Texelpad, Noordzeekust noord

Deze pagina bevat de beschrijving van mijn wandeling langs het noordelijke deel van de Noordzeekust, het gedeelte van het Texelpad dat in mijn geval loopt van De Cocksdorp naar De Koog.

Je vindt hier informatie over de wandeling, over de terugreis, en een kort nawoord.

Omdat ik deze etappe over twee dagen heb gecombineerd met de etappe  Noordzeekust zuid  staat daar informatie over die wandeling, over de voorbereiding, en over de heenreis.

Het is vrijdag 13 september 2002. Na een goede nachtrust ben ik net wat eerder wakker dan mijn wekker die mij om zeven uur zou roepen. Snel kijk ik naar buiten voor het weer en dat ziet er prima uit. Blauwe lucht en de zon is net als ik bezig op te staan. Mijn rechter voet doet best wel pijn en ik hoop dat ik daar vandaag niet te veel last van zal hebben. Opfrissen, aankleden, alvast wat dingen in de rugzak stoppen, en om tien voor acht zit ik aan het ontbijt. Dat smaakt me goed en ik maak vier boterhammen klaar voor onder de wandeling. Laatste zaken inpakken en om kwart over acht sta ik gereed voor vertrek.

Eerst bij José afrekenen en als ik mijn personalia inlever, blijkt eens te meer hoe klein de wereld soms kan zijn. José vertelt dat zij uit Utrecht komt en dat ze familie heeft die in Maarssenbroek woont. Tja, en Texel is inderdaad leuker dan Maarssenbroek. Mijn "taxi" staat inmiddels klaar voor vertrek en na een vlotte reis sta ik om 08:35 uur aan het begin van de fraai met bomen overgroeide weg die mij naar De Cocksdorp moet brengen. Rugzak op de rug en daar gaan we.

Tien minuten later ben ik door het nog stille De Cocksdorp heen gewandeld en aan de Waddenkant aangekomen. Daar begint vandaag mijn wandeling, etappe De Cocksdorp - De Koog met een lengte van 19 km. Het leuke van het Texelpad, en dat is eveneens het mooie aan Texel, is de variatie aan gebieden en natuur waar je door en langs wandelt. Zo ook tijdens deze wandeling. Liep ik bijna een jaar geleden vanuit De Cocksdorp naar het zuiden, dit keer loop ik naar het noorden, richting vuurtoren. Ik loop bovenop de dijk met aan de ene kant zicht op de Waddenzee en aan de andere kant op de Eierlandse Polder. Op en aan het Wad is het rustig en op een fietser en twee trimmers na kom ik niemand tegen.

Het weer is prachtig. Minder wind dan gisteren en net zoveel zon. Langs de aanlegsteiger van de boot van Sil Boon naar Vlieland, ook voor robbentochten, en langs de thuisbasis van de reddingboot kom ik in de buurt van de vuurtoren. Raar rose kleurtje heeft deze. Het is net half tien geweest en tijd voor een kop koffie ware het niet dat het restaurant bij de vuurtoren nog gesloten is. Dat is nou jammer. Ik ontdoe mij van enkele door de aangename temperatuur overbodig geworden kledingstukken, neem een foto van de vuurtoren, en vervolg mijn weg.

Liep ik zo-even nog langs de Wadden, nu loop ik op het strand aan de Noordzeekust. En hoewel het toch hetzelfde water is, ziet het er meteen heel anders uit. Op het strand is het wat drukker, er is een parkeerplaats bij de vuurtoren, maar na een paar honderd meter loop ik weer in alle rust en stilte. Stil is het zeker niet op het puntje van Vlieland. De luchtmacht is daar flink aan het oefenen en dat gaat gepaard met het nodige lawaai. De wind is aan het toenemen maar daar heb ik geen last van want ik heb hem in de rug. Met het zonnetje erbij is het wederom zeer aangenaam wandelweer. Langs de vloedlijn zie ik wat strandlopers en het valt me op dat er relatief weinig rommel en van die vieze schuimvlokken zijn. Dat zal wel komen doordat de wind niet vanuit zee maar vanuit het noordoosten waait.

