Etappe VI van het Waterliniepad

Ondanks het mooie weer beginnen we slecht. Onze trein van 9:17 uur heeft om 9:15 uur 20 minuten vertraging en als dat tien minuten later nog steeds zo is, nemen we de bus maar. Die staat inmiddels startklaar. Voor Deejay is het de eerste keer dat hij per bus reist en dat gaat hem prima af. We zijn om 9:45 uur in Utrecht en dat is te laat voor de geplande aansluiting. Het geeft me wel de tijd om een espresso te kopen. We hebben nu de trein van 10:09 die om 10:13 uur op Overvecht arriveert. Door de vertraging is het kwart over tien als we met onze wandeltocht kunnen starten. We volgen (een deel) van etappe VI van het Waterliniepad en we schrijven zondag 17 april 2005.

Bij het station gaan we eerst onder het spoor door. Vanaf daar volgen we het fiets- c.q. wandelpad dat evenwijdig langs de spoorlijn naar het "noorden'' loopt. Tot plezier van Deejay ontmoeten we een verre nicht van hem, een Turkse herdershond van twaalf weken. Leuk beestje.

Even over half elf steken we de Darwindreef over en via de Kapelweg wandelen we Fort Blauwkapel binnen. Dit is tevens het punt waar we het Waterliniepad oppikken. Bij het fort heb je drie mogelijkheden. Links om, rechts om, of zoals de route en wij dus ook, er "dwars doorheen". Over het (voormalige) plaatsje Blauwkapel en het gelijknamige fort valt genoeg te vertellen. Ik beperk me hier tot het feit dat dit fort rond 1818 werd gebouwd om de weg naar Hilversum te beveiligen. Het gehucht Blauwkapel, waar de weg doorheen liep, werd hierbij binnen het fort opgenomen. Thans zijn er plannen om binnen Fort Blauwkapel huizen te gaan bouwen. Weliswaar "aangepast" maar eigenlijk moest het niet mogen.

Na Fort Blauwkapel lopen we via het plaatsje Groenekan en de Ruigenhoekse Dijk richting Fort op de Ruigenhoekse Dijk.

Het Waterliniepad gaat rechts om het fort en passeert het in de fortgracht gelegen natuurzwembad De Kikker. Vervolgens gaat de route via het Noorderpark richting het volgende fort. Wij verlaten het Waterliniepad echter en we lopen links om het fort.

Het valt mij op, en dat gebeurde ook al tijdens eerdere etappes van het Waterliniepad, dat de route niet altijd het beste zicht geeft op de forten.

Eigen initiatief, de route tijdelijk verlaten, en dan valt er vaak meer te ontdekken. Zo dus ook bij Fort op de Ruigenhoekse Dijk dat dateert uit 1869-1870. Omdat ik Deejay ook nog even los wil laten, keren we na het fort niet terug naar het Waterliniepad maar we nemen vanaf de Kanonsdijk een drassig pad naar rechts. Leuk om te weten is dat in dit stuk Noorderpark een perceel is ingericht als militair demonstratieveld met loopgraaf.

En voor honden is het leuk dat er een hondenzwempoel is / wordt aangelegd. Deejay geniet van zijn vrijheid en benut het aanwezige water om af te koelen. Even later komen we uit op de Gageldijk die parallel loopt aan de drukke N230.

Een stukje verder komen we weer op het "goede" pad. Het loopt tegen twaalven als we Fort De Gagel bereiken. Dit fort is rond 1820 gebouwd en beschermde de Klopdijk en de Gageldijk. Het fort is nog altijd in goede staat en het fortterrein is vrij toegankelijk. Wij hebben echter nog een eindje voor de boeg en we laten dit fort het fort.

Even oppassen want we moeten de N230 oversteken. Dan volgt er een aangename verrassing. We lopen ineens over een onverwacht rustig pad langs de Klopvaart. Dit voormalige inundatiekanaal stroomt naar de Vecht of stroomt het daar vandaan?

Het punt waar beiden samenkomen was een dusdanig strategische plek dat hier in 1821 het Fort aan de Klop werd gebouwd. Rond 1851 werd het unieke ronde stenen wachthuis gebouwd. Het is (al jaren) de bedoeling dat dit in 1997 door de gemeente Utrecht aangekochte fort een recreatieve bestemming krijgt met o.a. een eenvoudige camping en theehuis. Het fort ligt trouwens in een fraaie parkachtige omgeving.

Het ronde stenen wachthuis van Fort aan de Klop.

