Terug naar de Oostvaardersplassen

Voor mijn werk moet ik op werkbezoek naar het verre Emmeloord. En dan rijd ik door de polders van Flevoland en van de Noordoostpolder. In Flevoland liggen de Oostvaardersplassen. En daar kom ik op de terugweg bijna langs. Het is al weer 4 jaar geleden dat ik daar heb gewandeld. En het voorspelde weer lijkt perfect voor een lekkere wandeling. Zijn er nog meer argumenten nodig? Voor mij niet en zo bereid ik mij op dinsdagochtend 5 juni 2007 bijna net zo voor alsof ik een dagje ga wandelen. Maar eerst moet ik nog even naar dat werkbezoek in Emmeloord.

Het werkbezoek is mooi op tijd afgelopen en onderweg van Emmeloord naar de Oostvaardersplassen sla ik bij een tankstation nog wat proviand (Cola en Mars) in. Het is precies twee uur als ik de parkeerplaats bij het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer aan de Kitsweg oprij. Op de parkeerplaats staan voor een doordeweekse dag verrassend veel auto’s. Ik verruil mijn werkkleding voor wandelkleding en even later ga ik op pad.

Vanaf het bezoekerscentrum aan de Kitsweg 1 (bij Knardijk / Spoorwegviaduct) starten meerdere wandelroutes met afstanden van 1 tot 5 kilometer. Deze gemarkeerde routes zijn aan elkaar te knopen zodat er langere wandelingen ontstaan. Let op dat honden slechts zeer beperkt zijn toegestaan in dit gebied. Zie voor meer informatie de website van Staatsbosbeheer.

Ik heb vandaag nog niet echt een wandelroute op het oog. Wel heb ik de route uit Grasduinen, zoals ik die in mei 2003 met Ed heb gelopen, meegenomen. Omdat ik hoop één van de in dit gebied voorkomende zeearenden te zien, ga ik eerst langs het bezoekerscentrum om daar te vragen of en waar de kans zo’n imposante vogel in de kijker te krijgen het grootst is. En op dat advies zal ik mijn route afstemmen.

"De kans op zeearenden is overal en nergens even groot maar ze willen nog wel eens aan de oostkant in de buurt van de Praamweg te zien zijn", aldus een vriendelijke medewerker van het bezoekerscentrum. Ik besluit om te beginnen met de groen gemarkeerde Zeearendroute (what’s in a name) en deze aan de westkant een stukje uit te breiden zoals Ed en ik de vorige keer ook hebben gedaan. Vervolgens wil ik in de richting van de Kleine en Grote Praambult wandelen. En dan zie ik wel hoe het loopt.

Rugzak om, fototoestel gereed, en daar ga ik. Het is bijna half drie, de lucht is vrijwel blauw en de temperatuur is met een graad of 22 prima om te wandelen. Bij het bezoekerscentrum kijk ik eerst door het daar aanwezige vogelkijkscherm en ik zie enkele kluten. De eerste foto’s worden gemaakt. Dan ga ik echt aan de wandel en ik volg de groene markering die o.a. over wat vlonders gaat. Een stukje voor me uit loopt een ouder echtpaar en daar weer voor nog twee natuurgenieters. Verder kom ik vandaag slechts sporadisch een andere wandelaar of vogelaar tegen. Ik kijk bij het volgende kijkscherm hoe het met het riet staat, en ja hoor, dat staat net als vier jaar geleden zo hoog dat er verder niets te zien valt. Jammer.

Meer te zien, en vooral te horen, is er als de route door het bos gaat. Ik zie veel omgeknakte bomen en er zingt en vliegt van alles in de rondte. Ik herken onder andere een grote bonte specht, een winterkoning en een boomkruiper. En ik zie en fotografeer een jonge specht. Een goed begin. Door alle vogels volg ik iets te lang de groene route en dat herstel ik door op mijn schreden terug te keren tot het punt waar ik rechtsaf (gezien vanaf de oorspronkelijke route) richting de open ruimte van de Keersluisplas ga. Daar zie ik een aantal oude bekenden. De kudde Konikpaarden, en het oudere echtpaar dat ik al eerder was tegengekomen. Zij zitten te genieten van een appeltje en van de natuur. We maken even een praatje en ik ga weer verder.

Verder via de groene route die mij naar de observatiehut De Zeearend brengt. Voorzichtig passeer ik een bijen-/wespen(?)nest naast de ingang en eenmaal binnen haal ik de verrekijker uit de rugzak om de uitgestrekte vlakte die zich voor mij uitstrekt te bekijken. Ver weg, een goede kijker is hier onontbeerlijk, zie ik (edel-) herten en Heckrunderen. En dichtbij zie ik een eenzaam hert die op ontdekkingstocht lijkt te zijn. Ondertussen eet ik een boterham en drink wat water. Hoe mooi het uitzicht hier is, ik vind zo'n dichte met glazen ramen afgesloten kijkhut net niet echt. Ik wil geuren ruiken en wind voelen. Dus ga ik na een half uurtje de buitenlucht weer in.

