Etappe I van het Waterliniepad

Om tien voor zes uur gaat mijn wekker.
Om kwart over zeven sta ik bij Ed op de stoep.
Om kwart voor acht rijden we op de verkeerde weg.
Om vier minuten over acht stappen we in Weesp op de trein.
Om elf minuten over acht arriveren we in Naarden-Bussum.
Om vijf voor half negen zitten we op het station aan de koffie.
Om vijf over half negen beginnen we onze wandeling.
Om half tien lopen we in Naarden-Vesting verkeerd.
Om half elf pauzeren we in een vogelkijkhut aan het Naardermeer.
Om half één pauzeren we op een picknickbank in Muiden.
Om vijf voor half drie zijn we terug in Weesp.
Om kwart voor drie kopen we Weesper moppen.
Om tien over drie genieten we van onze eerste (en enige) Mars.
Om kwart over drie rijden we richting huis.
Om tien over vier ben ik weer terug in Maarssenbroek.

Zie hierboven in een notendop het relaas van onze wandeling over het eerste deel van het "oude" Waterliniepad. Ik schrijf hier met nadruk het "oude" Waterliniepad want sinds september 2004 is het officieel een themapad van het Wandelplatform LAW geworden. En dan spreekt het bijbehorende boekje niet meer over etappe I maar over etappes 1, 2, 3 en een stukje van 4. En deze etappes hebben Ed en ik op vrijdag 6 mei 2005 gelopen. Maar dan wel andersom, dus van Naarden-Bussum naar Weesp. Volgens het boekje gaat het om 18 kilometer. Wij lopen hier en daar iets om en komen uit op een 22 kilometer. Zonder blaren.

Goed, laat ik nog eens beginnen. Het is vroeg als mijn wekker gaat. Een eerste blik naar buiten werkt geruststellend. Na de nodige regen ziet het weer er goed uit. Aankleden, ontbijten, lunchpakketje klaarmaken, laatste spullen inpakken. De hond gedag zeggen en daar ga ik, op weg naar Maarssen om Ed op te halen. Want hij is vandaag mijn wandelgenoot.

We gaan met de auto naar station Weesp. Dan moet je wel de juiste weg nemen anders kom je daar niet. Na wat omwegen parkeren we de auto op de P&R bij station Weesp en om 08:04 uur vertrekt onze trein naar Naarden-Bussum. Daar ligt vandaag ons startpunt. Maar eerst drinken we een kop koffie in de stationsrestauratie, ondertussen de route voor vandaag doornemend.

Die brengt ons via een staartje van etappe 4 naar Naarden-Vesting. "Ben je hier nog nooit geweest?", vraagt Ed. Mijn antwoord is ontkennend en dit "gebrek aan cultuur" zal mij vandaag blijven achtervolgen. De route gaat grofweg om Naarden-Vesting heen.

Eventueel kun je zelf het centrum bezoeken. Of het Vesting Museum dat in Bastion Turfpoort is gevestigd. Aan de noordkant van Naarden-Vesting kun je ook nog een uitstapje maken naar Fort Ronduit. Wij doen niets van dit alles, wij wandelen.

Sommige vestingmuren zijn versierd met foto’s uit de serie "Badgasten" van Alex ten Napel. Badgasten, allemaal "badende" mensen. Dit in het kader van het Epson FotoFestival Naarden 2005. Erg leuk om te zien. Waarschijnlijk zo leuk dat we de routemarkering uit het oog verliezen en daardoor te ver doorlopen.

Zo komen we terug op een bekend punt, daar waar wij het rondje om Naarden-Vesting begonnen. Kaartje erbij, stukje omlopen en ook nu lukt het weer de route op te pikken. Via een bekend stukje Naarden lopen we richting het Naardermeer. Op 25 april 1999 liepen we hier de NS-wandeling "Naardermeer", onze eerste gezamenlijke wandeltocht. En wat daaruit is voortgekomen …

Via de Meerkade lopen we langs de noordrand van het Naardermeer. Als we een "bekende" vogelkijkhut passeren, besluiten we daar te pauzeren. Veel vogels zijn er niet te zien maar daarom niet getreurd. We kunnen even zitten en onder het genot van thee en een boterham genieten we van het uitzicht.

