De Klencke

De wandeling "De Klencke" is 8 kilometer lang, wordt gemarkeerd met groene pijlen, is van de Vereniging Natuurmonumenten, en wordt door hen als volgt omschreven:

"Landgoed De Klencke dankt zijn oorsprong aan de bouw van een havezate in de dertiende eeuw, precies op de overgang van een laaggelegen beekdal naar de hoger gelegen zandgronden van het Drents Plateau. Door deze overgang omvat het gebied een diversiteit aan landschappen. In het beekdal treft u natte bloemrijke hooilanden en houtwallen aan, op het landgoed eeuwenoude beuken- en eikenbossen en op de zandgronden heidevelden met voedselarme vennetjes. Omwille van de landbouw wordt het omliggende gebied flink ontwaterd, waardoor de heide op het Klenckerveld steeds verder is verdroogd. Natuurmonumenten probeert nu door de aankoop van landbouwterreinen een vochtige bufferzone te creëren. Hierdoor zal Landgoed De Klencke, dat nu ongeveer 450 ha groot is, in de toekomst groter worden."

Hoewel het zaterdagavond later is geworden dan de bedoeling is, sta ik zondagmorgen 19 augustus 2001 om kwart voor zes naast mijn bed. Eerst even naar buiten kijken naar het weer want er is regen en onweer voorspeld en dat is de afgelopen nacht al deels uitgekomen. Door het raam waaruit ik kijk, zie ik de zon schijnen hoewel de lucht er verderop wel dreigend uitziet. Mezelf voor de gek houdend, kijk ik niet verder en besluit om op pad te gaan. Na een snel maar voldoende ontbijt stap ik op de fiets, we zitten nog altijd in bungalowpark Aelderholt te Aalden, Drenthe, en 20 minuten later ben ik op mijn startplaats aan de Kerkhorstenweg net boven Oosterhesselen. Reken op een dikke twee uur als je hier vanuit Maarssenbroek met de auto naar toe zou gaan. In dit geval kun je de wandeling het beste starten vanaf de parkeerplaats van Natuurmonumenten aan de Klenckerweg.

Ook dit keer heb ik de route via internet gedownload en in kleur uitgeprint. Dat vind ik altijd een makkelijk steuntje voor onderweg. En dat is dit keer zeer welkom. Omdat ik vanuit het noorden kom, heb ik besloten om mijn wandeling te starten daar waar de route na punt 6 van de Kerkhorstenweg naar links afslaat.

Om precies zeven uur, mijn fiets staat veilig op slot aan, hoe treffend, een paal met een bord van Natuurmonumenten, ga ik onder een wel heel dreigende lucht op pad. Na nog geen tien meter gelopen te hebben, gaan de hemelsluizen volledig open en ik ren terug naar een soort stal die ik vlak voor mijn startpunt heb ontdekt en die nu mooi als schuilhut dienst kan doen. Er staan geen paarden (of ander vee) op stal, die staan zielig in de stortbui, maar er ligt wel schoon stro. Verder huizen er enkele spinnen en veel muggen, maar daar heb ik gelukkig geen last van. Als het even later ook nog eens begint te donderen, vraag ik mezelf af of dit niet zo' n dag is waarop je beter in bed had kunnen blijven. Maar zie, na een minuut of twintig wordt de lucht wat lichter en neemt het onweer af. Nog even later valt er alleen nog regen uit de natte bomen en kan ik, na een half uur uitstel, mijn wandeling beginnen.

Omdat Nick gisteren tijdens onze wandeling over het Mantingerveld al de nodige foto's heeft gemaakt, heb ik vandaag geen fototoestel mee genomen. En een spijt dat ik daar nu al van heb. Na de regenbui komt de zon door, wat een prachtig gekleurd "nevelig" effect geeft aan het landschap dat vanuit de stal is te zien. Jammer, jammer. Na een tweehonderd meter lopen valt er nog een stevig "nabuitje", dus even droog blijven onder een dichte boom, maar verder zal het de rest van de wandeling droog blijven. De temperatuur is prima om te wandelen, zelfs met afgeritste broekspijpen, en er is nauwelijks wind. Daardoor wel af en toe last van steekvliegen en horzels. Advies: smeer je in met iets tegen deze irritante beesten. Ik koop dat de volgende dag bij de plaatselijke drogist. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen.

En dan gaan we wandelen. Je hebt van die dagen, ik zei het net al, dat je beter in bed kunt blijven. Na een aantal groene pijlen te hebben gevolgd, ontstaat er een gevoel dat er iets niet klopt. De richting waarin ik ga, doet mij het ergste vrezen, en ja hoor. Na een half uur ben ik weer bij mijn fiets, dus weer bij het beginpunt. "En da's nie goe". Waar op het routekaartje punt 7 staat, verschijnt links, en dat zou mij al aan het denken hebben moeten zetten, de groene pijl. Deze pijl behoort pas veel later in beeld te komen, staat dan rechts en zo klopt de route wel. Ik ben verkeerd gegaan bij de pijl ervoor. Deze staat namelijk vrij ver vanaf het pad, wel keurig aan de rechterkant, temidden van hoog opgeschoten onkruidplanten. Hierdoor ben ik het verharde pad blijven volgen waar het de bedoeling is om rechtsaf langs en over akkers en weilanden te gaan. Dit deel is tussen twee haakjes erg nat na de gevallen regen. Waterdicht schoeisel is aan te raden.Omdat driemaal scheepsrecht is, en ik ben een echte doorzetter vandaag, ga ik voor de derde keer van start. Het is inmiddels acht uur.

Dan de wandeling zelf. Wat zal ik er van zeggen?

Dat het een afwisselende wandeling is; dat mijn hoop om één of meer reeën te zien, niet bewaarheid wordt; dat het "onderste" gedeelte langs en over de hei van het Klenckerveld in mijn ogen het mooiste deel is, waarbij ik niet wil zeggen dat de rest niet mooi is; dat ik regelmatig "miauwende" buizerds? hoor en er ook enkele zie; dat ik verder weinig bijzondere levende wezens zie, uitgezonderd een zeer bejaarde echtpaar dat gezeten in/op een duo elektrisch wagentje en vergezeld door een even bejaard hondje bijna iedere dag naar buiten trekt omdat "je anders niet genoten hebt " dat bezoek krijgt van de wijkverpleegster die even komt vragen of zij nog hulp nodig hebben (waar zal dit nog gebeuren, waar is mijn fototoestel?); dat ik geen andere wandelaar tegenkom; dat havezate "De Klencke" en omgeving de moeite waard is; dat mijn fiets er na twee uur wandelen nog staat; dat ik op tijd thuis ben voor de koffie met suikerbrood; en dat ik blij ben dat ik niet in bed ben blijven liggen?
Nou vooruit dan maar. Het is ondanks de twee valse starten toch wel de moeite waard geweest.