Was mijn voet aan het begin van de wandeling best gevoelig, hier op de zachte ondergrond van het strand loopt het weliswaar wat zwaarder maar het is goed te doen. Omdat het zo vlotjes wandelt, omdat ik achterom kijkend nog steeds de vuurtoren kan zien, en omdat ik in mijn beleving nog lang niet ben waar ik zou moeten zijn, mis ik het punt waar de route iets voorbij paal 29 het strand verlaat en via de Eierlandse Duinen verder gaat. Ook de volgende afslag, net voorbij paal 28 ter hoogte van de Krimweg, wandel ik in mijn enthousiasme voorbij. Ik merk dat pas op het moment dat ik het bord passeer waarop staat aangegeven dat er een naaktstrand begint. Oei, in plaats van bij paal 29 ben ik dan al bij paal 27. Een flink stuk verder dan de planning, en een aardig eind verwijderd van de eigenlijke route.

Terwijl ik lekker wandelde, stond de tijd ook niet stil. Het is tien over half elf en dat is een goed moment voor een pauze. Het is niet druk op het strand en al helemaal niet op het naaktstrand. Ik loop nog een honder meter verder en zoek een beschut plekje dicht tegen de duinen aan. Na enige tweestrijd of ik me aan de regels van het naaktstrand zal houden of niet, ontdoe ik mij van de nodige kleding. Even later geniet ik van de warme zon. Ik lees wat in het boekje van het Texelpad en terwijl ik een boterham nuttig overdenk ik hoe de route zal gaan opzoeken. Ik kom op drie mogelijkheden.

De eerste is dat ik een stukje terug loop tot de duinovergang naar de Krimweg. Die volgen en dan keer ik bij paddestoel P 21446 terug op de route. Omdat de route langs de Krimweg mij niet de meest aantrekkelijke lijkt en omdat dit tevens een omweg betekent, valt deze mogelijkheid af. De tweede optie is dat ik de route laat voor wat die is en dat ik het strand verder  helemaal volg tot bij De Koog. Hoewel dit lijkt op hetgeen ik vorig jaar bij mijn wandeling langs de Waddenkust  heb gedaan, gewoon het water volgen, vind ik het vandaag de minste optie. Ik heb al genoeg langs het strand gelopen en het is nog maar de vraag of en hoe ik, nu het water bijna op zijn hoogste punt staat, straks de geul die vanuit zee de Slufter binnen stroomt, kan oversteken. Dus maar niet. Blijft over mogelijkheid drie. Hierbij moet ik ter plekke het duin oversteken en oei, illegaal via de Slufter doorsteken naar het punt waar ik de oorspronkelijke route kan oppikken waar deze van het fietspad af over het duin de Slufter in gaat. En hoewel de Slufter verboden gebied is, besluit ik het er op te wagen en maar even niet op "verboden toegang" te letten.

Voor ik op pad ga, neem ik eerst een verkoelende duik in het frisse zeewater. Al pootje badend wen ik aan het toch wel koude water om er even later helemaal in te duiken. Wat is het heerlijk om zo rond te zwemmen. Ik poedel wat rond totdat ik het fris begin te krijgen. Ik loop het water uit, terug naar mijn plekje tegen het duin. De zon doet het water op mijn huid opdrogen, en wat is het lekker hier.

