Trekvogelpad, etappe 23

En weer gaat een geplande wandeling niet door. Deze keer gooien de barre winterse omstandigheden die ons kikkerlandje op vrijdag 25 november 2005 teisterden, roet in het eten. Gelukkig is het weer een paar dagen later goed genoeg om op dinsdag 29 november 2005 alsnog de wandelschoenen aan te trekken. En weer is mijn doel een stuk Trekvogelpad. Met station Soest Zuid als startpunt om via de Soesterduinen en etappe 23 zo'n 11 kilometer verder te eindigen op station Hollandse Rading. En weer is Deejay, onze hond, mijn metgezel.

De heenreis gaat per auto naar station Maarssen. Vandaar reizen we per trein via Utrecht naar station Soest Zuid. Daar haal ik mijn fototoestel tevoorschijn, doe mijn rugzak op, trek mijn handschoenen aan, geef de hond een koekje, en precies elf uur starten we met onze wandeling. Vanaf het station is de aanlooproute naar het Trekvogelpad 1,5 km. Dit is de kortste route waarbij je echter de Lange of Soester Duinen mist. En dat is zonde. Wij lopen tot de parkeerplaats aan de Foekenlaan en slaan daar linksaf en al snel zijn we op het stuifzand. Het is vandaag helder weer en dat geeft het fraaie gebied een ander aanzien dan tijdens mijn wandeling van 30 oktober 2004 toen het zeer mistig was. Deejay heeft geen boodschap aan dit alles en als ik hem loslaat, dat mag hier, gaat hij er als de denkbeeldige haas vandoor.

Mij kost het lopen door het mulle zand wat meer moeite maar het is die moeite dubbel en dwars waard. Het is een mooi en apart gebied. We steken over naar de zuidwest kant en daar aangekomen gaat Deejay weer netjes aan de riem.

Al snel vinden we de markeringen van zowel het Trekvogelpad als van het Marskramerpad. Even opletten dat je de juiste route gaat volgen. We lopen naar rechts richting de spoorbaan. Die steken we over om vervolgens na links, rechts, en weer links aan te komen bij het eindpunt van 23. En die etappe volgen we tegen de richting in. Dat is met het Trekvogelpad geen probleem omdat de route twee kanten op is gemarkeerd.

Wat in dit eerste deel wel een probleem is, zijn de slecht begaanbare paden. Er zijn veel mountainbike sporen en een deel van de route gaat over een (slecht) ruiterpad. Goed opletten waar je loopt. We volgen een 2 kilometer lang vrij recht pad door de Pijnenburgse bossen om via het laag gelegen landgoed Op Hees richting Pijnenburg te wandelen. Ook dit Pijnenburg ligt in het voormalige Soesterveen. Door de lage ligging komt hier kwelwater naar boven en dat maakt het tot een uniek gebied.

Het zeventiende eeuwse buiten Pijnenburg kon er indertijd grachten en vijvers mee vullen en via de gegraven Pijnenburgergrift werd de hier gestoken turf per schip naar de Eem en Amsterdam vervoerd.

Van dit alles is heden ten dage bijna geen voorstelling meer te maken en wij vermaken ons maar met de vele overvliegende helikopters van het hemelsbreed niet ver weg gelegen Soesterberg.

Na het oversteken van de drukke N234, hier zit enige horeca, komen we in de buurt van het Pluismeer.

Doorkijkje naar het Pluismeer. Klik hier voor meer foto's.

Dit heideven ligt in het natuurgebied De Stulp en het loont de moeite om hiervoor de route even te verlaten. Vanuit een observatiehut is het kwetsbare ven te bekijken en dat doen we dan ook. In het gebied komen o.a. boomleeuwerik, boomvalk en raven voor. Die zien we helaas niet maar we benutten de pauze wel om een boterham te nuttigen.

We lopen terug naar de route die ons over een mooi met bomen omzoomd pad richting Lage Vuursche voert. Hier is het zowaar aan de drukke kant en daar zal de ruim aanwezige horeca wel debet aan zijn. Deejay en ik laten restaurants en pannenkoekenhuizen links liggen en na een kleine kilometer zijn we bij het Koos Vorrinkhuis, even voorbij het beginpunt van etappe 23. Dit betekent nog niet dat wij het eindpunt van onze wandeltocht hebben bereikt want wij moeten nog even door tot station Hollandse Rading.

We passeren de restanten van een trieste sneeuwpop die heldhaftig probeert stand te houden als een laatste herinnering aan het barre winterweer van enkele dagen geleden. Vandaag was het droog en fris wandelweer. Om kwart over twee staan we op de trein te wachten en er rest ons een vlotte terugreis. Weer hebben Deejay en ik lekker gelopen waarbij er een stuk Trekvogelpad geschiedenis is geworden.

Informatie
Bijzonder is dat de Soesterduinen, een gebied van 95 hectare groot, bestempeld zijn als Aardkundig Monument. Bij zo’n monument gaat het om een gebied waarin de ontwikkeling van de aarde over honderden, duizenden of zelfs tienduizenden jaren met eigen ogen te zien is. Daarbij gaat het om variaties in de samenstelling van de bodem en/of opvallende hoogteverschillen die de aarde een reliëf geven.

De Korte en Lange Duinen hebben de grootste ‘levende’ stuifzanden van de Utrechtse Heuvelrug. Het zand is gedeeltelijk begroeid met mossen, heide en vliegdennen. Juist door dit stuivende zand kunnen er slechts een paar plantensoorten groeien, zoals zandzegge en buntgras. Vele soorten zouden op deze plek doodgaan door de enorme temperatuurverschillen op een dag: in één etmaal kan het kwik 50 graden Celsius verschillen!

En het mooie is dat honden hier vrij rond mogen rennen. Evenals paarden, joggers, kinderen, enzovoort.