Texelpad, Dwarsdoor en Oude Land

Soms doe je dingen die je, als je er goed over nadenkt, eigenlijk niet zou moeten doen. Soms strijdt dit nuchter nadenken met je gevoel en soms is dat gevoel sterker en wint het van de rationele kant. Er is voor vandaag (veel) regen voorspeld en de dagen zijn somber en koud. Mijn heen- en terugreis naar Texel nemen al zeker zes uur van de toch al korte dag in beslag en dan moet er niets tegenzitten. Rest dus niet zoveel wandeltijd. Als je hierover nadenkt en je wil persé gaan wandelen zoekt je verstand een bestemming dicht bij huis. Maar ja. Het gevoel wil naar Texel en soms is het goed om je gevoel te volgen. Op naar Texel dus.

Deze pagina bevat mijn ervaringen met de etappes "Dwarsdoor" en "Oude Land". De eerlijkheid gebied mij te vertellen dat ik het (weer) niet altijd even nauw heb genomen met de route maar dat heeft mijn wandelpret niet mogen drukken. Ik denk vandaag een ruime twintig kilometer te hebben gewandeld.

Oké, het is dinsdag 23 december 2003 en vandaag staan dus de twee ontbrekende delen van het Texelpad op mijn programma. Maar voordat ik aan wandelen toekom, moet er eerst een tegenslag worden verwerkt. Tijdens mijn heenreis, vertrek Maarssen 06:47 uur, via Utrecht en met een Waddenbiljet (dat helaas per januari 2004 uit het NS assortiment is verdwenen) met korting, gaat de trein niet verder dan Heerhugowaard. Er is verderop een ongeluk gebeurd en er is geen treinverkeer mogelijk richting Den Helder. Het is onduidelijk hoe lang dit gaat duren. Frappant zijn altijd weer de reacties van medereizigers. Die variëren van gelatenheid tot scheldpartijen tegen NS medewerkers die er ook niets aan kunnen doen.

Tja. Goede raad is duur en ook een taxi naar Den Helder kost de nodige euro's. Achtentwintig, om precies te zijn want met twee lotgenoten reis ik per taxi door naar Den Helder. En grappig, deze spontaan ontstane verbondenheid. Eén hunner heeft een dringende afspraak in Den Helder. De andere woont op Texel, heeft daar eerst een bespreking en wil daarna graag naar huis. En ik? Ik wil gewoon lekker wandelen. Samen met de Texelaar reis ik vanaf NS station Den Helder met de bus naar de veerboot.

Op de boot praten we wat over Texel en omgeving en al snel, veel te snel, arriveren we op Texel. Het eilandgevoel is dan aanwezig en na een hartelijke groet reis ik met de bus door naar De Koog terwijl het lekker regent. Om tien voor half twaalf, een uur later dan gepland, trek ik mijn regenpak aan en start met de etappe Dwarsdoor. Omdat ik terug de boot van vier uur wil proberen te halen, heb ik zo'n vier en half uur om naar 't Horntje te komen. Dat wordt flink doorstappen en onderweg geen lunchpauze.

De Koog bezoek ik dit keer niet. Vanaf de bushalte aan de Dorpsstraat loop ik een stukje terug en ik sla schuin linksaf een breed zandpad in dat mij door een stukje bos uiteindelijk op het Oude Dijkje doet belanden. Aan dit weggetje staat een vakantiehuis waar we geen al te beste vakantieherinneringen aan hebben. Een weekje Texel viel door ziekte erg tegen. Ook dat kan gebeuren. Een stukje voorbij het huis staat een kudde natte paarden. Ik begin ondertussen ook aardig nat te worden. Het nadeel van een regenpak is dat je op den duur zowel aan de buitenkant als aan de binnenkant bijna even nat wordt. 

Na het Oude Dijkje wandel ik een stuk over de Waal en Burgerdijk. Het is bijna niet voor te stellen maar dit dijkje hield tot 1448 water vanuit de Waddenzee tegen en hield het achterliggende land droog. Tegen regen helpt het helaas niet. Naast schapen, uiteraard, zie ik een paar hazen, en ik kom oog in oog te staan met een uiltje. Later thuis nagezocht en het was inderdaad een steenuil. En ik kom zowaar twee andere wandelaars tegen. Verder zie ik vandaag o.a. een bruine kiekendief, een valkje, ganzen, eenden, meeuwen, en de nodige mezen.

Waar de route bij paddestoel 23847 naar links afslaat richting De Waal ga ik naar rechts richting Den Burg. Hier mis ik dus een stukje Texelpad. Via onder andere de Waalderweg arriveer ik rond half één in de hoofdplaats van Texel. Hier lopen aardig wat toeristen rond. Ik loop het centrum door en kijk wat rond in een winkel met mooie "Texelse" boeken en fraaie kerstkaarten. Ja vriendinnetje, ook met schapen. Na wat zoekwerk vind ik bij de Jac. P. Thijsse school de route weer. Ik volg een klein stukje van deel 1 van de Oude Land etappe en waar ik Den Burg verlaat, begint deel 2 van deze etappe.

