Trekvogelpad, etappes 19 - 15

Raakvlak. Op zondag 16 mei jl. hebben Joyce en ik een deel van de Kunstronde Vecht en Plassen gefietst. Van tevoren hadden we een selectie gemaakt van kunstenaars die we wilden bezoeken en één daarvan was Marlies Ransdorp. Vooral de serie “Vrouwen” sprak ons aan met in het bijzonder het werk met de titel “Raakvlak”. Toen we dat in het echt zagen, waren we alle twee meteen helemaal verkocht. We hebben nog geprobeerd om via de Kunstuitleen in Utrecht iets vergelijkbaars, lees voordeliger, te vinden maar helaas, dan nog maar even geen nieuw fornuis. Eigenlijk is helaas hier niet het juiste woord want, je raadt het al, sinds kort zijn we de meer dan trotse bezitters van “Raakvlak”:

Wat heeft deze inleiding over een kunstwerk nu met mijn wandelingen te maken, zul je je ondertussen afvragen. Laat ik dat dan maar eens proberen uit te leggen. Volgens het Van Dale woordenboek is de figuurlijke betekenis van het woord raakvlak “punt van overeenkomst”. In het geval van ons kunstwerk zijn dat duidelijk de twee vrouwsfiguren met de kopjes. In het geval van mijn wandeling zijn dat de vele momenten waarop het Trekvogelpad andere door mij bewandelde paden ontmoet. En zo is het raakvlak tussen ons kunstwerk en mijn wandeling hopelijk wat duidelijker geworden. Lees hieronder verder en ik hoop dat je net zo geniet als ik dat heb gedaan tijdens de 32 kilometer lange en afwisselende tocht.

En zo sta ik weer op station Hilversum Noord. Meer dan 5 jaar geleden, ik heb het over maart 2005, was dit station mijn eindbestemming van een toen wel zeer winterse wandeltocht. Vandaag hoop ik op warmer en zonniger weer, want ja, Walking in Sunshine, toch? Is station Hilversum Noord dit keer dus het beginpunt, waar het vandaag eindigt weet ik nog niet. Weesp ligt als eerste "finishplaats" op de route maar als het lekker loopt kan het zo maar zijn dat ik doorwandel naar een bushalte aan de Muiderstraatweg in Diemen. In het Weesper geval schat ik de wandelafstand op zo’n 24 kilometer. In het tweede geval komen daar een kilometer of 8 bij. Ik zie wel hoe ver ik kom.

In deze wandeling zit één beperking, namelijk in etappe 17 het voetveer bij Nigtevecht. Dat vaart op werkdagen alleen tussen 07:30 – 08:30, 12:00 – 13:30, en 15:30 – 17:30 uur. Daardoor moet ik mijn wandeling zo plannen dat ik rond het middaguur bij het pontje ben. Ik schat de afstand Hilversum Noord - Nigtevecht op een kilometer of zestien. Daar denk ik vier uur voor nodig te hebben en dat betekent dat ik tegen half negen met wandelen moet beginnen om op tijd in Nigtevecht te zijn voor de pont van 12:00 – 13:30 uur.

Om rond half negen in Hilversum te zijn, neem ik de trein van 07:42 uur uit Driebergen. In Utrecht, waar ik moet overstappen, heb ik genoeg tijd om de bijna onontbeerlijke cola en mars voor onderweg te kopen en geheel volgens planning start ik om vijf over half negen met wandelen. Ik begin met een korte aanloop door de bebouwing van Hilversum en bij het viaduct aan de Nieuwe Crailoseweg pak ik etappe 19 van het Trekvogelpad op. Het is lekker wandelweer en mijn jas blijft opgeborgen in de rugzak. Helaas lijkt mijn stappenteller het te hebben begeven maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb er vandaag goede zin in.

Etappe 19 voert mij door het Spaanderswoud en daar herken ik de omgeving van een andere wandeling. Als ik even later een steen zie met daarop een mij bekende afbeelding van een voetstap, weet ik het weer. Ik volg een stuk van het Voetstappenpad. En dat is dan zo’n raakvlak waar ik het in de inleiding over had. Omdat ik geen zin heb om ieder volgend raakvlak dat passeert afzonderlijk te benoemen, geef ik hier een opsomming: Zeven Buitenplaatsen, Waterliniepad, Aetsveldroute, en het riviertje de Gaasp (hoewel ik dit ooit niet wandelend maar fietsend passeerde). Het moge duidelijk zijn dat ons (wandel-) landje niet zo groot is.

De rood-witte markering van het Trekvogelpad is vandaag prima te volgen. Alleen bij het punt waar de route als etappe 18 landgoed Boekesteijn op gaat, kost het mij wat moeite de juiste richting te ontdekken. Maar na een korte pauze, een stroopwafel en een blik in de (verouderde) routegids lukt het om het juiste pad te vinden en zo loop ik over de landgoederen van Natuurmonumenten richting Noordereinde. Daar volgt een rommelig en druk stuk route maar als ik eenmaal op de Stichtse Kade wandel, is dit kleine leed snel vergeten.

