Terschelling, mei 2001

Hier volgt het verslag van een heerlijk weekendje Terschelling waar ik samen met Bob, mijn zwager, van vrijdag 11 tot en met zondag 13 mei 2001 ben geweest. 's Zaterdags hebben we daar onder andere gewandeld op de Boschplaat.

Om 06:50 gaat de wekker. Na de gebruikelijke rituelen zoals ontbijten en inpakken brengt Emmy mij naar het station. Om 08:47 uur vertrek ik uit Maarssen en om 09:34 uur vertrek ik met 12 minuten vertraging uit Utrecht. Ik ben dan niet meer alleen want in Utrecht heb ik Bob ontmoet en volgens plan reizen we samen verder. Ik heb een zogenaamd Waddenbiljet. Dit is treinreis inclusief de boot. Dat was altijd lekker makkelijk maar helaas heeft de NS dit kaartje vanaf januari 2004 niet meer in het assortiment. 

Via een overstap in Leeuwarden zijn we rond de klok van twaalven in Harlingen. Vandaar varen we om 12:30 uur met de "Koegelwieck" richting Terschelling. De reis met deze snelboot is voor een keer wel leuk maar haalt het in mijn ogen niet bij de "gewone" overtocht. Het gaat wel snel want in plaats van bijna 2 uur doen we er nu slechts 50 minuten over.

Op Terschelling is het weer net zo mooi als op het vaste land (met iets meer wind) en daarom gaat Bob eerst zonnebrandcrème en een zonnebril kopen. Ik koop een fotorolletje. En alvast de benodigde ansichtkaarten voor het thuisfront. Omdat de vriendelijke verkoopster ons meldt dat als wij de kaarten voor 14:30 uur op de bus doen, deze nog dezelfde dag met de boot naar de vaste wal gaan, besluiten we om het uitnodigende terras van het "Wakend Oog" te misbruiken voor het schrijven der kaarten. Helaas word je daar verplicht een consumptie te gebruiken, een kopje thee met voor mij daarbij een "Boschplaatje", dit is een gebaksbodem met cranberry's en (veel) slagroom, om alvast in de stemming voor morgen te komen. Cranberry's, één der lokale specialiteiten, kom je in en op allerlei gerechten en dranken tegen. En dat is meestal best lekker.

Om onze "thuisbasis" in Hoorn te bereiken, huren we fietsen bij de firma Tijs Knop. Gelet op de vele duinen die onderweg het fietspad kruisen, zijn fietsen met minimaal 3 versnellingen aan te raden en die huren we dan ook. Tassen achter op de bagagedragers, rugzakken op de rug, en daar gaan we, richting Hoorn.

Na wat omwegen en opgebroken fietspaden is het bijna half vier alvorens we "Hotel Eethuis De Koegelwieck" in Hoorn bereiken. En dat ziet er leuk uit. Binnen zien we niemand dus gaan we achterom en daar vinden we Liesbeth, die echter geen al te vrolijke eerste indruk maakt (sorry hoor). We krijgen de sleutel van kamer drie en vol verwachting gaan we de trap op en vinden een gezellige kamer met twee goede bedden, een ruime kast, een schrijftafel en twee stoelen, en een (van Ikea bekend) nachtkastje met daarop een teeveetje. Verder een deur naar de wc c.q. badkamer met een wastafel (met "engelse" kranen) en een douche (met "continentale" kranen). Alles voorzien van wijd openstaande ramen, en aan de koele achterkant gelegen, dus lekker rustig om te slapen. Tot ik om vier uur de kerk, die nog geen honderd meter achter het hotel blijkt te staan, vier keer hoor slaan. O jee. Met toch wel een goed gevoel pakken we onze tassen uit en verdelen de beschikbare bergruimte en de bedden.

Na het kwartier maken fietsen we naar Midsland om proviand voor morgen in te slaan en om ergens wat te gaan eten, Eethuisje Anders? Bob herkent hier en daar plekken van eerdere vakanties. Ik evenzo. Fietsend langs de oude melkfabriek bij Lies vertelt Bob van de lekke band die hij op dat punt ooit opliep. En daar horen we later meer over. In het dorpje Midsland, waar het lekker rustig is, kopen we eten en drinken en fruit voor onze wandeltocht.

