Trekvogelpad, etappes 33 - 31 (Rhenen - Elst)

"Laten we maar voorin gaan zitten, dat scheelt in Rhenen een stuk lopen". Deze memorabele woorden spreekt Bob uit als we op station Utrecht naar de trein lopen. En dan te weten dat we vanuit Rhenen minstens 18 kilometers over het Trekvogelpad voor de boeg hebben. We zullen maar zeggen dat alle beetjes helpen.

Het is zaterdag 14 mei 2005 en eindelijk, na diverse mislukte pogingen, gaan Bob en ik naar Rhenen. We reizen daarvoor per trein van Maarssen via Utrecht naar station Rhenen. In Utrecht hebben we de tijd voor koffie en een buskaart voor Bob. Ware het niet dat de NS geen buskaarten verkoopt, geen "core-business" zoals dat tegenwoordig schijnt te heten. Bij de Kiosken die ze wel verkopen kan helaas niet worden gepind. Derhalve geen buskaart maar gelukkig wel koffie. Voor hen die het nog niet weten, Bob is mijn zwager en hij is een gewaardeerd medewandelaar/-fietser.

Vanaf station Rhenen nemen we bus 50 richting Wageningen en bovenop de Grebbeberg stappen we uit. We beginnen vandaag, 60 jaar na dato, met een bezoek aan de Militaire Begraafplaats. Als je daar zo rond loopt, raak je toch altijd onder de indruk. Al die veelal jonge mannen die sneuvelden voor vlag en vaderland. En, zo vraag ik me af, waarom lijkt het dat we als mensheid niets van die oorlog hebben geleerd?

Dan maar wandelen. Het is bij half elf als we van start gaan. Vanaf de begraafplaats pakken we etappe 33 op. We steken de N225 over en we gaan in de richting van etappe 32. We lopen vandaag dus "terug". 

Daarbij volgen we met een grote bocht de bovenrand van de Grebbeberg. En dat geeft mooie vergezichten over de Blauwe Kamer, de Betuwe, de Rijn, en Rhenen met de Cuneratoren. Voor zover die uitzichten niet schuil gaan achter het inmiddels aardig dicht groeiende bladerdek van struiken en bomen. Over bomen gesproken. We passeren exemplaren die hier 60 jaar terug ook al moeten hebben gestaan. Die hebben dus heel wat meegemaakt.

Dat hebben ook de twee restanten beton met wapeningsstaal die we passeren. Bob neemt een "restje" mee en zoekt later thuis één en ander uit: "De restanten waren van vier zogenoemde kazematten waarin mitrailleurs stonden opgesteld. Deze bestreken echter een veld waaruit de vijand in de 17e(!) eeuw geacht werd omhoog te komen klimmen. Eveneens had men geen moeite genomen om enig struweel te kappen om schootsveld te borgen. Nu kwam de Duitscher vanaf de zogenaamde holle weg naar boven en viel door het bos de kazematten vanachter aan. Deze werden zonder strijd uitgeschakeld ...".

Het rondje Grebbeberg zit er inmiddels op en voor de tweede maal steken we de N225 over. Langs wat parkeerplaatsen gaan we door een stuk bos achter de voetbalvelden om en dan staan we ineens aan de andere kant van de Grebbeberg. Met een prachtig uitzicht over een deel van de Gelderse Vallei. Een mooi moment voor een pauze. We genieten op een goed geplaatst bankje van brood, koffie, en het uitzicht. Door de zogenaamde graften, dwars op de berg aangelegde en begroeide drempels om het wegspoelen van landbouwgrond te voorkomen, doet de omgeving Limburgs aan.

Rond de klok van twaalven "dalen" we af richting het plaatsje Achterberg. Dit laten we rechts liggen en etappe 33 gaat over in 32. We lopen langs een aankomend nieuwbouwwijkje en langs de boerderij van "boer Buk" die nog enkele fraaie en oude tractoren bezit en gebruikt! We zien mooie en minder mooie landhuizen (over smaak valt soms niet te twisten) en we komen in het Remmersteinsche Bosch. Brede lanen met statige bomen leiden ons richting de (voormalige) steengroeve De Dikkenberg. Ook hier ontvouwt zich een prachtig uitzicht, nu met Veenendaal op de achtergrond.

Beneden in de steengroeve zien we een ree wegvluchten. Er staat "daarboven" aardig wat wind en na het nuttigen van een boterham vervolgen we onze weg. "Hé, wat is dat?", zo attendeert Bob mij op een wegschietend beestje. Het blijkt een hagedis te zijn en het vriendelijke dier blijft lang genoeg in beeld om er enkele goede foto’s van te kunnen maken. Later thuis vind ik na enig speurwerk dat het om een zandhagedis gaat. Leuk moment.

Op het punt waar de route de groeve naar links verlaat maken Bob en ik een uitstapje naar rechts. Via een mooie beukenlaan komen we op een prachtig uitzichtpunt. Het blijft genieten vandaag. Kort na het verlaten van de groeve lopen we een beetje verkeerd maar al snel pakken we etappe 31 op. We helpen een ruziënd echtpaar dat de weg kwijt is weer de goede richting in en het is bij half drie als we een bankje passeren. Met zicht op een niet al te frisse waterpoel een goed punt voor een pauze. De rest van de koffie, thee, en brood gaat vlot naar binnen. In het water ontdekken we zowaar de nodige kikkers.

Het is trouwens prima wandelweer. Het maakt hierbij wel verschil of je aan open randen aan de noordkant of aan de zuidkant loopt. Dit door de stevige en frisse wind. Maar door de vele beschutting hebben we daar weinig last van.

Waar de route de Veenendaalse Straatweg kruist, kun je eventueel besluiten om de wandeling te beëindigen en de bus te nemen richting Rhenen of Driebergen. Wij wandelen lekker nog even door. Als je in dit gebied goed oplet zijn er links en rechts enkele grafheuvels  te ontdekken. 

Tot nu toe is het met enige regelmaat klimmen en dalen maar bij de Elsterberg gaan we echt omhoog. Na de Amerongse Berg (bijna 70 m) is de Elsterberg met 62,5 meter de hoogste van de Heuvelrug. Tussen die twee ligt een bijna 40 meter diep ijssmeltwaterdal. En dus gaan we dalen om na het dal nog één keer de vermoeide kuiten aan het werk te zetten. We lopen in een bosrijke omgeving met vele soorten nog fris groen. Dit bos was één van de eerste herbebossingen en op de Galgenberg is een heus loofbosreservaat. Daar staat geen hek omheen want die bomen lopen echt niet weg.

Als we  linksaf "een breed dalend pad" op gaan, loop ik op een bekend stukje Trekvogelpad. Nou ja, bekend. Op 10 november 2002 liep ik hier samen met Ed een "rondje Amerongen". Alleen liepen we toen de andere kant op en waarschijnlijk is het daardoor dat ik me er niet veel van kan herinneren. Waren we indertijd nog niet op de helft, voor vandaag zijn het de laatste loodjes. Etappe 31 loopt nog een ruime kilometer verder richting Amerongen maar wij houden het hier voor gezien.

Want tegen vieren bereiken we de bushalte aan de Elsterstraatweg. Te laat om in het aan de overkant gelegen pannenkoekenhuis iets te gebruiken en te vroeg voor de bus. Dus genieten we in de bushalte van de zon en van een appeltje. Even later reizen we met bus 50 naar station Driebergen-Zeist. We zijn daar net op tijd voor de trein en via Utrecht reizen we vlot terug naar Maarssen. Weer zit er een prima wandeling op en we laten ons de welverdiende hartige taart goed smaken.