Waterliniepad, etappe XI, Culemborg => Vianen

Zaterdag 28 juni 2003, het is kwart voor negen des morgens als ik het station van Culemborg verlaat en begin aan etappe XI van het Waterliniepad. Mijn eindbestemming ligt vandaag zo'n 17 kilometer verderop in Vianen alwaar ik even na drie uur des middags zal arriveren. Hoe het mij in de tussenliggende uren is vergaan, kun je hieronder lezen.

Met de trein van 07:47 uur reis ik van Maarssen via een overstap in Utrecht naar Culemborg waar mijn trein keurig op tijd aankomt. Ik loop onder de sporen door richting het centrum en met de routebeschrijving in de hand start ik om 08:45 uur mijn wandeling. Door het langzaam ontwakende Culemborg loop ik via onder andere de Binnen- of Lanxmeerpoort richting de veerpont. En weer ervaar ik Culemborg als een leuk authentiek en prettig stadje, net als toen ik meer dan een jaar geleden etappe X in Culemborg beëindigde.

Even tussendoor. Het lijkt wel of al die steden en dorpen die aan het water liggen een zelfde soort gezellige uitstraling hebben. Neem bijvoorbeeld Wijk bij Duurstede, Culemborg, Schoonhoven, Gorinchem, en Vreeswijk dat onder Nieuwegein valt. Allemaal leuk om te bezoeken, toch?

Maar goed, ik ben in Culemborg en buig op de hoogte van de veerpont af naar links. Even maakt het zicht op de Lek plaats voor wat minder interessante bebouwing maar dat verandert al snel. Op het punt waar ik tegen de spoordijk aanloop, moet ik kiezen. Ik kan hier linksaf een stukje de spoordijk volgen om daarna rechtsaf de Lekdijk op te gaan of ik kan rechtsaf een vrij nieuw tracé door de uiterwaarden nemen. Ik ga voor de nieuwe natuur die mij door de nu droge uiterwaarden voert. Nieuwe natuur, want dit gedeelte is enkele jaren terug door mensenhanden aangelegd en het begint meer en meer op echte natuur te lijken.

Het is lekker wandelweer dat alle kanten op kan. Hier langs het water van de Lek waait een fris windje maar ik vind het warm genoeg om mijn lange broek om te ritsen tot een korte. Naast een rijtje bierflesjes zie ik onder andere kieviten, tureluurs, ganzen, eenden, zwanen en aalscholvers en in het riet "pruttelt" van alles. Via een oude zomerkade keer ik terug richting de Lekdijk. Waar de route de uiterwaarden verlaat, staat een "Waterdicht", gemaakt door een 12 jarige scholiere uit Culemborg. Het gedicht heet "In nood" en dit is de tekst:

Ik ben goed een uur onderweg als ik bij het Werk aan de Spoel arriveer. En weer kan ik kiezen hoe verder te wandelen. De Lekdijk volgen, of (over een afgesloten hek) nogmaals de uiterwaarden in. Met het risico dat ik wat minder van de bij de Waterlinie behorende gebouwen e.d. zal zien, ga ik ook nu voor de nieuwe natuur van de uiterwaarden. Daar is genoeg te zien zoals een viertal kluten en vele oeverzwaluwen. Deze laatste nestelen in eilandjes die in de bij de nieuwe natuur uitgegraven plassen liggen. Verder bergeenden met jongen en wat visdiefjes. Terwijl ik de kluten bewonder, eet ik een bruine boterham met kaas.

Door de route door de uiterwaarden mis ik het inundatiekanaal van Fort Everdingen maar ik kom wel over de meest naar de Lek toe liggende inundatiesluis. Met een slinger kom ik vlak bij Fort Everdingen terug op de Lekdijk. Ik wandel een stukje terug naar de ingang van het fort.

Daar kom je normaal gesproken niet dichtbij maar ik zie dat het toegangshek niet is afgesloten. Er is net een tractor het terrein op gereden en ondanks waarschuwingsborden "Pas op, hondenbewaking" en twee video- camera's neem ik de gok, ga het terrein een stukje op en maak gauw een foto van het fort. Ik wandel tenslotte niet voor niets over het Waterliniepad.

Vlakbij het fort is trouwens een bushalte van lijn 46, Nieuwegein - Tiel (via Culemborg). Eventueel een alternatief om de route te verkorten. Let wel op dat er op zondag geen en op zaterdag maar zeer beperkt bussen langskomen. Even voorbij de bushalte staat langs de weg een kraampje met zakken appels en kersen. Ik deponeer twee euro in een op de onbemande tafel staand kistje en vanaf dit punt is mijn spoor via de uitgespuugde kersenpitten te volgen tot voorbij Everdingen. Zo'n onbemand verkooppunt is één van die kleine dingen die extra charme toevoegen aan een wandeling.

Aan de overkant van de Lek is duidelijk Fort Honswijk te zien, zie etappe X. Hier in Everdingen wordt hard gewerkt aan de dijkverzwaring en ik dwaal wat door het dorp op zoek naar een gelegenheid waar ik een welverdiende kop koffie kan nuttigen. Helaas blijk ik een kwartiertje te vroeg te zijn want het dorpshuis/café Het Knooppunt gaat pas om 11:00 uur open. Geen koffie dus.

Heel even laat de zon zich voorzichtig zien en voelen. Het is rustig en goed weer om te wandelen.  Bovenop de dijk loop ik speurend naar huisnummer 78 want daar verlaat de route tussen twee niet te missen beuken door de rivier. Ik loop nu over een verhard pad met aan de ene kant bomen en ganzen en aan de andere kant kieviten en een paar hazen die snel de benen nemen als ze mij zien naderen.

