We doen het vandaag met alleen de routebeschrijving en het kaartje van de Wandelzoekpagina. En ondanks het kleine lettertype, sorry Ed, lukt het ons zonder al teveel omwegen de route te volgen. Nou ja, twee kilometer extra is toch niet te veel? Alleen het stukje heen en weer richting restaurant De Lunterse Boer geeft wat twijfel. Maar na een kop koffie aldaar verloopt ook dit gedeelte zonder grote problemen.
Vanaf de parkeerplaats aan de achterzijde van het station wandelen we al snel het bos in. Dit is niet zo maar een bos, nee, dit is het Luntersche Buurtbosch. Hierover het volgende:
Het Lunterse Buurtbos is ongeveer honderd jaar geleden aangeplant op initiatief van notaris van den Ham, die zich samen met zijn collega’s Dinger (waar we later nog meer van zullen horen…) en Wilbrink heeft beijverd om het toen nog arme en achtergebleven Lunteren in aanraking te brengen met de moderne tijd. Van den Ham was de drijvende kracht achter de verdeling van de woeste gronden, van oudsher in gemeenschappelijk bezit van de dorpsgemeenschap, de ‘buurt’ (Meu)lunteren. Na verdeling wist hij de nodige kale heide te bemachtigen, waarop hij zijn gedroomde bos liet poten.
 |
Met dank aan Van den Ham en zijn collega's lopen wij nu door een fraai bos. De route begint te stijgen en dat betekent dat we de Galgenberg op gaan. Een groep kinderen is hier aan het trimmen behalve een meisje die al dat geren duidelijk even niet ziet zitten. Bovenop de Galgenberg, waar ooit echte galgen stonden, staat nu de uitkijktoren De Koepel waar ook een museum over de lokale geschiedenis en archeologie huist. Als wij er langs komen is de toren helaas gesloten. En dat is jammer want vanaf de toren kun je goed het bladerenpatroon zien waarin beneden de verschillende paden zijn aangelegd. Gelukkig is dit wonderlijke patroon ook vanaf de grond met wat moeite te herkennen.
Het loopt tegen de klok van elven als we restaurant De Lunterse Boer naderen. Hier zou je het Pinetum met ruim 1200 (!) soorten naaldbomen kunnen bezoeken maar wij houden het op een kop koffie. Gesterkt door het lekker bakkie gaan we even later weer op pad. We lopen een stukje route terug om vervolgens verder door het Luntersche Buurtbosch te gaan. Het is een rustige omgeving. Af en toe wat wandelaars, soms wat fietsers of mountainbikers, en een enkele ruiter. Bijzondere vogels of dieren zien we vandaag helaas niet. Dus praten we maar bij over van alles en niets.
Op een gegeven moment gaat de route linksaf een breder zandpad op. Een paar honderd meter verder kunnen we kiezen. Rechtsaf een hek door om een extraatje van vijf kilometer rond en over het Wekeromsche Zand te lopen, of
Aan de `overkant` van het zand pauzeren we op een bankje aan een ven. Even valt er wat regen maar dat mag gelukkig geen naam hebben. Na het nuttigen van een kop thee gaan we verder en al snel verlaten we het Wekeromsche Zand. Op dit punt komen de korte en lange route weer bij elkaar om samen verder te gaan richting Lunteren. Links ligt achter een oude afrastering een voormalige zandgroeve. Deze leverde aan het begin van de eeuw het zand voor de aanleg van het Kippenlijntje, zoals het spoor van Ede naar Barneveld in de volksmond genoemd wordt.
En dan lopen we zomaar tegen het Middelpunt van Nederland aan. Nou ja, niet helemaal zomaar want de route voert ons hier bewust naar toe. Over dit geografische middelpunt verschillen de meningen. Meer hierover kun je bijvoorbeeld lezen op Wikipedia. Hoe het ook zij, het is voor mij een historisch punt want lang geleden was dit middelpunt één van de uitjes tijdens een vakantiekamp dat ik in mijn lagere schooltijd op de Goudsberg doorbracht.
En laten we nu net over die Goudsberg wandelen. En laten we daar nu ook bistro De Goudsberg passeren. En laat dat nu net op een mooi moment zijn voor een kop koffie. Voor de één met, en voor de andere zonder punt appelgebak. Na dit korte intermezzo gaan we op pad voor de laatste kilometers. Die voeren ons onder andere langs een boszoom met rechts een weids uitzicht over het glooiende akkerland van de Meulunterse Eng. De boerderijen liggen in een boog langs de onderrand van de Eng, precies op de grens van nat en droog. Beneden zien we de Elzahoeve liggen waar ooit Deejay, mijn voormalige hond, is geboren.
Na de boszoom wandelen we het Luntersche Buurtbos weer in. Het is even zoeken naar notaris Dingerboom maar als het Ed duidelijk wordt dat hier de boom te ere van notaris Dinger wordt bedoeld, vinden we ook hier de juiste route. Nog een stukje door het bos en dan zijn we tegen vijven terug bij de auto. Waarbij we het erover eens zijn dat we niet al te ver van huis gewandeld hebben door een mooi stukje Nederland.