Trekvogelpad, etappes 36 - 35 (Ede - Veenendaal)

Eigenlijk was ik van plan om als laatste wandeling van 2007 mijn laatste etappes van het Utrechtpad te gaan lopen. Eigenlijk vond ik die resterende 20 kilometer aan de lange kant voor Deejay die mee mag. Eigenlijk zou ik een auto tot mijn beschikking hebben. Eigenlijk had ik maandag 31 december als wandeldag gepland. Maar ... geen auto, het is zondag de dertigste, en ik vind mijzelf terug op het Trekvogelpad. En over die 20 kilometer zullen we het nog wel hebben.

Om tien uur precies trek ik de deur achter mij dicht. In een miezerig regentje lopen Deejay en ik als warming-up vanuit Zeist naar station Driebergen-Zeist. Daar nemen we de trein van 10:32 uur waarna we om 10:55 uur station Ede-Wageningen uitlopen richting het punt waar we met etappe 36 gaan starten. Dit vinden we bij het voormalig tolhuis langs de Bennekomseweg. En het is nog steeds miezerig.

Via het Groene Laantje wandelen we langs sportvelden en de A12 om via een woonwijk en een viaduct over diezelfde A12 richting Bennekom te lopen. We passeren een manége, de Manége zonder Drempels. Het bijzondere van deze manége is dat meervoudig gehandicapten er het plezier van paardrijden kunnen ervaren. Ook bestaat er de mogelijkheid om een aantal dagen op de manege door te brengen met ouders, andere gezinsleden of begeleiders, om zo van een vakantie te kunnen genieten. Met recht een bijzonder manége.

Over een landweggetje lopen we langs de rand van Bennekom maar pas na het kruisen van de drukke Dr. W. Dreeslaan mag je de route ook echt landelijk noemen. Waar de Vier-Morgenweg overgaat in de Kromme Steeg zie ik rechts een fietstunneltje. Nu zie je die wel vaker maar het opvallende aan dit tunneltje is de bijbehorende graffiti. Die zegt "LACH Meer KNUFFEL meer, LEEF mee!". Als de schrijver van deze tekst met de laatste "mee!" de bedoeling had om daar ook "meer!" te schrijven dan vind ik dit een prachtig motto voor 2008.

Op de kruising Kromme Steeg, Harnsedijkje, en Harnsesteeg staat een bankje én een bord ter nagedachtenis van de Amerikaan Dolor A. Martin die hier in 1943 door de Duitsers met zijn vliegtuig werd neergeschoten en sneuvelde. We zijn natuurlijk dicht bij de Grebbeberg waarvan algemeen bekend is dat daar aan het begin van de Tweede Wereldoorlog kort maar hevig is gevochten. Minder bekend maar daarom niet minder belangrijk zijn de gevechten geweest die (hier) in de Gelderse Vallei hebben plaatsgevonden. Nu heeft de dood van Dolor A. Martin daar niet direct mee te maken maar hoort wel bij een periode van onze vaderlandse geschiedenis die mede door dit soort herdenkingstekens in ere wordt gehouden.

Nadat we bij het bankje even een boterham hebben genuttigd, gaan we na een kwartiertje weer op stap. Het is inmiddels droog geworden en met een wat frisse wind in de rug is het prima weer om te wandelen. We lopen nog een stukje over de Kromme Steeg. Waar de route vanaf de Dijkgraaf links de Kraatsweg op gaat, hebben we de zes kilometer van etappe 36 achter de rug. Het begin van etappe 35 is niet echt geweldig want er passeren nogal wat auto's over deze weg. En dat loopt niet echt prettig. Ondanks dit ongemak valt het op dat sommige delen van het land langs de Kraatsweg hoger liggen dan de weg en het land aan de andere kant. Dit komt omdat het land hier in een dekzandgebied ligt. En dit ligt hoger dan het naast gelegen en ontgonnen veengebied.

Leuker om te lopen wordt het weer als we na de Eemweg de verharde wegen achter ons laten en rechtdoor de (min of meer) onverharde Kooiweg op lopen. In de Hooilanden, zo heet het gebied hier, wordt of is gewerkt aan "nieuwe natuur". Zowaar met een aardig resultaat. Richting het Valleikanaal zijn plassen water te zien en daar wordt dankbaar gebruik van gemaakt door onder meer kieviten, eenden, en ganzen. En een paar goudplevieren zoals een vogelaar mij vertelt als we even een praatje maken. We komen er ook een groep wandelaars tegen die de andere kant op lopen. En dan zijn we bij het bruggetje over het Valleikanaal aangekomen. Hier op de grens van Utrecht en Gelderland eindigt gelijk met etappe 35 onze wandeling over het Trekvogelpad. Voor vandaag tenminste.

Volgde ik in november 1999 samen met Ed etappe 34 langs het Valleikanaal richting Grebbeberg, nu volgen Deejay en ik de oevers van het kanaal richting Veenendaal. Het is best aardig wandelen langs het kanaal maar als we na een paar kilometer links de Dragonderweg en het verlengde daarvan, de Rauweveldseweg, volgen, is het gedaan met de wandelpret. Te veel autoverkeer en een saai industriegebied. Als alternatief kun je beter vanaf de Dragonderweg rechtsaf de Grebbeweg nemen. Ook dan kom je uiteindelijk uit bij station Veenendaal-centrum en ik denk op een wat leukere manier. Dit laatste heb ik pas achteraf opgezocht dus wij wandelen via een minder leuk randje Veenendaal naar het station. Daar hoeven we maar even te wachten op de trein die ons terug brengt naar Driebergen-Zeist. Vandaar lopen we als cooling-down weer terug naar Zeist waar we tegen drieën arriveren.

Naast wat boomklevers en -kruipers hebben we vandaag weinig bijzonders gezien. En dat past een beetje bij beide etappes. Het is dat het Trekvogelpad ons hier brengt en dan is het een aardig gebied om eens door te lopen. Maar om daar zelf naar toe te gaan voor een wandeling, hm, niet direct mijn voorkeur. Ondanks dat zijn we buiten bezig geweest en was het best wel lekker.

Tot slot een opmerkelijk feit. De twee etappes van het Trekvogelpad zijn samen 9,5 kilometer. De aanlooproute vanuit Ede is ruim een kilometer, de  aflooproute van het Valleikanaal naar Veenendaal 5,5 kilometer. Heen en terug van Zeist naar Driebergen is 2 x 2,7 kilometer zodat we meer aan het aan- en aflopen zijn geweest dan dat we op het Trekvogelpad zelf wandelden. En alles bij elkaar komen we toch op 21 kilometer waar Deejay geen moeite mee had. Evenmin als zijn baas ......