Dwars door een weiland kom ik uit op een weg die rechts richting Hagestein gaat. Hier zou koffie zijn te vinden en eventueel een bushalte. Ook zou je via Hagestein binnendoor naar Vianen kunnen lopen, hiermee aardig wat kilometers afsnijden.

Mijn route gaat naar links en kort daarna rechts richting de A2. Dit is even een wat minder, lees drukker, deel van de wandeling maar zodra ik de drukke A2 ben overgestoken, is dit leed snel geleden. Het is kwart over twaalf en ik ben bij de griendbossen van Bolgarijen-Autena. Meer informatie over, en wandelingen door dit gebied kun je o.a. vinden bij Het Zuid-Hollands Landschap of bij de VVV Zuid-Holland Zuid. Soms wordt Bolgarijen ook wel als Bolgerijen (met een -e- dus) gespeld.

Waar het Waterliniepad schuin tegenover de Kostverlorenweg een karrenspoor langs de Autenase kade gaat volgen, besluit ik om linksaf de Kostverlorenweg in te gaan en een stuk van de blauw gemarkeerde Bolgarijenroute te volgen. Dit wordt mij ingegeven door wat nostalgische herinneringen. Toen wij nog in Nieuwegein woonden, gingen we op de fiets naar de Bolgarijen om daar bramen te plukken. Vandaar mijn extra kilometers door een gebied waarvan sommige delen mij nog bekend voorkomen. Ik kom hier zelfs een paar tegenliggers tegen die, gelet op de routekaart die zij overduidelijk bij zich hebben, etappe XII van het Waterliniepad wandelen.

Tijdens dit extraatje van een kilometer of vier benut ik één van de picknicktafels voor een korte eet- en drinkpauze. Tevens kan ik mijn linkerhak verzorgen want daar begint zich een onaardige blaar te vormen. Ik plak hier dan vaak een "antiblaren-pleister" op zodat de aankomende blaar wordt tegengehouden. De Bolgarijen is ondanks het geluid van de twee omringende snelwegen een mooi gebied en ondanks een toenemende vermoeidheid geniet ik volop.

Het is half twee als ik via een fietsbrug de A27 oversteek. Door de gunstige wind verdwijnt meteen het verkeerslawaai en ik loop richting Merwedekanaal. En daar wacht mij een onaangename verrassing, zo lijkt het. De Bolgerijse Brug die na de 2e wereldoorlog in elkaar werd geknutseld met eigen resten en onderdelen van andere bruggen uit de tijd van de aanleg van het kanaal, eind 19e eeuw, en waarmee ik het Merwedekanaal moet oversteken, is in verband met een reparatie gesloten. En dat betekent voor mij een flinke omweg. De reparateurs zijn aan de overkant bezig, bijgestaan door een dame die erop toeziet dat niemand de brug gebruikt. Ik probeer haar aandacht te trekken en op een gegeven moment komt ze mijn kant op. Ik gooi mijn allervriendelijkste glimlach in de strijd en gelukkig, zij kan die niet weerstaan en ik krijg toestemming om de brug te gebruiken. Dank je zeer.

Na dit korte oponthoud loop ik langs het Merwedekanaal. Niet richting Vianen waar de eindbestemming van mijn wandeling ligt, maar richting Gorinchem. Enkele kilometers verder slaat de route echter af en ik kom op een mooi gedeelte.

Via de onverharde Zijp- en Zederikkade wandel ik langs de resten van de 17e eeuwse trekvaart tussen Gorinchem en Vianen. Een zeer mooi stukje. Jammer dat de Zederikkade dicht is gegroeid met onkruid en brandnetels. Er wordt hier zo te zien niet gewandeld en ik moet een klein stukje omlopen om klokslag half drie terug te belanden op de Lekdijk.

Hoe breed zijn hier de uiterwaarden. De rivier zelf is slechts sporadisch te zien. In de verte is wel de Utrechtse Domtoren te zien en aan de overkant van het water is iets dichterbij de zendmast van Lopik te zien. Ook is het hier drukker met verkeer dan eerder op de dag aan de andere kant van Vianen. Ik laat het Vianense bos voor wat het is en ik volg de Lekdijk tot onder aan de A2. Even loop ik hieraan parallel en dan kan ik onder de snelweg door. Ik ben nu bij het "busstation" ter hoogte van het Van der Valk motel Vianen. En ik ben aan het einde van mijn wandeling.

Ik mis net een bus richting Utrecht maar twintig minuten later ben ik op weg naar huis. Ik heb een leuke en afwisselende wandeling achter de rug. Er is wel veel (ver-)harde ondergrond waardoor mijn voeten niet helemaal zo lekker voelen. Een alternatief kan zijn om de route andersom te lopen hoewel ..... ik me vandaag in ieder geval prima heb vermaakt. En dat zo dicht bij huis.

Tot slot. Vianen heeft een leuk centrum (met horeca) waar ik verder niet ben geweest. Onderweg vond ik weinig (eigenlijk geen) mogelijkheden voor wat eten of drinken, buiten dan de zelf meegenomen waren. De route is, met enkele beperkingen waar goed om heen kan worden gelopen, ook met een hond te doen. Zowel Culemborg als Vianen zijn prima per openbaar vervoer te bereiken en er zijn onderweg verschillende mogelijkheden om de route te verkorten.