Het is bijna half vier en ik besluit om terug te wandelen richting de paarden. Daar in de buurt leg ik mijn handdoekje in het gras en even later geniet ik van de zon, de natuur en van de Cola met Mars. Die laatste is inmiddels aardig aan de zachte kant, "t ken net". De verrekijker heb ik onder handbereik want wat valt er hier veel te horen, zien, genieten. Ik zie onder andere enkele grote zilverreigers, twee koekoeken, twee overvliegende lepelaars, regelmatig kluten en ganzen, een buizerd en een kiekendief, maar geen zeearend. Helaas hoor ik wel iets teveel "Shithol-geluiden". Maar dat is dan ook het enige minpuntje tijdens deze heerlijke natuur-uren.

En als je het naar je zin hebt dan vliegt de tijd. Ineens is het over zessen en ik besluit om toch nog wat te gaan wandelen. Wederom volg ik de groene route. Dit keer doe ik dat tot bij Wigbels Eiland dat geen echt eiland maar een vogelkijkhut is. Nu, vogels zie ik hier niet veel maar wel een vrouwelijk hert die op een twintig meter afstand van de hut rustig aan het grazen is. Fototoestel erbij en een volgend hoogtepunt ligt vast op de digitale plaat. Het kost enige moeite maar na zo'n 20 minuten besluit ik om toch weer op pad te gaan. En ach, nog geen kilometer verder staat het volgende hert op mij te wachten, dus zo erg is het niet om verder te lopen.

Minder leuk is dat ik vlak na de Kleine Praambult, een eenvoudige kijkhut waar ik op wat ganzen na niet veel zie, een hek tegenkom met twee bordjes met de tekst "Verboden toegang, kwetsbaar gebied". Nu staat het hek uitnodigend open en na enig wikken en wegen besluit ik om rustig verder te gaan. Ik volg nu een naamloze weg die aan de noordwest kant van de spoorlijn Almere - Lelystad loopt. Links passeert af en toe een trein en rechts strekken de Oostvaardersplassen zich tot in de verte uit.

Als ik op mijn kaartje kijk hoever ik nog moet lopen, valt me ineens op dat ik een denkfout heb gemaakt. De Grote Praambult ligt aan de andere kant van de spoorlijn langs de vrij toegankelijke Praamweg. Waar ik loop, mag ik dus helemaal niet komen. Ai, wat nu? Ik besluit om een stukje door te lopen tot waar ik rechts een andere "bult" aan mijn route zie liggen. Daar aangekomen blijkt het een begroeide berg aarde of zo te zijn. Er loopt een paadje naar boven dat ik volg. Bovenop de bult is wat gras en even later zit ik met verrekijker en fototoestel klaar voor de dingen die mogelijk gaan komen. In de verre verte ontwaar ik weer Heckrunderen en (edel-) herten. Ineens schuift er iets bruins door het beeld van mijn verrekijker. Ik raak het kwijt maar na enig speuren krijg ik het bruine beest duidelijk in beeld.

Het is een vos !!! Het dier maakt gebruik van greppels en lage begroeiing waardoor ik hem (of haar) regelmatig uit het zicht verlies. Gelukkig lukt het me steeds om de vos weer in beeld te krijgen en als het ook nog lukt om er enkele foto's van te maken zul je begrijpen dat enige euforie zich van mij meester heeft gemaakt. Na een minuut of vijf is de vos verdwenen maar mijn gelukzalige gevoel duurt nog even voort. Als ik na zo'n drie kwartier, het is inmiddels over achten, langs dezelfde route terugwandel als waar ik vandaan ben gekomen, schrik ik van een andere vos die op tien meter afstand net zo van mij schrikt als ik van hem. Snel is het dier verdwenen, dit keer te snel voor een foto. Man, na alle vogels en de herten nu binnen een uur twee keer een vos. En nog is het niet op want als ik evenwijdig aan het spoor richting bezoekerscentrum loop, zie ik als toetje nog maar eens een hert.

Om kwart voor negen ben ik terug bij de auto en een uur later ben ik weer thuis. Terugkijkend op een nuttig werkbezoek in Emmeloord en op een fantastisch bezoek aan de Oostvaardersplassen. Waar ik "slechts" een kleine elf kilometer heb gewandeld en waar ik zes (6) uur voor nodig had. Maar waarvan ik mij geen enkele minuut heb verveeld. Ik zal hier dan ook zeker terugkomen. Want na al het moois van vandaag wil ik ook nog wel eens een zeearend zien.