Meinweg

We zijn nog altijd op vakantie in Midden Limburg. Het Leudal heb ik inmiddels doorlopen. In mijn wandelportefeuille heb ik de Groote Peel, de Krang, en de Meinweg. Over deze laatste heb ik een artikel uit Trouw. Dat is geschreven door Haro Hielkema en heeft als titel "De IJzeren Rijn als 'alimentatie' uit een ver verleden". Deze wandeling staat ook beschreven in Hielkema’s boek "Wandel weg door Nederland".

Als Bob, mijn zwager, zich voor een paar dagen op ons vakantieadres meldt, is hij wel te porren voor een wandeltocht. Geïnspireerd door het artikel uit Trouw en door het feit dat het een rondwandeling betreft (da's makkelijk met het oog op het vervoer) en door het actueel zijn van "De IJzeren Rijn" begeven wij ons op zondag 10 juli 2005 naar Nationaal Park De Meinweg. Want sinds 1995 heeft De Meinweg deze status. En dat is in mijn ogen niet onterecht. Lees en oordeel zelf.

Het is net tien uur geweest als we de auto parkeren bij het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer dat, hoe toevallig, vanaf tien uur open is. Hier halen wij informatie over De Meinweg waaronder de nuttige informatiefolder "Op pad met de boswachter – De Meinweg: een park van internationale allure!". Deze folder bevat een helder kaartje van het gebied en er worden acht gemarkeerde wandelroutes beschreven. Omdat de in Trouw beschreven tocht regelmatig gedeeltes van deze routes bewandelt, is het kaartje een handig attribuut. Het bezoekerscentrum ligt overigens aan de Meinweg te Herkenbosch.

Nadat we de verschillende kaartjes en de route hebben bekeken gaan we op pad voor een tocht van zo'n 15 kilometer. We lopen tegen de klok in omdat we hebben bedacht dat we dan het meeste profijt van schaduwrijke bomen hebben. Want het is nu al warm en zonnig dus dat beloofd wat.

De bonte (oranje op het kaartje in de folder) markering van het Natuurpad is onze eerste "gids" en brengt ons van het bezoekerscentrum naar het Nationaal Park. Al snel gaat de bonte markering over op de groene paaltjes van de Reeweg route. We lopen op de grens van bos en landbouwgrond en het is goed voor te stellen dat hier in ochtend- en avondschemering reeën te zien zijn. Wij zien slechts hun sporen. Evenals de sporen van wilde zwijnen die hier aan de rand van het Nationaal Park ook voorkomen. Vanuit de uitkijktoren die aan de route ligt, zou je een mooi uitzicht over het Roerdal hebben. Wij laten de toren links liggen.

Even een stukje ongemarkeerd en dan gaan we verder op de Hooibaan route. Deze is voorzien van een rode markering en loopt door een afwisselend bosgebied met oude dennen en loofbomen zoals eiken en beuken. En met schaduw en die is mij zeer welkom. Ik loop met enige moeite, in tegenstelling tot Bob die er vandaag zin in heeft. Na precies een uur wandelen verlaten we de Hooibaan route en we zoeken onze verdere weg met behulp van de kaartjes. Soms wat makkelijker, soms wat lastiger, maar het lukt ons om steeds op het juiste pad uit te komen.

Zo komen we op een zeker moment bij "De IJzeren Rijn". Zie bij de onderstaande links o.a. de site van de gemeente Roermond. Vooral de "Brochure IJzeren Rijn (PDF)" geeft duidelijke hoewel enigszins gekleurde informatie. En even op Google zoeken naar "IJzeren Rijn" levert meer op dan ik hier kan (en wil) vertellen. Wel zijn mijn metgezel en ik het er over eens dat een spoorlijn minder belastend lijkt voor de omgeving dan een (nieuwe) weg. Ja ja, wij hebben makkelijk praten en dat kunnen de dieren, zoals dassen, adders, en andere zeldzaamheden die hier schade van gaan ondervinden helaas niet. Toch maar laten zoals het is dan?

