Trekvogelpad, etappes 49, 48, en 47

Zie hier het verslag van de etappes 49, 48, en 47, in die volgorde, zoals ik die op woensdag 30 april 2003 heb gelopen. De wandeling voert van Vorden naar Bronkhorst (bij Brummen).

Het is weer voorjaarsvakantie en zoals vaker zijn we een midweek weg. We, dat zijn Emmy, Marlies, Nick, en mijn schoonouders. Weg, dat is naar de Vesting Bronsbergen, een vakantiepark aan de IJsseldijk net onder Zutphen. En zoals meestal tijdens dit soort vakanties heb ik gezocht naar een wandeling in de naaste omgeving. En gevonden! Via de bibliotheek heb ik een boekje over het Graafschapspad gelezen, maar uiteindelijk ben ik uitgekomen op het Trekvogelpad en wel op het gedeelte van  Vorden naar Brummen.

Het zijn de etappe 49, Bekmansdijk - Hackfort, etappe 48, Hackfort - Baakse Beek, en etappe 47, Baakse beek - N348. De eerlijkheid gebied mij te vertellen dat ik etappe 49 vanuit Vorden ben gestart en dat ik etappe 47 niet in Brummen ben geëindigd maar bij het veer over de IJssel. In totaal heb ik van de eigenlijke 16,5 kilometers er zo'n 14 gelopen. 

Mijn start lag dus in Vorden. Om daar te komen, is het vanuit het vakantiepark iets meer dan een half uur fietsen. Schreef ik hierboven dat mijn finish lag bij het veer over de IJssel, dat is niet helemaal waar. Ik ben wel tot aan het veer gelopen maar vandaar ben ik teruggekeerd naar Bronkhorst, de kleinste stad van Nederland. Een leuk historisch stadje dat een bezichtiging zeker waard is.
In Bronkhorst ben ik opgehaald door Emmy, Marlies, en oma en opa. Echter niet na eerst te hebben genoten van een lekkere kop koffie met appelgebak en een oranjebitter. Want het is vandaag niet voor niets Koninginnedag.

De wandeling gaat door het middendeel van de Achterhoek en loopt ruwweg van oost naar west. Zoals gebruikelijk bij lange afstand wandelingen kun je de etappes van het Trekvogelpad ook andersom lopen.

Vanuit Vorden gaat de wandeling tot ongeveer het plaatsje Wichmond door gebieden die vooral worden gekenmerkt door kastelen (of huizen) met bijbehorende landgoederen die bestaan uit akkers en oude (loof-) bossen. De open delen van dit oude boerenland worden afgewisseld met singels en houtwallen en, zoals gezegd, bossen.

Vanaf Wichmond verandert het landschap langzaam. Het wordt meer open en uiteindelijk voert de wandeling door uiterwaarden en oude stroomgebieden van de IJssel tot aan de oevers van deze rivier die even ten zuiden van Arnhem uit de Rijn ontspringt.

Genoeg afwisseling dus om er een aantrekkelijke tocht van te maken.

Tegen kwart voor zes ben ik opgestaan, heb ik ontbeten en heb ik proviand voor onderweg ingepakt. Vervolgens ben ik naar Vorden gefietst en het is net zeven uur geweest als ik daar mijn fiets aan de ketting leg. Ik ben niet de enige die vandaag vroeg op pad is want in Vorden zijn enkele mensen al druk bezig met voorbereidingen voor Koninginnedag. Ik groet hen en soms zie ik ze denken "die is vroeg aan de wandel". Al snel vind ik de bekende roodwitte markering van mijn aanlooproute en daar gaan we.

De aanlooproute loopt naar Huis Vorden, meteen al een mooie gelegenheid voor het maken van foto's. Want laat ik maar direct melden dat ik vandaag mijn nieuwe digitale camera bij me heb. Deze camera heb ik een maandje geleden gekocht en het is voor het eerst dat ik hem tijdens een wandeling ga gebruiken. Ik hoop dat het resultaat mee valt.

