Texel op de fiets

Uiteindelijk is het er op zaterdag 29 mei 2004 van gekomen. Ed heeft voet gezet op Texel. Na aankomst met de boot kuste hij nog net niet de grond maar een heugelijke gebeurtenis was het wel. Hoe vaak hebben we het er tijdens onze wandelingen niet over gehad om eens een bezoek te brengen aan één van de hem onbekende waddeneilanden. Even zo vaak kwam het er op de één of andere manier maar niet van. En nu zijn we dan echt op Texel.

Om half zes gaat mijn wekker. Als ik beneden kom, tilt de hond slaperig zijn kop op, draait zich om en slaapt na het slaken van een diepe zucht weer lekker verder. Ik niet want ik ontbijt en pak mijn rugzak in. Dan per fiets naar station Maarssen waar ik om half zeven Ed ontmoet. Om een lange en vlotte reis kort te houden, om half tien zitten we in het zonnetje op de boot naar Texel. Hoewel de overtocht slechts 20 minuten duurt, geeft zo'n boottochtje al direkt een heerlijk vakantiegevoel. Helemaal omdat het uitstekend weer is.

We gaan deze keer niet wandelen maar fietsen. Op Texel huren we direkt vanaf de boot twee fietsen. Vergeet niet dat hierbij om een legitimatiebewijs wordt gevraagd. Mijn NS kortingkaart voorkomt dat we alsnog moeten gaan wandelen. Om kwart over tien gaan we op pad. Ik heb nog een oude kaart van Texel en een boekje van de ANWB met daarin twee bewegwijzerde fietsroutes van ieder 41 kilometer. Deze Thijsse route combineren wij tot één tocht. Net als bij onze wandelingen wijken we hier en daar wat van de route af en fietsen we soms verkeerd. Volgens Ed, een ervaren (race-) fietser, fietsen we zo'n 75 kilometer. Dit keer dus zadelpijn in plaats van blaren.

Vanaf de fietsverhuur gaan we richting de waddenkant. We passeren het door Jan Wolkers gemaakte monument "Tot hiertoe en niet verder". Dat is na vernield te zijn helaas in vereenvoudigde vorm op de dijk nabij Ceres te vinden.  Langs de Schans en via de Hoge Berg, ja ja, voor Ed zitten er ook enkele beklimmingen in de route, fietsen we via het Skillepaadje het dorpje Oudeschild binnen. Na enig zoeken vinden we aan de haven koffie met appelgebak en rond de klok van elven genieten we van onze eerste rust. Het valt Ed op dat we tijdens het fietsen weinig last van autoverkeer hebben.

Het valt op deze Pinksterzaterdag inderdaad best mee met de drukte. Door het mooie weer is de grootste drukte aan de stranden en daar zijn we nu juist niet geweest. Op één keer na want als je op een eiland bent, moet je toch strand en zee zien, vind ik. Omdat Texel voor Ed onbekend is, kan ik hem onderweg van alles wijsmaken. Zo zien we, denkt hij, een zeeblauwe reiger en een zeehond. Wel echt zien we onder meer lepelaars, kluten met jongen (mooie vogels), een paar valkjes, eidereenden met jongen en een bruine kiekendief. Later kan Ed zich geen zeehond meer herinneren terwijl we toch echt een hond in de zee hebben gezien. Dit even voor de volledigheid. 

Soms binnendijks, soms op de dijk, soms buitendijks. Zo pedaleren we langs Zandkes Kleiput, de IJzeren Kaap, de drooggevallen Schorren en De Cocksdorp tot we vlakbij de thuisbasis van de reddingsboot een eet- en drinkpauze houden. Lekker in het zonnetje op de waddendijk met Vlieland aan de horizon. Na een half uur stappen we op, de jas is inmiddels uit, en fietsen richting de vuurtoren. Daar houden de Texelse wereld en het fietspad op en we fietsen een klein stukje terug. Dan nemen we rechtsaf het fietspad door de Eierlandse Duinen en dat volgen we tot aan de eerste duindoorgang van de Slufter.

Altijd een mooi gebied om een kijkje te nemen. Ik heb de Slufter nu al aardig wat keren gezien. Maar nog nooit heb ik het "genoegen" mogen smaken om het gebied helemaal onder water te zien staan. Dat moet een fantastisch gezicht zijn. Vandaag moeten we het doen met onder andere twee lepelaars, enkele wulpen, eenden, en een paar vuurvlinders. We genieten een half uur van het uitzicht en van het heerlijke weer. Ed heeft een broek aan met afritsbare pijpen, ik een oude spijkerbroek en ik heb een schaar bij me. Het resultaat is dan (tijdelijk) hetzelfde. Ja, wij vermaken ons wel.

Ook als we weer verder fietsen. Met een ruime bocht rijden we linksom De Koog heen en we komen op de  Waal- en Burgerdijk. Tijdens mijn wandeling over het Texelpad in december vorig jaar kwam ik lopend over dit dijkje. In heel wat slechtere, lees nattere omstandigheden. Onderweg zien we regelmatig de markering van het Texelpad en ik besef dat ik ook wandelend het eiland ben rond geweest. Dat weliswaar in meerdere etappes, maar toch. Via een "ommetje" komen we bij Eco Mare. Daar kijken we wat rond en we pauzeren er twintig minuten. Ik hoop er een boekje van Erik van Ommen te kunnen kopen, maar dat is helaas uitverkocht. Via het bos en de duinen met veel bloeiende en zoet geurende duinrozen fietsen we via Den Hoorn terug naar de boot.

Daar arriveren we om kwart voor zes. We leveren de prima fietsen netjes af bij de verhuur en om zes uur zitten we weer op de boot. De terugreis gaat net zo goed als de heenreis en bij negenen ben ik moe maar met een goed gevoel terug thuis. Omdat Ed een ex-collega van de WMN (mijn vorige werkgever) is, valt er altijd het nodige bij te praten. Over familie, sport, muziek, werk, en verder hebben we veel on- en diepzinnige gesprekken over van alles en niets. En als tijdens de treinreis richting huis blijkt dat Ed Texel beslist de moeite waard vindt, dan kunnen we terugkijken op een geslaagde dag op een altijd weer boeiend eiland.