Na een kijkje bij de spoorlijn is het tijd voor een kop koffie. Maar niet nadat we de heilige Sint Ludwig hebben begroet die daar zo maar aan de kant van de Stationsweg staat. Een beetje zielig want weggestuurd van zijn plaatsje boven de voordeur van het voormalige Sint Ludwig college. In Vlodorp-Station, ja echt waar, vinden we twee horecagelegenheden en onze keus valt op café-restaurant M. van Kempen. Een lekker in de schaduw gelegen terras, vriendelijke bediening, prima koffie, heerlijke vlaai, en een goed gesprek. Geen wonder dat deze korte pauze ongemerkt en onbedoeld bijna een uur duurt. Snel verder maar weer.

We verlaten de route, we steken een stuk bos door en dan zijn we zo maar in Duitsland. Hier bekijken we een "Wassermulen" en na het passeren van een "See" pikken we onze route weer op. Die voert ons via een viaduct onder de IJzeren Rijn door richting een paar huizen. Hier staat een oud bestelautootje, een heuse "Barkas B1000" (?).

Na de lafhartige bomaanslagen afgelopen week in Londen valt hier van verscherpte grensbewaking niets te merken want we lopen zo Duitsland uit en Nederland in. De roodwitte slagboom die de grens aangeeft vormt geen enkel beletsel. Meer beletsel zijn de beveiligingsfunctionarissen van de MERU-stichting. Zij bewaken het terrein van het voormalige Sint Ludwig college in naam van de Maharishi die hier zijn hoofdzetel heeft. Maar aan de beide mannen bij het hek is weinig "transcendente meditatie" te ontdekken en we komen het terrein niet op. Dan de lange toegangsweg maar weer terug en zo goed en zo kwaad om het terrein heen. Via allerlei paadjes waarbij we zoveel mogelijk het hek volgen komen we uiteindelijk terug op onze wandeling die nu de St. Ludwig route volgt.

Het van oorsprong franciscaner klooster is "pas" rond 1905 gebouwd maar dat is geen reden om het zonder vergunning te gaan slopen. Want dat is waar de Maharishi mee bezig was voordat daar een halt aan werd toegeroepen door een groepje oplettende en ongeruste mensen. Nu zit de gemeente Roerdalen met een lastig probleem. Meer hierover bij de links onder aan de pagina. Tot 1980 deed het klooster dient als school. Daarna werd het in 1985 eigendom van de genoemde MERU-stichting. En zie, boven de voordeur is de plek te zien waar het beeld van Sint Ludwig jarenlang een goed tehuis had. En zie, vanaf de zijkant van het terrein is de nieuwbouw van de stichting te zien. En zie, dat oogt anders dan het klooster.

Lang volgen we de blauw gemarkeerde St. Ludwig route niet want aan de achterkant van het terrein van de MERU-stichting steken wij door om de Hoogbaan op te gaan. Dit zandpad loopt over de Honingsberg en volgt de rand van een heideveld. Het is half twee en het is echt genieten in dit fraaie en afwisselende gebied. We speuren naar adders maar die zien we niet. Wel zien we een hagedis en veel vlinders. En we komen meer fietsers tegen dan wandelaars. Alleen in de buurt van de parkeerplaatsen en bij het bezoekerscentrum is het drukker met wandelgenoten. Via De Lange Juffer, weer zo'n leuk zandpad, komen we uit bij een oude bekende, De IJzeren Rijn.

Een goed moment voor een pauze op een "zonnig" bankje. Het is warm, het is kwart voor drie en we genieten van onze restjes koffie en thee. Dan is het tijd voor de laatste loodjes en via de verharde Meinweg lopen we langs het drukke recreatiegebied "Elfenmeer" terug naar de parkeerplaats bij het bezoekerscentrum. Hier is het aanzienlijk drukker dan vijf uur eerder en om kwart over drie zijn we bij de auto terug. Het was een warme en mooie, hele mooie wandeling. Wordt vervolgd.

