Holset

Het is lang geleden dat ik heb gewandeld. Het is nog langer geleden dat ik samen met Ed heb gewandeld. En het is bijna tien jaar geleden dat Ed en ik onze eerste gezamenlijke wandeling hebben gelopen. Argumenten genoeg dus om een wandelafspraak te maken voor zaterdag 25 april 2009. En laat dat nou niet geheel toevallig exact tien jaar zijn na onze eerste tocht rond het Naardermeer. Om dit 10-jarig wandeljubileum in een passend decor te vieren, en omdat we het al vaker over een wandeling in Zuid-Limburg hebben gehad, komen we via de website van “Wandelgids ZuidLimburg” uit op de wandelroute “60. Holset, 19 km”. En die wordt als volgt beschreven:

Deze lange maar schitterende wandeling gaat langs de Sieversbeek, de Hermansbeek, de Harlesserbeek en de Lombergerbeek. Tevens een groot stuk door het Vijlenerbos. Het start- én eindpunt is Café Herberg Oud Holset, Holset 54 te Holset Lemiers Limburg.

Hieronder volgt het verslag van een pittige maar mooie wandeltocht.

Ik word ’s zaterdags om 7 uur door Ed in Zeist opgehaald waarna we met de auto richting het zonnige zuiden rijden. We drinken onderweg koffie bij een benzinestation en onder aanwijzingen van Tom-Tom vinden we rond tien uur een parkeerplaats achter Café Oud Holset. Wandelschoenen aan, jassen in de tas, rugzakken om, en daar gaan we.

Met de rug naar de kerk en de wandelroute in de hand lopen we linksaf het rustige Holset uit. Het onder punt 1 genoemde draaihekje is er nog en even later volgt het slechtste deel van de route. Want we glibberen door een nat en drassig stuk grasland. Aangezien dit vandaag het enige ongemak is, nemen we dat maar voor lief. De route is goed beschreven en door af en toe ons boerenverstand te gebruiken prima te volgen. Dat wij een ommetje maken door België heeft daar niets mee te maken. Maar daarover later meer.

Eerst lopen en genieten we van glooiende weilanden, smalle paadjes en holle landweggetjes. Via het plaatsje Lemiers, waar we even langs een drukke weg gaan, lopen we richting de kerk van het plaatsje Vijlen. Deze St. Martinuskerk zou de hoogst gelegen kerk van Nederland zijn hoewel er mensen zijn die beweren dat die eer de kerk van Ubachsberg toekomt. Hoe het ook zij, Vijlen is het hoogst gelegen dorp, en wij vinden er het Wandel- en Fietscafé A Gen Kirk. Dat is Limburgs voor Achter de Kerk, en op het drukke terras doen we ons tegoed aan een kop koffie en een heerlijk stuk rijstevlaai. De klok van de kerk wijst inmiddels kwart over twaalf.

Als de eigenaresse van het café een waarschuwing doet klinken dat de buienradar rond half twee regen, en wat erger is, onweer voorspelt, gaan wij tegen half één weer op pad. Gelukkig heeft ook de buienradar het weleens mis en we houden het droog en zonder onweer. Jassen hebben we vandaag niet aan gehad hoewel het op sommige heuvels frisjes aanvoelde. De zon was grotendeels aanwezig en het zal een graad of 18 zijn geweest. Lekker wandelweer dus.

We verlaten Vijlen via een mooie afdaling. De fruitbomen staan soms nog wel, en soms niet meer in bloei. Overal wordt de natuur groener en groener. En wij genieten. Dat doen we ook in het Vijlenerbos waar de wandeling ons inmiddels doorheen voert. De begroeiing in het bos is afwisselend waarbij de stukken met loofbomen onze voorkeur hebben boven de gedeeltes met dennenbomen. Waar de route de Epenerbaan kruist, houden we een korte lunchpauze. Terwijl we genieten van ons brood verbazen, of beter gezegd verbijsteren we ons over de onverantwoorde rijstijl van veel motorrijders. Meer plezier geven de wielrenners die uitgedost in de bontste pakjes met meer of minder moeite naar boven fietsen. Want glooien doet het hier in het zuidelijkste puntje van ons land overal.

Na een genoeglijk half uurtje gaan we weer op pad. We komen weinig andere wandelaars tegen en in het bos zien we een enkele mountainbiker. En we zien een heuse hazelworm! Het reptiel is sloom en we komen er niet uit of dit komt doordat de temperatuur te laag is of doordat het beest is overreden door een fiets. Nadat ik er een foto van heb gemaakt, leggen we het voorzichtig naast het pad.

De route is bij punt 8 van de beschrijving gekomen en er ontvouwt zich een fraai panorama over België. En of het nu komt door dat mooie uitzicht, door wat opkomende vermoeidheid, of “gewoon” maar we missen ergens een afslag. We komen nu wel bij enkele hoog en mooi gelegen bankjes en we genieten daar enige tijd van het weidse uitzicht. Ed herkent wat punten zoals hij dat vandaag vaker deed. Dit door zijn fietstochten in het verleden. Ik herken alleen het gekraak van mijn wandelschoenen. Het lijkt erop dat op het punt waar wij ergens linksaf hadden moeten slaan, we rechtdoor zijn gelopen. Daardoor missen we punten 9 -12 uit de route. En zijn we op de volgende heuvelkam terecht gekomen. Na enig overleg besluiten we het restant van onze tocht verder op goed geluk voort te zetten.

En zo lopen we een stukje door België en komen we langs de rand van Vaals. Nee, het drielandenpunt zien we niet. Wel zien we een ree dat onder prikkeldraad door en een weg overstekend evenwijdig aan onze route door de graslanden rent. Altijd leuk dit soort onverwachte ontmoetingen. En in dit geval helemaal want eerder op de dag had ik opgemerkt dat het zo jammer is dat je in deze omgeving helemaal geen wild ziet. Iets wat toen door Ed werd tegengesproken, en ja, hij kreeg hier zomaar gelijk.

Ondanks ons ommetje, de stappenteller geeft aan dat dit zo’n 4 extra kilometers zijn, komen we toch weer in de buurt van Holset. Via de Schuttebergsweg en de Eschberg lopen we terug op de Weijerweg. We verbazen ons nog over een vreemd ogend hotel, later blijkt dit Kasteel Vaalsbroek te zijn, en tegen vijven zijn we terug in Holset. Even een fris shirt aan, en makkelijke schoenen. Al met al viel het wandelen niet tegen en we besluiten nog wat te drinken 'In de oude Stroopkokerij'. Omdat de kaart daar wat eten betreft nogal beperkt is, stelt Ed voor om richting Vijlen te rijden om daar ons jubileum in stijl af te sluiten met een hapje eten. Dat doen we uiteindelijk in het ons inmiddels bekende Café A Gen Kirk en daar hebben we geen spijt van. En zo kijken we terug op een geslaagd jubileum met een uitstekende wandeling.