Via een smal paadje loop ik tussen zogenaamde tuunwoaltjes de Hoge Berg op. Deze voor dit deel van Texel kenmerkende tuinwallen kwamen in de loop van de 17e eeuw tot ontwikkeling. Om vee op eigen, of beter gezegd van andermans land te houden, werden ca. één meter hoge muurtjes gemaakt van plaggen. Door langdurige uitspoeling door regen zijn de tuunwoaltjes voedselarm en daardoor rijk aan bloemen. Vandaag is er echter meer regen dan dat er bloemen zijn.

De Hoge Berg is ontstaan op een keileembult en heeft een hoogte van wel 15 meter. Dit lijkt niet veel maar het biedt wel een prachtig uitzicht over Texel. De Hoge Berg wordt beheerd door Staatsbosbeheer en is een landschapsreservaat. De luchten die ik vanaf de Hoge Berg zie, zijn erg dreigend.

Maar het is ondertussen wel droog geworden en dat is wel zo prettig voor een mooi weer wandelaar als ik. Ik zal het de rest van de dag droog houden. De temperatuur is prima om te wandelen, zeker ook omdat ik de wind de meeste tijd in de rug heb. Aan de oostkant van de Hoge Berg passeer ik twee kerkhoven. Ik neem een kijkje op de Russische begraafplaats. Hier liggen 476 Georgiërs begraven die hier tijdens de "Russenoorlog" in 1945 sneuvelden. De bevrijding kwam voor hen te laat.

De route passeert even later de voormalige buitenplaats Brakenstein. De bewoners zwaaien mij vrolijk gedag. In de weilanden tegenover dit al in de 17e eeuw bewoonde huis liggen twee gereconstrueerde waterputten. Deze putten, oorspronkelijk waren het er vijf, behoorden tot de zogenaamde Wezenputten. Eigenaar was het weeshuis in Den Burg en onder andere Oost-Indiëvaarders haalden hier het lekkere door de Hoge Berg gefilterde drinkwater. De Schilsloot, daar loop ik nu langs, is speciaal gegraven zodat het water met pramen naar de schepen die aan de Zeedijk voor anker lagen, kon worden vervoerd.

Via het Skillepaadje kom ik in Oudeschild. Het Texelpad gaat hier links en maakt een ca. 1 kilometer lange omweg door Oudeschild. Ik ga niet naar links maar ik snij een stukje af. Ik ga rechtsaf langs de RK kerk en even later klim ik over de waddendijk.

Daar ligt de Waddenzee. Met prachtige dreigende luchtpartijen. Schitterend. Op dit deel heb ik eerder gelopen tijdens mijn Waddenkust etappe, zie aldaar. Volgde ik toen de waddenkust tot aan de boot, nu volg ik (nog) netjes de route. Vlak voor de Oude Schans, zie voor meer info weer bij de Waddenkust, loop ik de Schansweg in. Ik volg de route tot aan de Waterweg. Hier gaat de route rechts, ik ga linksaf en vanaf hier volg ik het Texelpad niet meer.

Om de boot van vier uur te halen zal ik flink moeten doorlopen en in dit geval telt iedere meter. En ik begin het enigszins aan mijn benen te voelen dat ik vandaag weinig pauzes heb "genoten". Ik loop nu richting de Pontweg. Even een druk stukje weg maar als ik de Pontweg oversteek en over een hek heen op de oude zeedijk kom, is dit kleine leed snel vergeten. Ik volg de oude zeedijk helemaal tot aan de verharde weg vlakbij 't Horntje. Hier en daar over een hek klimmend, soms wat schapen verjagend, en soms een verboden toegangsbord negerend. Het gebied ten oosten van de zeedijk, de Prins Hendrik Polder, is in 1846 veroverd op het wad.

En terwijl ik in de verte "mijn" veerboot zie liggen, wordt het graspad alsmaar zwaarder en mijn benen vermoeider. De voldoening is dan ook groot als ik om drie minuten voor vier de boot op stap. Dat ik de volgende dag flink wat spierpijn zal hebben, wist ik op dat moment gelukkig nog niet. Ook niet dat ik mijn pet ergens op Texel heb laten liggen. En vooral dat laatste is jammer.

Al snel vertrekt de boot. In één van de toiletten fris ik mijzelf enigszins op en ik trek een droog T-shirt aan. Dat voelt weer lekker. Ik geniet van de avondlucht en van de overtocht en veel te snel is de boot in Den Helder. De bus staat al te wachten en even later ben ik op het station. Ik heb nog net tijd om een flesje cola te kopen en dan reis ik soepel en snel terug naar Maarssen.

Ik kan, met dank aan mijn gevoel, terugkijken op een heerlijke wandeling op een heerlijk eiland. Echter niet zonder enige weemoed want ik heb nu het hele Texelpad (min of meer) gelopen. Dit zal mij er echter in de toekomst niet van weerhouden om dit fraaie waddeneiland regelmatig te bezoeken om er lekker uit te waaien en te wandelen. Wie gaat er mee?

Reed ik vanochtend op de heenreis de duisternis uit, nu rijd ik de duisternis weer in. Langzaam verandert de buitenwereld in een donkere leegte met hier en daar alleen nog wat lamplicht. Als ik thuis ben, vraag ik mijzelf af of het daar vandaag wel licht is geweest.