En dan heb ik in deze vakantie nog één wandeldag over. Gezien onze verdere vakantieaktiviteiten komt hiervoor woensdag 13 juli 2005 uit de bus. De weersvooruitzichten zijn goed: zonnig en warm. Rest mij om te bepalen waar ik mijn wandelgeluk zal gaan beproeven. Lang hoef ik daar niet over na te denken. Ik heb nog steeds De Krang en De Groote Peel op mijn lijstje maar ik ga wederom voor De Meinweg. Mijn argumenten daarvoor? De goede bereikbaarheid vanuit ons vakantieadres; het feit dat het wederom om een rondwandeling gaat dus geen problemen met vervoer; in verhouding met De Meinweg zijn beide alternatieven vanuit Maarssen makkelijker te bereizen; en last but not least omdat het een schitterend gebied is.

Samen met mijn zwager heb ik een paar dagen eerder vooral het zuidelijke deel bewandeld zodat ik nu het noordelijke deel wil gaan bekijken. Met de kaartjes van Staatsbosbeheer als handig hulpmiddel bedenk ik een circa 20 kilometer lange route. Mijn startpunt ligt op het parkeerplaatsje aan de Asenrayerweg even ten noorden van de Golfbaan Herkenbosch. Aangezien het ook nu weer een rondwandeling wordt, ligt hier tevens mijn eindpunt. Hoop ik …

Ik sta vroeg op, het is ten slotte vakantie, zodat het kwart over zeven is als ik van start ga. Het was even zoeken naar de parkeerplaats maar ik ben nu wel direkt op de blauw gemarkeerde Luzenkamp route. En daarover gaat het eerste deel van mijn tocht waarbij ik met de klok meeloop. De eerste bonte specht laat zich al snel zien. En dazen en die zijn minder leuk. Gelukkig heb ik alleen het eerste uur last van deze irritante en hardnekkige insecten. Maar goed, daarmee heb ik ook meteen het enige ongemak van deze verder perfekte wandeldag gehad. Een stukje verderop zie ik een havik en op het punt waar de blauwe route in rood overgaat zie ik twee reeën. Zowaar een prima begin. Het is aan het regelmatig klimmen en dalen te merken dat dit deel van De Meinweg uit stuifzandheuvels bestaat.

De rode markering hoort bij de Melickerven route en da’s een verdomd aardig ven. Het is één van de weinige oorspronkelijke heidevennen in dit gebied. De overige zijn of worden min of meer weer opgeknapt na jaren van verwaarlozing en drooglegging ter faveure van de landbouw. Ging de Luzenkamp route voornamelijk door (dennen-) bos, nu loop ik door een meer open gebied met akkers. En ik loop een stukje door Duitsland maar dat valt aan de natuur niet te merken. Waar de rode paaltjes naar links afbuigen pak ik de wit-blauwe aanlooproute naar de Rolvennen en Paardengat route op. Het gaat op en neer en dat kan kloppen want de route voert mij over de Waalsberg.

Het is kwart over negen als ik de Rolvennen bereik. En ik blijf in superlatieven praten, want wat is het hier prachtig. Bloeiende waterlelies bedekken het wateroppervlak en er staat een bankje. Tijd voor een kwartiertje pauze. Ik geniet van de omgeving, de stilte, en een boterham. Ik maak wat foto's van de waterlelies waarbij ik languit op een in het ven geplaatst vlonder lig. Ik bedenk dat ik voor nog mooiere foto's het water in zou moeten maar ja, dat doe je niet zo één twee drie. De Rolvennen zijn relatief gezien nog niet zo heel oud. Ze zijn ontstaan doordat men het veen afgroef voor turfwinning.

Na mijn pauze verlaat ik de gemarkeerde routes en ik draai om het ven heen naar boven, richting de grens met Duitsland. Die grens volg ik over een pad dat afwisselend langs en over heide, varens, en bos gaat. Hier en daar ligt een ven in stilte mooi te wezen.

Het valt me op dat ik niet alleen op een grens tussen twee landen loop maar ook op de grens tussen twee verschillende gebieden. Dit fenomeen was ook waar te nemen tijdens de wandeling in het zuidelijk deel ter hoogte van Vlodrop-Station. Daar lag de oorzaak in de aanwezigheid van het stroomgebied van de Roode Beek. Hier aan de noordelijke kant weet ik het niet. Wel weet ik dat mijn route na het passeren van een ven dat luistert naar de naam Elfenmeer naar rechts gaat. Met een slinger om het Elfenmeer loop ik via de Kombergen tot ik een volgend idyllisch ven passeer. Een prima plaats voor een wat langere pauze.