Huis Vorden, in de Achterhoek noemt men kastelen meestal "huis", is in de 16de eeuw gebouwd op de plek waar vermoedelijk al in 1208 een huis heeft gestaan. Het huis, een zogenaamde havezate, is in 1974 door de gemeente gekocht. Vervolgens is het gerestaureerd en als gemeentehuis ingericht. Het Geldersch Landschap is eigenaar van de omringende landgoederen.

Via de prachtige 800 meter lange zichtlaan loop ik van Huis Vorden vandaan richting het zuiden. Ik zie hier onder meer wat boomklevers en, zoals later blijkt, een bosuil. Waar de Veldslagweg de Hengeloseweg kruist, ligt een nog gesloten pannenkoeken restaurant. Even sta ik stil bij de namen die hier aan de wegen zijn gegeven. Kijk, Hengeloseweg is duidelijk. Maar wat moet ik me voorstellen bij Veldslagweg?

Het landschap krijgt even een meer open karakter maar omdat er nauwelijks wind is, voelt het prima aan. Helaas lukt het de zon niet om achter de wolken vandaan te komen. Toch is het een aangename wandeltemperatuur.

Na het oversteken van een beek, in mijn routeboekje de Lindensche Laak maar volgens een bordje de Veengoot, gaat de route naar rechts om na enkele slingers nogmaals de Veengoot over te steken. Hier begin ik te twijfelen of ik de goede kant op loop maar gelukkig klopt de route perfect. Dit geldt voor de hele wandeling.

Ik ben nu op landgoed Hackfort aangekomen en daar zie ik in de verte vier reeën. Zij zien mij niet maar helaas is de afstand te groot voor het maken van een foto. Dan maar weer door. Het Trekvogelpad doet hier zijn naam eer aan hoewel ik eigenlijk geen trekvogels maar de "gewone" standvogels zie en vooral hoor. Het is hier echt genieten, ondanks een wat opspelende schouder.

Een stukje verder zie ik weer twee reeën en regelmatig hoor ik het ge-klukluklu van de groene specht. Wat ik in verte ook hoor, is het geluid van een muziekkorps. Storend is dat echter niet, ook al omdat er weinig andere hinderlijke achtergrondgeluiden zijn. Heerlijk.

Etappe 49 wordt 48 als ik om 08:40 uur bij Kasteel Hackfort aankom. Het oorspronkelijke kasteel is rond 1370 gebouwd. In de 18e eeuw verloor Hackfort met zijn grachten de militaire functie en werd een landhuis. Wat nu rest, is met woonappartementen ingericht. Het bijbehorende landgoed is in bezit en in beheer bij Natuurmonumenten. Op dit fraaie landgoed zijn verschillende wandelingen uitgezet. Zeker de moeite waard.

Ik zie hier o.a. een zilverreiger(!) en twee kraaien die een buizerd wegjagen. Verder weer voldoende vogelgezang. Na de werkende watermolen te hebben bekeken, loop ik verder. Even een wat minder stukje langs de Baakse Weg en al snel gaat de route het veld weer in. Op het bruggetje over de Veengoot, of heet die hier al het Stroomkanaal van Hackfort?, pauzeer ik. Onder de toeziende oogjes van twee nieuwsgierige staartmezen eet ik wat brood en na een kwartiertje ga ik op pad richting Wichmond. Vanuit die richting komt het geluid van een muziekkorps aanwaaien dat zich vermengt met het koor van zangvogels. Het is nog steeds bewolkt hoewel de zon bezig is door te komen.

Een haas geniet net zo van de rust als ik en heeft mij totaal niet in de gaten. Pas als hij, of is het een zij?, mij tot een meter of vijf is genaderd, word ik door het beestje opgemerkt en snel kiest hij het hazenpad. Net voor half tien bereik ik Wichmond. De muziek is al even geleden verstomd. Wel hoor ik enkele gierzwaluwen. Die zijn ook weer terug in het land. De temperatuur begint lekker op te lopen, genoeg om mij te doen besluiten mijn jas uit te trekken. Ik heb er half op gerekend om hier een kop koffie te nuttigen doch helaas. Het plaatselijke café is gesloten.