Dan stap ik tegen kwart voor twaalf op. Ik klim het duin over en zie dat ik eerst een stukje terug moet lopen. Direkt de Slufter doorsteken lukt niet vanaf dit punt door het vele vrijwel ondoordringbare struikgewas. Na een paar honderd meter ontdek ik een smal pad dat mij zo op het eerste gezicht in de goede richting lijkt te brengen. Dit blijkt te kloppen en soms makkelijk en soms moeizaam zoek ik mijn weg dwars door de Slufter. Onnodig te vertellen dat ik hier geen mens tegenkom. De wel aanwezige schapen kijken mij verbaasd aan, niet gewend dat hier wandelaars komen en hier en daar vliegt een vogel verschrikt op. Bijzondere vogels of planten vallen mij niet op maar de ruimte en de leegheid van dit prachtige natuurgebied maken dit meer dan goed.

Een klein uur later bereik ik het punt waarbij ik terug ben op het Texelpad. Mijn verschijning vanuit een onverwachte (en verboden) hoek wekt verbazing bij een ouder echtpaar dat, vermoedelijke ingegeven door mijn professionele uitrusting en niet in de laatste plaats door mijn "natuurlijke en betrouwbare" uiterlijk, vraagt of ik boswachter of zo ben, en ik speel het spelletje maar mee. Ik zeg dat ik de schapen heb gecontroleerd en dat alleen het gedeelte onderaan het duin in zuidelijke richting vrij toegankelijk is. Zij vinden het hier zo mooi en rustig en ik kan niet anders dan dat beamen.

Het zuiden is ook de kant die ik op moet en na een hartelijke groet vervolg ik mijn wandeling, mij ondertussen diep schamend voor het gepleegde bedrog. Ik passeer een dood schaap en nu weet ik ook hoe het komt dat schapenkaas zo stinkt. Aan mijn rechterkant geniet van ik van het uitzicht op de Slufter. Af en toe kom ik wat wandelaars tegen en ik passeer het punt vanwaar je de Slufter door mag steken richting strand en zee. Hier is het ook wat drukker. Er zijn meer mensen die van het heerlijke nazomers weer genieten.

En dan bereik ik om kwart over één het punt waar mijn laatste etappe begint. Nog 5.5 km resten mij van mijn eindbestemming in De Koog. Maar of het komt door de vermoeidheid of door een verkeerde inschatting mijnerzijds, ik begin op het lange stuk door De Nederlanden te twijfelen wanneer ik naar rechts moet en ik sla waar het Texelpad nog verder rechtdoor gaat dus te vroeg rechtsaf. Hierbij volg ik een groene wandelroute die mij uiteindelijk over diverse duinen brengt op het uitzichtpunt over de Muy. Heel mooi met o.a. ganzen en aalscholvers en zonder lepelaars, maar niet de plek waar ik moet zijn.

Goede raad is duur en na een korte pauze bij het uitzichtpunt en na het raadplegen van het kaartje in het routeboekje besluit ik om een klein stukje terug te lopen en dan door de duinen door te steken naar waar het Texelpad richting strand en zee gaat. Ik volg smalle paadjes waarbij het stevig klimmen en dalen is. Gelukkig vergoedt de mooie omgeving veel waar de vermoeidheid zich meer en meer laat voelen. Mijn voet blijft gevoelig maar het is nog steeds te doen.

Over voeten gesproken. Aan de voet van de Nol van Bertus, een hoog duin met uitzichtpunt, kom ik weer op het goede pad. Het ommetje langs de Muy heeft me naast de nodige energie ook extra tijd gekost en ik bereken dat ik als ik op tijd in De Koog wil zijn om de bus te halen richting de boot van vijf over vier, ik flink zal moeten doorlopen. Ik kies ervoor om het rustig aan te doen en al genietend de laatste loodjes te volbrengen. Waar de route net voor een duinovergang naar links buigt, besluit ik nog een bezoekje aan strand en zee te brengen. Hier neem ik om 14:30 uur mijn laatste pauze die helaas slechts een half uurtje duurt.