We zijn inmiddels aan de oevers van de Vecht aangekomen. Deejay en ik nemen afscheid van het Waterliniepad dat verder tussen wat weilanden door richting Slot Zuylen loopt om uiteindelijk in het dorp Maarssen te eindigen***. Wij lopen over de Vechtdijk langs de Vecht tot we bij het viaduct van de N230, de Zuilense Ring, komen. Via het viaduct gaan we richting huis waar we om 13:45 uur arriveren.

Mijn jas had ik al in de bus uitgetrokken en vanaf de Vecht kon ook mijn fleecetrui worden opgeborgen. Prima wandelweer dus. Deejay en ik hebben ons dan ook prima vermaakt. Een goede week later fiets ik onze tocht ongeveer na en ik kom uit op bijna 16 kilometer waarvan we er pakweg 10 op het Waterliniepad hebben doorgebracht.

Toegift

*** Op zondag 28 januari 2007 heb ik samen met Deejay een rondje van ruim 7 kilometer gewandeld waarbij we twee "losse eindjes" aan elkaar hebben geknoopt. Eén eindje van het Utrechtpad, en één eindje van het Waterliniepad. En dat laatste eindje heb ik hieronder beschreven.

We parkeren de auto in Maarssen dorp op het Harmonieplein en via de Breedweg lopen we naar het startpunt. Dat vinden we bij de Vechtbrug waar we het Waterliniepad oppakken. We lopen langs de Vecht over de Langegracht met zijn vele fraaie en oude grachtenpanden. Helaas besluit mijn digitale camera om na elf foto's de pijp aan Maarten te geven. Geen goede kleuren meer maar veel groen, geel, en paars. Dat doet mij het ergste vrezen.

Dan wandelen we het dorp uit in de richting van Tienhoven. Langs de drukke Maarsseveensevaart is het niet echt gezellig om te wandelen. Wel vind je er horeca in de vorm van restaurant De Colonie, en eventueel een bus.

Waar het Waterliniepad de Herenweg kruist, is het de moeite waard om even een stukje naar rechts die Herenweg in te wandelen. Want niet veel verder ligt links het Werk bij Maarsseveen. Dit fort kun je niet over het hoofd zien want het steekt acht meter boven de omgeving uit en dat geeft met helder weer weidse uitzichten over de omgeving. Ook staan er enkele picknickbanken zodat het een prima punt is voor een korte of langere pauze. Let ook even op het houten huis op Herenweg nummer 6. Dit is één van de weinige huizen uit de tijd dat er in de omgeving van een fort alleen met hout mocht worden gebouwd. Het fort zelf werd in 1880-1881 gebouwd en diende als bescherming van de Maarsseveensevaart. Tevens bestreek het de dijken van de omringende Maarsseveense en Tienhovense polders.

Voor ons geen pauze want als wij op het Werk zijn, is het miezerig en bewolkt. Hierdoor is het uitzicht helaas niet bepaald om over naar huis te schrijven. We volgen nog een klein stukje Maarsseveensevaart. Dan gaat de route via een bruggetje rechtaf, een nieuwer gedeelte volgend. Even gras onder de voeten maar helaas. Ook hier kan de omgeving maar matig boeien. Rechts rommelige kassen, kwekerijen, paardenbakken en een tuincentrum. Links een hek. Het is niet anders en nog altijd beter dan de voormalige route die langs de Herenweg ging. Via een brug met steile treden komen we uiteindelijk op het wandel-/fietspad dat rond de Maarsseveense Plassen gaat. Dit volgen we een stukje naar rechts om dan weer rechts langs de parkeerplaats de route te vervolgen. Op zomerse dagen lenen de Maarsseveense Plassen zich uitstekend voor een verfrissende duik of voor gewoon een lekkere pauze aan het water. Nu wordt er vooral gewandeld, geskeelerd, hard gelopen, en gefietst. En op de parkeerplaats wordt met auto's geracet. Modelauto's gelukkig, maar herrie maken ze wel.

De route slingert verder langs de rand van de zogeheten Kleine Plas en slaat even verder linksaf. Via een tunneltje onder de Zuilense Ring door komen we in Polder Buitenweg. Daar lopen we richting de grootste en kleinste molens van de provincie Utrecht en we vinden aansluiting met een eerder gelopen stuk Waterliniepad. Zie daarvoor etappe 30 van het Utrechtpad. "Utrechtpad", zo hoor ik nu iemand vragen. Ja, want het Waterliniepad loopt daarmee samen richting Slot Zuylen. En zo sluit deze wandeling keurig aan bij mijn eerdere etappes van het Waterliniepad.