Daar veranderen ook de dorpse geluiden van Ankeveen niets aan. Kerkklokken, een blaffende hond, een ronkende tractor, spelende kinderen, een hard werkende aannemer. Het hoort er allemaal bij en het kan mijn pret niet deren. Iets minder leuk zijn de vliegtuigen van en naar Schiphol maar daar valt in deze omgeving helaas niet aan te ontkomen. Tijdens een korte pauze aan de fraaie Dammerkade hoor ik vooral ganzen, eenden, “rietzangers”, en een verre koekoek. Als de zon zich ook wat meer laat zien, is het genieten compleet. Na de Dammerkade volgt al snel de rivier de Vecht. Mooie en minder mooie huizen en woonboten wisselen elkaar af. Aan de overkant zie ik Zwaanwijck dat ik later nog van nabij zal passeren. Daarvoor moet ik wel eerst de pont bij Nigtevecht halen en dat lukt perfect volgens mijn planning. Tien over twaalf heeft de vriendelijke pontbaas mij overgezet en even later zit ik op het beschutte terras van Het Wapen Van Nigtevecht aan een welverdiende kop espresso met abrikozenvlaai. De spanning van het op tijd bij de pont moeten zijn is er af en, geloof het of niet, vanaf nu loopt het veel meer ontspannen.

 
Dat neemt niet weg dat ik na een genoeglijk half uur weer op pad ga. Er wachten nog de nodige kilometers want in mijn gedachten krijgt het plan om tot in Diemen te wandelen steeds vastere vorm. Het loopt lekker, de omgeving is afwisselend, en het is goed wandelweer. Ik volg nu de noordelijke Vechtoever en passeer Zwaanwijck van dichtbij. Daar passeert een vriendelijke Jort Kelder maar als ik dit later thuis vertel, blijkt er altijd weer baas boven baas te zijn. Want Joyce en dochter Suus hebben in Amsterdam, waar zij hebben gewinkeld, onze koningin gezien. Tja. Trouwens, als ik later Diemen nader, is het een grappige gedachte dat wij drieën met totaal andere dingen bezig zijn, terwijl we hemelsbreed dicht bij elkaar in de buurt zijn.
 

Goed, het Trekvogelpad is ondertussen in de buurt van de Aetsveldse Weg gekomen. Nu is het woord weg hier wat teveel van het goede maar een mooi wandelpad is het nog altijd. Rechts ligt Weesp, verder naar links Amsterdam. En vooruit wacht mij een fraai graspad. Halverwege het pad neem ik een eetpauze. De zon schijnt maar te midden van de groene weilanden laat de wind zich hier net iets teveel voelen om van echt heerlijk te kunnen spreken. Dus ga ik na een kwartiertje rust op pad richting Weesp. Het centrum van Weesp is van zichzelf al leuk. Vandaag is het nog leuker door de kunstwerken die onder andere te zien zijn in het water van de Oudegracht. Uiteraard koop ik de onvermijdelijke Weesper moppen voor het thuisfront en ik trakteer mezelf op een gevulde koek want ik heb nog wat extra energie nodig omdat ik heb besloten door te wandelen tot halverwege etappe 15. Langs Herengracht en Buitenveer keer ik Weesp langzaam de rug toe. Even wordt de route in de buurt van de Weesperbrug over het Amsterdam Rijnkanaal wat rommeliger. Door het plaatsje Driemond kom ik uit bij het riviertje de Gaasp. Het Trekvogelpad volgt de noordelijke oever die rustiger is dan de andere kant. Daar heb ik ooit eens langs gefietst, op weg naar een voetbaltoernooi van zoon Nick. De Gaasp is aardig, het op deze vrijdagmiddag drukke (sluip-) verkeer maakt het minder prettig hier te lopen.

Dan is het Diemerbos dat ik inmiddels heb bereikt, een stuk rustiger. Ik neem een laatste pauze en bedenk dat dit bos zo’n typisch voorbeeld is van “nieuwe natuur”. Het Diemerbos kan mij ondanks de rust dan ook niet echt bekoren. Tegen kwart voor vijf verlaat ik het bos en even later sta bij de bushalte aan de Diemerstraatweg. Al na een paar minuten verschijnt bus 66 die mij naar NS station Amsterdam Bijlmer brengt. Vandaar reis ik per trein vlot terug naar Driebergen-Zeist. Daar blik ik bij De Princenhof onder het genot van een lekkere pannenkoek terug. Terug op een afwisselende wandeldag met hier en daar wat mindere delen. Maar het gevoel van genieten blijft ondanks dat helemaal overeind. Mijn stappenteller heeft door een lege batterij (zo blijkt later) geen stap geteld en ikzelf schat mijn gewandelde afstand op 32 kilometer.