Nu zijn de laatste loodjes echt aan de beurt. En die zijn dit keer zwaar hoor. Na een klein uur ben ik terug in De Koog. Ruim op tijd voor de bus en ik ga nog even wat drinken in restaurant Italia waar ik me meteen lekker opfris en een droog T-shirt aantrek. Mijn in april van dit jaar aangeschafte rugzak met ventilerende achterkant bevalt uitstekend. Toch wordt je ondanks het ventilerend vermogen toch wel vochtig op je rug. Alleen veel minder dan met een conventionele rugzak. Ik bestel nog een Italiaanse bol (met tonijn) die op mijn verzoek netjes wordt in gepakt zodat ik alvast wat te eten heb voor straks in de trein. Als ik in het restaurant zit, besef ik dat de twee wandeldagen er al weer opzitten. Wat rest is de herinnering aan twee heerlijke wandelingen in fantastisch weer en door mooie en afwisselende omgevingen. En wat ook rest is de terugreis.

Om tien over vier begeef ik mij naar de bushalte "Badweg". Hier moet om 16:28 uur bus 28 met bestemming 't Horntje arriveren maar tot mijn verbazing en tot die van twee andere wachtenden verschijnt er al na enkele minuten een bus 28 met bestemming Den Burg. Navraag bij de chauffeur leert ons dat wij deze bus rustig kunnen nemen, dat we wel moeten overstappen in Den Burg, en dat we keurig op tijd in 't Horntje zullen zijn voor de boot van vijf over vijf. Aldus geschiedde en om half vijf zit ik in Den Burg te wachten op de volgende bus. Ik bel even naar huis om door te geven hoe laat ik de boot heb en daaruit voortvloeiend hoe laat ik thuis hoop te zijn. Ik hoor dat Nick ziek is geworden en dat is even een dompertje.

Klokslag vijf verlaat ik de bodem van Texel en vijf minuten later vertrekt de drukke boot richting Den Helder. Zittend in het lekkere zonnetje geniet ik van de overtocht. In Den Helder staat de bus al te wachten en keurig op tijd ben ik op het station. Ik koop nog wat drinken in de Wizzl en om 17:57 uur vertrek ik met de trein richting Utrecht. Het is warm en redelijk rustig in de trein en mijn reis verloopt verder zonder bijzonderheden en voorspoedig. Via een overstap in Utrecht ben ik om kwart over acht in Maarssen waar Emmy al staat te wachten.

Ik kan terugkijken op twee heerlijke dagen. Lekker gewandeld, goed weer, een fijn pension, en geen problemen met het openbaar vervoer. Wel twee blaren en mijn voet is nog zeker twee weken in afnemende mate gevoelig gebleven. En, zo bedenk ik me, ik heb met als rode draad de route van het Texelpad en verdeeld over de twee afgelopen dagen en één dag vorig jaar september, Texel helemaal rond gewandeld. Ik heb daarbij grofweg de kustlijnen van Texel gevolgd met hier en daar een uitstapje het binnenland in. 

Wat van het Texelpad rest, zijn de etappes "Oude Land" en "Dwarsdoor". Wie weet of dat er volgend jaar van gaat komen. Iedereen die van wandelen, eilanden, zee, duinen, strand, enzovoort houdt, kan ik het Texelpad van harte aanbevelen.

Een beetje jammer is dat de heenreis eigenlijk te laat begon waardoor ik op de eerste dag aan het strand niet wat langer van het mooie weer heb kunnen genieten. Maar ja, wie weet van te voren dat het zo lekker wordt. Ongeveer hetzelfde geldt voor de terugreis. In verband met werkzaamheden aan het spoor tussen Amsterdam en Utrecht reden er na 20:30 uur geen stoptreinen en was voor mij de boot van 17:05 naar Den Helder eigenlijk de laatste "normale" mogelijkheid. En dat had er van mij best één later mogen zijn.

Maar ja, aan alles komt een eind. Zo ook aan deze wandelingen, en tevens aan dit bijbehorende verslag. Zie ook  Noordzeekust zuid  voor de etappe van "gisteren".