldt zeer zeker ook voor het Haaksbergerveen. Dit veengebied beslaat zo'n 500 ha en is één van de laatste grote hoogvenen van ons land.

Helaas komt aan alle leuke dingen een einde dus zo ook aan mijn pauze. En aan het wandelen door het Haaksbergerveen. Op het punt waar ik etappe 58 bereik, wordt net de schaapskudde "losgelaten". Vrolijk rennen ze vergezeld van de herdershonden de vrijheid tegemoet. Mij wacht een zeven kilometer lange etappe die onder andere langs Siberië, Zuiderzendvelderveld en Oosterzendvelderveld voert. En door afwisselende gebieden met akkers en bos. De route volgt hier regelmatig de grens met onze Duitse oosterburen.

Aangetrokken door de verlokkingen van het "kopje koffie" dat op het bij etappe 58 behorende kaartje staat, verlaat ik in de buurt van Den Braam de route. Maar in plaats van bij het genoemde "kopje" te komen, loop ik tegen half vijf het plaatsje Buurse binnen. En dat hoort toch echt niet op mijn route thuis. Het wordt nog erger als ik op een lantaarnpaal de bekende roodwitte markering zie. Ben ik dan toch goed? De markering volgend kom ik eetcafé Winkelman tegen en even later doe ik mij tegoed aan een heerlijke vers broodje brie en een beker lekkere melk. En hoewel het prima vertoeven is op het terras, zit het mij toch niet lekker. Mijn routeboekje mag dan wel van 1999 zijn maar dat de route zoveel is veranderd? En wat blijkt? Ik volg niet het Trekvogelpad maar het ook roodwit gemarkeerde Overijsselpad. En als ik dat volg kom ik uiteindelijk in het iets verder weg gelegen Steenwijk en zeker niet in Enschede. Na mijn toetje (een stuk appelgebak met een fris biertje) besluit ik een stukje terug te lopen tot bij een informatiepaneel. En daar krijg ik de bevestiging dat ik op het verkeerde pad ben. De oplossing is vrij eenvoudig. Teruglopen tot de Alsteedseweg en die volgen tot ik via Den Braam (!) het Trekvogelpad weer tegenkom.

Dat lukt en na dit onverwachte en ongeplande uitstapje volg ik niet zonder enige opluchting etappe 59. Ik loop langs de Buurser Beek en als ik die ben overgestoken, gaat mijn route richting de Duitse grens. Ter hoogte van de Haarmühle hoor ik gezellige Duitse hoempapa muziek maar dit keer kan ik de verleiding weerstaan. Het is inmiddels over half zeven en dat is aan de lager staande zon te merken. Ook wordt het aanmerkelijk rustiger met fietsers en wandelaars. Trouwens, gedurende bijna de hele wandeling heb ik vrijwel geen storende achtergrondgeluiden zoals snelwegen of vliegtuigen gehoord. Heerlijk. Op een koekoek na heb ik aan vogels weinig bijzonders gezien. Wel zag ik nog twee reeën, en natuurlijk de zonnedauw en het tijdens deze wandeling veelvuldig aanwezige veenpluis.

Dat laatste zie ik ook in het Witte Veen. Weer zo'n mooi hoogveengebied dat evenals het Haaksbergerveen over de grens gewoon doorloopt. Ik loop ook door en maak me op voor de laatste vijf kilometers van etappe 60. Nog even een stukje langs de grens en via de landgoederen 't Spik en Smalenbroek komt mijn finish steeds een stapje dichterbij. Op beide landgoederen zie ik, net als vaker vandaag, prachtig bloeiende rododendrons. En dan loop ik ineens over de Knalhutteweg Enschede in. Nog een paar honderd meter, linksaf Het Stroink op, en bij bushalte Hesselinklanden eindigt een lange (minstens 32 kilometer) en afwisselende wandeling met als anticlimax het ontbreken van enig teken dat hier het Trekvogelpad eindigt c.q. begint. En dat is toch een dompertje op deze verder prima verlopen wandeling.

Met bus 4 van 20:21 uur reis ik terug naar station Enschede en dan rest mij nog een autoritje naar Maarssenbroek waar ik tegen half elf aankom. Zoals ik zei, een lange maar afwisselende wandeling met het Haaksbergerveen als hoogtepunt. En mij resten vooralsnog meer dan genoeg kilometers van het Trekvogelpad. Dus tot de volgende keer.