Teruglopend door de Oosterstraat is daar helaas geen Eethuisje Anders meer te ontdekken. In hetzelfde pand zit nu restaurant café 't Oosterom en een blik op de kaart leert dat het menu zo ongeveer gelijk is gebleven dus hier gaan we straks eten. Eerst, het is nog vroeg, fietsen we richting Waddendijk. De dijkverbetering, waarvan we vorig jaar last hadden omdat je niet overal langs de dijk kon fietsen, is een heel stuk verder. Zo fietsen we met een blik over de half droog liggende Waddenzee over de dijk tot aan het gehucht Kaart om via Kinnum en het Stryper kerkhof terug in Midsland te belanden.

En lekker gegeten dat we daar hebben. We zijn de enige gasten maar daardoor krijg je wel een spontane band met de (sinds december) nieuwe eigenaren, en met de kok die er vorig jaar ook al bleek te werken. Dat is aan het eten te merken. Heerlijk, heerlijk. Er zijn overigens weinig vlinders op Terschelling.

Met de warme smaak van de Schylge kofje, koffie met Terschellingse kruidenbitter, nog in de mond fietsen we terug naar Hoorn met het idee om in het hotel nog een slaapmuts te nemen. Maar voordat we zover zijn, moeten we eerst de oude melkfabriek bij Lies passeren. En de oplettende lezer weet wat er dan gebeurt. Juist, Bob krijgt een lekke band. En dat is even balen, want dat betekent voor straks nog bandje plakken en voor nu lopen. Dan komen we voorbij fietsenmaker Bakker te Lies. De deur van zijn werkplaats staat nog open, stoute schoenen aan, en ja hoor, hij wil de band van "concurrent" Knop nog wel even plakken. Gratis en voor niets. Service? Ja, en de groeten aan Knop, die later, zo blijkt op de bon van de fietsverhuur, als eigenaar ene Bakker heeft. Toevallig?

Terug bij het hotel is het te vroeg voor aan afzakkertje. We lopen nog wat rond in Hoorn waarbij we in alle rust de eendenkooi bekijken en we genieten in stilte en zonder te worden opgemerkt van een muzikaal gezelschap dat repeteert in een dorpshuis. Vooral de blazers maken er een bijzonder concert van. Daar kan geen Hessel tegen op, toch?

Als we terug zijn in ons hotel en denken nog wat te kunnen drinken, merkt Liesbeth, die dag en nacht aan het werk lijkt te zijn, op dat de bar eigenlijk al dicht is, maar vooruit. En dan blijkt zij, na de eerste ietwat norse indruk van hedenmiddag, best een gezellige meid te zijn (gelukkig). Na een Guinnes zoeken we onze kamer op, frissen ons op, lezen wat, praten wat na, maken plannen voor morgen, en gaan naar bed. Welterusten. En dat gaat voor Bob beter op dan voor mij. Ik heb de klok vele malen horen luiden, maar was af en toe de klepel even kwijt.

We zijn vroeg uit de veren. Vandaag staat de Boschplaat op het programma. En daar is het ons allemaal om te doen. Even voor achten melden wij ons tot grote schrik van Liesbeth in de eetkamer. Zij is nog niet helemaal klaar met voorbereidingen voor het ontbijt. Toch krijgen we een prima ontbijt voorgeschoteld, aangevuld met benodigdheden voor de "lunch". Wij zullen vandaag niet omkomen van honger of dorst.

Tanden poetsen, proviand verdelen en rugzakken klaarmaken, en rond negen uur stappen we op de fiets. Bob zijn band is gelukkig nog hard (en zal dat, net als alle banden, de komende dagen ook blijven). Door de stevige wind die wij tegen hebben, en dat is dan ook het enige dat vandaag tegenzit, bereiken we tegen half tien het einde van het fietsbare deel van de Terschellingse wereld. Het wandelbare pad loopt nog zo'n 10 kilometer verder richting Ameland en dat is vandaag ons doel. Even over de duinen kijken of de Noordzee er nog is, gelukkig, die is er nog, starten wij om 9:45 uur met onze tocht. Het is zonnig, een graad of 18, en een matig windje tegen. Goed insmeren tegen verbranding dus.

