Goudse en Reeuwijkse Houtroutes   Een combinatie rond de Reeuwijkse Plassen

Als ik ter voorbereiding op een ziekenbezoek in Zoetermeer mijn vervoer zit uit te stippelen op de OV-reisplanner, rijst ineens het idee om dat bezoek te combineren met een wandeling rond de Reeuwijkse Plassen. De trein naar Zoetermeer komt daar vlak langs, het gebied staat al enige tijd op mijn lijstje, de weersvooruitzichten zien er redelijk uit, en ik kan mijn treinkaartje optimaal benutten. Dus wat houdt mij tegen? Niets dus en als het weer er ’s morgens nog altijd goed uit ziet, haast ik mij door mijn ontbijt en met mijn voorbereidingen. In de ANWB/VVV Wandelgids "Groene Hart" staan twee wandelingen, te weten de Goudse Houtroute (8 km) en de Reeuwijkse Houtroute (11 km). Mijn plan is beiden te combineren tot een tocht van zo’n 20 kilometer waarbij de Reeuwijkse Hout mij een eventuele verkorting kan bieden. De ANWB zegt het volgende over de routes:

Goudse Houtroute "Wandelen langs en over het water".
Al eeuwen sleutelen boeren, burgers en bestuurders aan het landschap van het Groene Hart. Op deze route valt goed te zien hoe de mens zijn stempel op het gebied heeft gedrukt en dat nog altijd doet. De Goudse Hout en de Reeuwijkse Plassen zijn volledig mensenwerk, al is hun oorsprong heel verschillend. U loopt grotendeels over verhard wegdek, behalve enkele paadjes in de Goudse Hout. Honden zijn op deze route toegestaan, mits ze aan de lijn worden gehouden.

Reeuwijkse Houtroute "Langs oude plassen en jonge bossen".
In een oksel van de A12 ligt het natuur- en recreatiegebied Reeuwijkse Hout (128 ha). Het geluid van de autosnelweg is overal op de achtergrond te horen. De weg zelf is echter door de begroeiing nergens te zien. Vroeger lagen hier drassige weilanden, maar in minder dan twintig jaar tijd is een gevarieerd landschap ontstaan met dichte bospercelen, gras- en hooilanden. De Reeuwijkse Hout is een drukbezocht recreatiegebied, vooral in de zomer. De drukte concentreert zich dan rond het strand en de surfplas. Als u van stilte houdt, kunt u deze route dus het best wandelen op een doordeweekse dag in het voor- of naseizoen. En, een toevoeging mijnerzijds, het best met een zuiden wind.

Zo reis ik op dinsdag 11 december 2007 per trein vanaf station Driebergen-Zeist met een overstap in Utrecht naar station Gouda Goverwelle. Ondanks enige tegenwerking van de NS start ik daar volgens plan om exact 10 uur met mijn wandeling. Door de vertraging schoot mijn gebruikelijke espresso op één der stations er helaas wel bij in. Maar niet getreurd, er zal onderweg vast wel ergens een gelegenheid zijn waar ik deze "schade" kan inhalen.

Ik verlaat het station aan de noordzijde en ik zie het eerste groenwitte bordje van de Goudse Houtroute. Want met die route begin ik vandaag. Bij de oversteek van de drukke Goverwellesingel attendeert een vriendelijk bordje (zie foto links) mij erop dat ik goed met uitkijken. Zonder kleerscheuren kom ik aan de overkant waar ik een tuincentrum passeer. Het zou mij niet verbazen als ze hier ook koffie e.d. schenken. Ik vind dat nog te vroeg en ik wandel door. Na een kort stukje verharde weg gaat de route links over een bruggetje de Goudse Hout in. Drie zwanen bekijken mij onderzoekend waarna ze rustig doorgaan met eten en veren poetsen. Ik ben (inderdaad) geen gevaar voor de sierlijke vogels. Verder zal ik vandaag nog meer zwanen maar ook ganzen, futen, (veel) eenden, meerkoeten, waterhoentjes, twee keer een buizerd, mezen en vinken, meeuwen, en nog zo wat gevederde vrienden zien. De Goudse Hout is een ruim tachtig hectare groot natuur- en recreatiegebied dat nog volop in ontwikkeling is. Tot in de tachtiger jaren was het alleen weiland, later zijn er delen beplant met bomen en struiken. De oorspronkelijke verkaveling in het zogenaamde slagenpatroon is hierbij zoveel mogelijk gehandhaafd. Hier en daar zijn poelen uitgegraven in de ondergrond van drassig veen.