Dat alles in het besef dat door dit gebied zo'n 100 jaar geleden de kiem is gelegd voor de Vereniging van Natuurmonumenten.

Tijdens onze pauze valt er wat regen. Dit is de enige neerslag die ons vandaag treft want het is prima wandelweer.

Niets te klagen. Na een half uurtje stappen we weer op. De route komt o.a. langs molen De Onrust. Deze windmolen dateert van 1806, dat is bijna 200 jaar oud!, en regelt nog altijd het waterpeil van het Naardermeer.

Er volgt een minder stukje met spoorlijnen en snelwegen te dicht in de buurt. Leuk wordt het weer als we een purperreiger zien en als de route langs de "Uitwatering naar het Naardermeer" gaat. Dit vroegere inundatiekanaal helpt nu mee de waterstand in het Naardermeer te reguleren.

Het graspad langs de Uitwatering ligt vol met schapen en de bijbehorende keutels. De schapen gaan nog wel aan de kant maar die keutels niet. Goed kijken dus waar je de voeten neerzet.

Het punt waar de Uitwatering in of zo je wilt uit de Vecht komt, biedt een keuze. Je kunt de kortste weg nemen die langs de Vecht richting Weesp gaat en je kunt een ommetje maken door Muiden.

Omdat daar het Muiderslot ligt en omdat Ed mij vandaag enige cultuur ("ben je hier óók nog nooit geweest?") bij wil brengen, kiezen wij voor Muiden. En daar krijgen we geen spijt van want het Muiderslot is een imposant kasteel.

Iets minder indrukwekkend maar zeker ook de moeite waard is het torenfort de Westbatterij dat aan de overkant van het water ligt. Wij hebben daar graag wat extra meters voor gemaakt. In de verte zien we in het IJmeer ook het forteiland Pampus, ooit onderdeel van de Stelling van Amsterdam. Zowel het Muiderslot als Pampus zijn te bezoeken. Samen met de Westbatterij verdedigden deze drie o.a. de sluizen waarmee vroeger het Zuiderzeewater naar binnen werd gelaten. "Zuiderzee heet nu IJsselmeer", zo zongen ooit Sylvain Poons en Oetze Verschoor. Inmiddels is die tekst achterhaald want heden ten dage spreken we hier over het Markermeer.

Na al deze cultuur is het tijd voor aardser zaken en we "lunchen" aan een op één der wallen gelegen picknicktafel. Muiden is toeristisch en het is er gezellig druk. Het loopt tegen enen als we opstappen voor het laatste deel van onze wandeling. In Muiden passeren we het zogenoemde Muizenfort. Dit werk was bedoeld om de Naarder Trekvaart te bewaken.

Even later zijn we terug op het punt waar de Uitwatering in de Vecht komt. En die volgen we richting Weesp. Hierbij passeren we soms mooie en soms minder mooie woonboten met al dan niet bekende Nederlanders. Dat denken wij ten minste. Het is langs deze weg wel oppassen voor het gemotoriseerde verkeer. En zo slingeren we samen met de Vecht richting Weesp.

We lopen Weesp binnen via een brug over de Vecht waarbij we het Fort aan de Ossenmarkt passeren. Dit fort werd rond 1860 op een strategische plek gebouwd en het was onderdeel van de vesting Weesp.

Goed, we zijn in Weesp en onze tocht zit er bijna op. Maar bij Weesp horen "moppen" en daar gaan we nog even naar op zoek. Weesp is trouwens sowieso een bezoekje waard. Een voorbijgangster die onze onzin over Weesper moppen hoort, verwijst ons naar bakkerij Cor Mühl want "daar hebben ze de enige echte". Het is een stukje lopen maar de moppen zijn inderdaad de moeite waard. Daar kun je mee thuis komen.

En nadat we via een ommetje de auto hebben gevonden en daar een welverdiende Mars hebben genuttigd, rijden we via Hilversum terug naar huis. Een geslaagde wandeling met veel cultuur en afwisselende natuur achter ons latend. Helaas een wel erg gevoelig been meenemend. Soms is rusten beter maar ja, wandelen is zo leuk hè.