En dan de wandeling. Wat zal ik daar over schrijven? Dat het weer net zo indrukwekkend is als de twee voorgaande keren dat ik hier heb gewandeld? Of dat het anders is omdat ik nu de stilte en ruimte met Bob deel? Wat in ieder geval anders is, zijn de kleuren van het landschap. En dan niet de kleuren van de blonde duinen met het altijd groene helm, maar de kleuren van struiken, gras, en boompjes. Deze kleuren frisser en groener dan tijdens mijn twee vorige wandelingen die ik beide keren in juli heb gedaan. In juli is er wel meer kleur in het landschap van bloeiende planten. Vogels zijn er ook nu genoeg. Allerlei soorten meeuwen, fazanten, eenden, scholeksters, kraaien, een enkele bruine kiekendief, en kleinere soorten zangvogels waaronder ...... Helaas gaat mijn vogelkennis niet zo ver dat ik ieder soort kan benoemen. Verder kruisen enkele konijnen en hazen ons pad.

Onze route volgt het pad vanaf de fietsenstalling tussen paal 19 en 20 naar het oosten tot we ongeveer ter hoogte van paal 27 het rechte pad verlaten om schuin naar rechts boven langs de Vijfde Slenk richting de Wadden te gaan. Dit gaat een heel eind goed. We komen keurig uit aan de goede kant van de Slenk, maar helaas stuiten we even later op "Verboden Toegang" . Hierdoor kunnen we niet aan de Waddenkant komen. We steken nu ongeveer langs de denkbeeldige grens van verboden gebied door naar de oostkant van Terschelling.

En ja, daar ontvouwt zich het prachtige en verrassende uitzicht over het Amelander Gat richting Ameland met vuurtoren en al. We zoeken een duinpan uit de wind en nuttigen daar onze lunch. Wat is het heerlijk ondanks het aanwezige zand in het brood. We zijn niet de enigen die hier zijn. Ook een viertal mede hotelbewoners, die overigens (zeer onsportief) per fiets tot hier zijn gekomen, en enkele andere wandelaars, doen zich te goed aan de zon, het uitzicht, en een versnapering. Na goed een half uur besluiten we om aan de terugreis te beginnen. Even een kleine boodschap, een laatste slok water, en daar gaan we voor het tweede deel van de wandeling.

Het plan is om langs de Noordzee-kant terug te lopen. Daarbij kan er een probleem ontstaan dat vanwege hoog water in combinatie met een vol gelopen geul niet helemaal de vloedlijn kan worden gevolgd waardoor eerst "binnenlands" de geul moet worden gevolgd totdat aan het einde van de geul naar de kustlijn kan worden doorgestoken. Wij kunnen echter zonder problemen de kustlijn volgen. Veel schelpen, hier en dat wat kadavers van vogels en het nodige vuilnis, vinden wij. Het vergt enige oefening om aan deze kant het juiste spoor te vinden waar je het minst weg zakt in het natte zand. En wat een andere wereld dan aan de kant van de Boschplaat. Minder stilte door de roep van de branding, en zeker richting paal 20 wat meer "tegenliggers".

Na een korte stop bij het "Huske op e slenk" , een in ere hersteld drenkelingenhuisje waar in vroeger tijden schipbreukelingen een eerste veilige haven konden vinden, zwoegen we verder om uiteindelijk even voorbij paal 20 de duinen door te steken naar onze fietsen. Het is inmiddels kwart voor vier en na een laatste blik op het paneel van Staatsbosbeheer met daarop een belangrijke tip van de boswachter "Het pad onderlangs de stuifdijk is onverhard en soms slecht begaanbaar door de weersomstandigheden. De weg terug is even lang als de heenweg. Ken uzelf.", (tip, lees dit vóórdat u begint met de wandeling), stappen we redelijk moe maar zeer voldaan, op de fiets. Met wind mee, hoe heerlijk, zijn we zo in Oosterend waar we deze geslaagde wandeling afsluiten met een kop thee op het terras van café-restaurant Grie. Onderweg passeren we kapitein Rob en ook hebben we een ontmoeting met Willem Barentsz himself. Beiden als monument weliswaar, maar toch.