Over Wichmond heb ik niet veel te vertellen behalve dat het "negende kasteel van Vorden" daar staat. Ik heb dit Huis Suideras niet gezien. Vanuit Vorden gaat de bewegwijzerde Achtkastelenfietsroute (33 km) en die komt ongetwijfeld langs dit kasteel. O ja, door een gemeentelijke herindeling kwam Wichmond bij Vorden waardoor er in plaats van acht nu negen kastelen tot het Vordense horen.

Een kort stukje langs de Vordense Weg, what's in a name, en dan gaat de wandeling langs de Baaksche Beek. Nu wordt het terrein echt open. Helaas is het pad langs de beek niet zo lang geleden ontdaan van gras en onkruid zodat ik nu over een mul en zwaar zandpad loop. Of het daardoor komt, weet ik niet, maar ik vind dit deel van de route niet erg aantrekkelijk. Ik vermaak me daarom maar met wat koeien die gezien de gekke bokkensprongen die ze maken voor het eerst dit voorjaar naar buiten zijn. Kan een koe eigenlijk bokkensprongen maken?

De zon verstopt zich af en toe en om tien over tien komt er een eind aan etappe 48. Ik sta langs de weg Zutphen - Doetinchem en ik sta in twijfel. Zal ik hier stoppen of zal ik doorgaan naar Bronkhorst? Het laatste deel viel met name voor mijn schouder niet mee. Toch besluit ik om de laatste kilometers door te bijten en ik heb daar achteraf gezien geen spijt van. 

Etappe 47 loop ik niet helemaal volgens het boekje. Waar de geasfalteerde Bontekoeweg na zo'n driehonderd meter een bochtje naar links maakt, sla ik schuin rechtsaf. Hierbij ga ik door een hek en ik kom op een met gras begroeide dijk te lopen. Nu heb ik aan de rechterkant zicht op de IJssel met bijbehorende uiterwaarden. De kerktorens van Brummen, Baak en Zutphen zijn af en toe als bakens in beeld. Aan de oever van de IJssel neem ik een langere pauze. Een enkele boot tuft traag voorbij, de vogels zingen, de bomen worden al groener en diverse bloemen bloeien en ik geniet van het goede leventje. Helaas verdwijnt de warme zon na enige tijd achter dreigende wolken en ik besluit dat het tijd is voor de laatste loodjes. 

Als toetje van de vele vogels die ik vandaag heb gezien, en nog meer heb gehoord, zie ik een gele kwikstaart als ik over de IJsseldijk verder wandel. Het begint ook wat te spetteren. Gelukkig zet het nog niet echt door. Een stukje voorbij boerderij De Bontekoe, ik zie geen scheepsjongens, verlaat ik de dijk en keer ik terug op het Trekvogelpad. Dat volg ik tot aan het veer bij Brummen. Even had ik het idee om Drs. P.'s raad op te volgen en "heen en weer" te varen maar de toenemende regen doet mij besluiten dat vandaag niet te doen. Ik ben aan het einde van mijn etappe 47.

Per mobiel bel ik "mijn taxi" en ik loop terug naar Bronkhorst. Daar ontmoet ik even later mijn familie en krijg ik eindelijk mijn welverdiende koffie met appelgebak en oranjebitter. Het is tenslotte nog steeds Koninginnedag. Helaas valt ons plannetje om Bronkhorst te voet te bekijken letterlijk in het (regen-) water en per auto gaan we terug richting Zutphen.

's Avonds, als het even droog is, brengt Emmy mij naar Vorden waar mijn fiets geduldig staat te wachten. Ik fiets terug naar ons vakantiehuis, zie onderweg Kasteel Hackfort nog van de achterkant, en ik kijk terug op een heerlijke wandeling door een prachtige omgeving. Een aanrader.