De route slingert over modderige (gras-) paden door het "hout" en langs de poelen en sloten tot aan de verharde Vlietdijk. Hier zijn voor het eerst de Reeuwijkse Plassen te zien. Over een bruggetje, er zullen er vandaag nog meer volgen, ga ik rechts de Korssendijk op. De bebouwing kenmerkt zich gedurende de hele route door de grote verscheidenheid. Variërend van schitterende huizen en boerderijen tot bouwvallige chalets. Het valt mij op dat veel woningen leeg staan, waarschijnlijk in afwachting van de weekeinden of van warmer tijden. Dat zijn ook precies de perioden dat het hier door alle (verkeer-) drukte minder prettig wandelen zal zijn. Nu is het uitstekend te doen, te meer daar het merendeel van de passerende automobilisten rekening houdt met wandelaars zoals ik.

Waar aan het eind van de Korssendijk de Goudse Houtroute via de Groene Ree naar links gaat, verlaat ik de route want ik ga rechtsaf de gewone Ree op. "Routeloos" volg ik de Ree inclusief de bocht naar links. Mooie huizen, mooie luchten, en mooie vergezichten. Ik vraag me af of de Reeuwijkse Plassen hun naam aan dit weggetje te danken hebben. Als de Ree bij een bruggetje tegen de Nieuwenbroeksedijk aanloopt, raadpleeg ik even de wandelgids voor de juiste route. Ik ga naar links het bruggetje over (Hortemansdijk) en direct daarna rechts. Ik wandel nu op de Lecksdijk. Waar een stuk verder de Bosmankade van links komt, verschijnt ook de Reeuwijkse Houtroute en die pak ik hier op, daarbij verder de Lecksdijk volgend. Aan de linkerkant water, rechts de ruimte van het Groen Hart. Beiden met fraaie wolkenpartijen. En helaas ook de A12 die niet alleen optisch maar door de noorden wind ook akoestisch aanwezig is. Toch blijft het genieten vandaag overheersen. De route buigt aan de noordoost hoek van de plas via een fietspad af naar links. Op een bijna aanrijding tussen een hardloper en een wielrijder na valt hier niet veel te vermelden. Of het moeten de vele ganzen zijn die zich te goed doen aan het nog malse gras. Op het punt waar de route naar rechts gaat, kun je besluiten om het fietspad te blijven volgen om zo een paar kilometer minder te lopen.

Ik volg netjes de route die nu door de Reeuwijkse Hout gaat. Daar is ergens een routebordje verdwenen of ik heb dat niet gezien. Ook gemist heb ik het aldaar aanwezige kunstwerk "Is someone out there?" maar wat ik niet mis, is Restaurant Paviljoen ’t Reeuwijkse Hout. Daar heb ik dan toch mijn espresso met heerlijk nog warm appelgebak. Tussen de vele zakenlieden nuttig ik ook nog een lekker ciabatta broodje met geitenkaas, spek, en honing. Ja, wandelen is leuk hoor.

Na een goede drie kwartier ga ik weer op pad. Even zoeken naar de route en "gewoon" het water volgend is die snel gevonden. Er volgt een slecht begaanbaar gedeelte. Maar het modderige pad is na de vele verharde paden toch wel een leuke afwisseling. Vanaf de Kooidijk zie ik links op de Vettenbroek veel, heel veel smienten en andere eenden. Ik praat even met twee andere wandelaars. Die hadden in het blad van Vogelbescherming (nummer 05/2007) over 10 tot 20.000 smienten gelezen en dat wilden ze zelf wel eens bekijken. Nou, ik kan zeggen dat het zeker de moeite waard is, en dat een verrekijker ook wel fijn zou zijn geweest. Maar ja, je kan helaas niet alles meesjouwen.

Waar de Reeuwijkse Houtroute links de Bosmankade op gaat, volg ik de Zoetendijk rechtdoor. Dat wil zeggen, aan de rechterkant van het water. Hier loop ik tot ik bij de Ree terugkom. Die ga ik nu rechts tot aan het punt waar ik eerder de Goudse Houtroute verliet. En die route pak ik nu weer op. Dit gaat goed totdat (ik) in Gouda ergens ter hoogte van het sluisje weer een bordje mist. Ik kies voor de gemakkelijkste weg en ik volg het kanaal via de Oostboezemkade tot aan de Achterwillenseweg. Die ga ik links op. Ik volg deze weg langs het fietspad tot ik terug ben bij het punt waar ik zo'n vijf uur eerder de Goudse Houtroute oppakte.

Dan is het nog maar een stukje lopen naar station Gouda Goverwelle waar de trein van 15:35 uur al op mij staat te wachten. Ik trek een droog T-shirt aan en kijk terug op een 21 kilometer lange wandeling rond de Reeuwijkse Plassen. Een aantrekkelijk gebied om te wandelen, zeker op een doordeweekse dag. Goed met openbaar vervoer te bereiken, horeca aanwezig en de hond mag (soms aangelijnd) overal mee. Wat wil je nog meer? Oké, volgende keer een verrekijker meenemen.