Thuis aangekomen spoelen we eerst alle zout, zand, en vermoeidheid af onder de douche om vervolgens beneden op het terras een pintje te pakken. Het plan om vanavond in de Koegelwieck te eten, gaat helaas niet door. Het restaurant zit vol.
Het blijkt dat veel eilanders op zaterdag buiten de eigen deur eten. Daarom is het aan te raden om te reserveren. Dat doen wij dan maar weer bij 't Oosterom in Midsland. Daar is het op deze zaterdagavond aanzienlijk voller dan gisteren. Het eten is ook nu perfect en door de drukte is het toch ook gezelliger. Na een Schylge kofje, Terschellingse koffie, weet je nog, stappen we rond negenen op de fiets. We besluiten deze lange dag af te sluiten met een fietstochtje via Midsland-Noord richting Formerum aan Zee. Hierbij gaat er iets niet helemaal goed, invloed van de koffie?, en we doorkruisen twee keer hetzelfde stuk bos om uiteindelijk toch de juiste richting naar Hoorn te vinden. Daar is de drukte in het restaurant ook over. We gaan naar boven, praten de dag nog eens door, en even later slaapt Bob en ik volg spoedig zijn voorbeeld.

Rood zijn de wolken blauw is de lucht geel zijn de halmen groen is het gras wit is het zand dit zijn de kleuren van Schellingerland

Na een betere nachtrust dan gisteren is het al weer tijd voor "inpakken en wegwezen". Nu zoveel mogelijk de rugzak ontlasten en alles in de tas. Het fototoestel blijft in de rugzak. Wie weet wat er vanaf de boot nog te fotograferen is. Afrekenen bij Liesbeth, tassen op de fiets en keurig op tijd stappen we tegen tienen op. Volgens plan fietsen we eerst een klein stukje terug richting Oosterend en dan rechtsaf via het fietspad onder aan de Waddendijk met de wind mee richting West Terschelling. Het enige wat tegenzit is mijn tas die links en rechts van de bagagedrager afglijdt. Ondanks dit ongemak genieten we van de fietstocht. We zien onder andere een drietal lepelaars en enkele kluten. Naast uiteraard vele eenden, ganzen, wulpen, tureluurs, grutto's, enzovoort. Het zien van lepelaars en kluten overkomt je niet iedere dag en blijft een aangename ervaring.

Het is tegen elven als we West binnen rijden. We brengen de fietsen terug naar Knop en wat horen wij daar? In het witte kerkje klinken bekende muzikale klanken. Zo te horen is het oefenen van vrijdagavond niet voor niets geweest. Wat later strijken we neer op het terras van, ja, al weer, het Wakend Oog. Onder het genot van een espresso met een "Boschplaatje" bekijken we het gedoe in en rond de haven. 

Als de Friesland binnenloopt en leegstroomt, rekenen we af en begeven ons richting ingang veerboot. Tassen in de bagagewagens, en even later zitten we op een prima plekje, klaar voor de overtocht. En op een "echte" boot is dit, zeker met het perfecte weer, een heerlijke ervaring, en mijns inziens te prefereren boven de snelboot. Onderweg genieten we van het mooie weer, van de Waddenzee, en van de schitterende beelden van de massaal aanwezige "bruine vloot". Gelet op de vele witte zeilen vraag ik mij af hoe deze naam is ontstaan. Onze boot vertrekt om 12:30 uur.

De verdere terugreis gaat zonder problemen. Tijd genoeg voor het overstappen, niet te druk, en van Leeuwarden tot Maarssen reizen we net als op de heenreis lekker eerste klas. Met dank aan Bob zijn kortingkaart. Gedurende de treinreis praten we de afgelopen dagen nog eens door en we zijn het erover eens dat we terug kunnen kijken op een uitstekend geslaagd weekeinde. We hebben vaker met elkaar gewandeld, en ook vakanties hebben we samen (met familie) doorgebracht maar dat is toch anders dan drie dagen en twee nachten constant bij elkaar. Maar dit is geen probleem gebleken en we zijn van mening dat een soortgelijk iets voor herhaling vatbaar is. In Utrecht nemen we afscheid. Bob reist verder richting Leiden en ik neem de stoptrein naar Maarssen waar ik door Emmy en Nick wordt opgehaald. Het is dan 17:45 uur.

Hieronder heb ik enkele leuke en/of nuttige links verzameld:

• Hotel-Pension-Eethuis de Koegelwieck
  
  

• Terschelling Net
  
  

• Terschelling pagina (met veel links)
  
  

• Rederij Doeksen
  
  

• NS Reisplanner
  
  

• 9292OV reisonformatie