Het is inmiddels half elf geweest en ik pauzeer een drie kwartier. Ondertussen probeer ik wat libellen te fotograferen maar dat valt niet mee. Om niet te zeggen dat het eigenlijk niet lukt. Maar daarom niet getreurd. Er vliegen zwaluwen, vlinders, en de eerder genoemde libellen. En hoog in de lucht zweeft een drietal roofvogels, waarschijnlijk buizerds. Op een verdwaalde trimmer en enkele fietsers na ben ik nog geen andere wandelaars tegen gekomen. Ik geniet dus van de rust en van de stilte. En van de zon die de boel aardig aan het opwarmen is. Goed drinken is ook vandaag het devies.

Hoewel ik best nog langer had willen blijven zitten genieten (wat een zin) komt ook nu het moment dat de stijve kuiten weer aan het werk moeten. Dat is echter geen straf want het loopt vandaag lekker. Via de Herkenbosscherheide gaat het terug richting de blauwe Paardengat route. De naam Paardengat komt uit vroeger tijden toen, juist ja, paarden werden gedrenkt in een poel. Nu we toch bezig zijn. De naam Herkenbosch is afkomstig van de vroeg-Germaanse voorjaarsgodin Herke die in lang vervlogen tijden door de toenmalige bewoners in het "bosch" werd vereerd. En de mein uit Meinweg komt van "gemeine weide" wat niets anders betekent dan gemeenschappelijke weide. Nu is vooral Staatsbosbeheer "baas" over dit Nationale Park en mogen wij recreanten er dankbaar gebruik van maken.

Waar ik langs de hei wandel, speur ik regelmatig naar adders die hier volgens de folder en de bordjes zouden leven. Ze zitten waarschijnlijk verstopt onder het gras want ik zie er geen. Als er ergens tussen de heidepollen al geritsel klinkt, wordt dat veroorzaakt door een muisje. 

Bijna ongemerkt ben ik inmiddels terug op de blauwe route en ik zie twee keer een geelgors. Tegen half één komen de Rolvennen weer in beeld en "mijn" bankje is ook nog vrij. Pauze dus. Na enig aarzelen trek ik toch de stoute schoenen aan hoewel je in dit geval beter over uit kunt spreken. Want even later maak ik vanuit het water toch nog wat foto's van de waterlelies. Tot mijn opluchting komt er niemand langs want je zal altijd zien dat waar je de hele dag vrijwel niemand tegenkomt en er nu ineens wel mensen verschijnen. Mooi, ik heb de gewenste foto's en nadat ik ben opgedroogd en nog wat heb gegeten, ga ik om kwart over één op pad voor de laatste etappes.

Het eerste deel van die kilometers gaat over een bekend stukje van de wit-blauwe route. Die brengt mij op de rode Melickerven route terug die ik nu netjes volg langs o.a. manége Rijstal Venhof (met café-restaurant) en ik steek de De IJzeren Rijn over. Langs een ongezellig randje van Herkenbosch steek ik nogmaals de spoorlijn over. Er volgt een stukje route met mooie vergezichten. Niet lang daarna verruil ik de rode markering voor de blauwe paaltjes van de Luzenkamp route. Via wat ruiterpaden slingert de route langs de golfbaan en om 14:45 uur ben ik terug bij de auto.

Ik kan éénieder die met het idee speelt om in De Meinweg te gaan wandelen dit gebied van harte aanbevelen. Ik heb hier binnen een week twee keer gelopen en ik heb mij daarbij geen minuut verveeld. En als ik hier ooit weer eens in de buurt ben (en de gelegenheid heb), zal ik hier met plezier nogmaals gaan wandelen.

Gebruikte kaarten e.d.:
De genoemde routes staan behalve in de folder "Op pad met de boswachter – De Meinweg: een park van internationale allure!" ook op kaart nr. 38, Meinweg-Leudal (beiden van Staatsbosbeheer).

Tot slot nog een aantal nuttige en informatieve links: