Landgoed Groeneveld

Een wandeling door het Gooi met twee verschillende gezichten. Eerst wandelt u over het landgoed Groeneveld, een park in de romantische Engelse landschapsstijl. Kasteel Groeneveld is te bezichtigen (op maandag gesloten). In het kasteel is het Nationale Centrum voor bos, natuur en landschap gevestigd, waar het hele jaar door exposities worden gehouden. Daarna voert de route over de uitgestrekte Zuider- en Westerheide, waar Charolais-runderen grazen. In het weekend kan het hier wel eens druk zijn.

Lengte: 15 km (of 8 of 11 door onderweg de bus naar Hilversum te nemen)
Beginstation: Baarn Eindstation: Hilversum Noord LAW: Trekvogelpad (etappes 21, 20, 19)
Horeca: Bij station Baarn, in Kasteel Groeneveld, op de Zuiderheide, en nabij Laren.
Routebeschrijving: De routebeschrijving is verkrijgbaar op station Baarn (beperkt geopend) en is te downloaden via de site van de NS.

Vandaag, dinsdag 1 maart 2005, zou ik met mijn zwager gaan wandelen in de omgeving van Rhenen. Maar zoals bij eerdere wandel- en fietsplannen in die buurt gooit de weersverwachting roet in het eten. Bob ziet het gezien de lage temperaturen niet zitten en we zetten onze Rhenense plannen voorlopig in de koelkast. Maar ja, ik heb wel een vrije dag genomen. En ik heb ook wel zin om weer eens te wandelen dus besluit ik om toch het wandelpad op te gaan. Extra dik aankleden tegen de kou en een route uitzoeken die desgewenst eerder kan worden afgebroken. De NS route Landgoed Groeneveld dus. Bijkomend voordeel van deze tocht is dat als ik alle 15 kilometers loop, ik weer 3 etappes van het Trekvogelpad kan wegstrepen.

Ik reis met de trein van 08:17 vanuit Maarssen via Utrecht Centraal, waar ik net genoeg tijd heb om een dubbele espresso en een wafel te kopen, naar station Baarn. Onderweg zit ik me te beklagen over het uitblijven van de voorspelde sneeuw maar als ik om kwart over negen in Baarn start met wandelen dan loop ik echt in de sneeuw. Lange tijd sneeuwt het en als de neerdwarrelende vlokken zo groot worden dat ik er nat van dreig te worden, gaat na een uurtje als bescherming mijn pet op en mijn regenpak aan. Er waait een koude zuidoosten wind die ik gelukkig meestal in de rug heb of door de bosrijke bescherming nauwelijks voel. Alleen op de hei met zijn open vlaktes heb ik het (vooral in mijn gezicht) koud.

Vanaf het station slingert de route via een ruime Baarnse wijk langs o.a. de Wilhelminavijver. Deze ligt op het hoogste punt van Baarn maar daar is door de vallende sneeuw weinig van te zien. Door de hoge ligging wordt de omgeving hier "Hoog Baarn" genoemd.

Op het punt waar de route de drukke verkeersweg (N221) oversteekt, is het even goed opletten. Je ziet daar recht vooruit namelijk de bekende roodwitte markering maar die moet je niet volgen. Wat je wel moet volgen is in dit geval de routebeschrijving, en dat betekent rechtsaf langs het fietspad en pas bij het grindpad linksaf het landgoed op. Noot: nu ik dit zo opschrijf, bedenk ik me dat je waarschijnlijk ook "rechtdoor" goed uit zal komen. Er leiden immers meerdere wegen naar (in dit geval) kasteel Groeneveld.

Ik volg dus de routebeschrijving en via het heuveltje boven de ijskelder passeer ik even later het kasteel. De sneeuw geeft een extra dimensie aan het toch al fraaie gebouw waarvan het hoofdgedeelte rond 1710 is gebouwd.

Ik vind het altijd een prettig idee dat dit soort historische panden goed worden onderhouden, dat ze gebruikt worden, en dat ze, zoals in dit geval, zijn te bezichtigen. Helaas is het kasteel, waarin ook een restaurant is gevestigd, pas vanaf 11:00 uur open en dat is voor mij een uurtje te laat.

Ik laat het kasteel links liggen en ik vervolg mijn route langs de slotgracht door het park. Daar kom ik enkele andere "winterwandelaars" tegen. Door de sneeuw is het soms zoeken naar de markering maar dat mag de pret niet drukken.

Nabij Kasteel Groeneveld. Klik hier voor meer foto's.

Alleen een stukje voorbij P-24057 raak ik het spoor even bijster. Daar staan aan een pad naar rechts enkele bomen met de bekende roodwitte markering. Waarom is mij niet duidelijk want het pad leidt nergens heen. Wel zie ik langs dit pad op enkele meters afstand een boomklever. Mooi, maar of die markering daarvoor is bedoeld? Een klein stukje terug en dan pak ik de juiste route weer op langs de halfverharde weg met fietspad. Hier hoor ik het "gemiauw" van een buizerd maar ik kan de vogel niet ontdekken. Het sneeuwt nog steeds en het zicht is beperkt. De paden zijn bedekt door een sneeuwwit tapijt en ook bomen en struiken zijn in het wit gekleed. Prachtig.

Voor de tweede (en laatste) keer steek ik de spoorlijn Baarn – Hilversum over en even later wandel ik richting het viaduct onder de A27. Op dit punt kun je de tocht eventueel beëindigen door de bus te nemen richting Hilversum. Dat doe ik niet, ik neem een korte pauze. En wat een prachtige plek, zo onder het viaduct. Het is er in ieder geval wel droog want het blijft maar sneeuwen.

Wat loopt daar nou? Klik hier voor meer foto's.

Na een paar sneetjes brood ga ik na en kwartiertje weer op pad. Op het nu volgende stuk is het geluid van de A27 helaas duidelijk aanwezig. Een groene specht maakt dat gelukkig enigszins goed en op het punt waar ik een wildrooster passeer is het snelweg lawaai tot acceptabele proporties gedaald. Dus volop genieten want wat is het schitterend. Sneeuw waar nog niemand heeft gelopen. Alleen wat sporen van vogels en een stukje verder van grote beesten, Schotse Hooglanders / Charolais runderen. Ze staren mij verbaasd na als ik hen passeer. Je ziet ze bijna denken. Ik geniet, dat moge duidelijk zijn.

Theehuis ’t Bluk is vanaf elf uur open maar helaas niet op dinsdag. Over de kale witte en door de wind koude Zuiderheide vervolg ik mijn weg. Zowaar kom ik hier een paar fietsers tegen. En een groepje kinderen met begeleiding. Die hebben het zo te zien ook naar hun zin in de sneeuw. Zouden zij er weet hebben dat de heuveltjes die links en rechts duidelijk zijn te zien, grafheuvels zijn waarvan de oudste dateren van zo’n 2900 jaar voor Christus? Voor liefhebbers van geologie (en grafheuvels) is in het voormalige tolhuis bij het St. Janskerkhof het Geologisch Museum Hofland gevestigd. De hei klimt hier gestaag omhoog en via een klein stukje bos kom ik bij het parkeerterrein naast het St.Janskerkhof.

Het kerkhof en museum laat ik voor wat ze zijn want aan de overkant van de Hilversumse Weg (de N525) lonkt café-restaurant La Place, mijn pleisterplaats voor vandaag. Het is bijna half één en ik trakteer mezelf op een welverdiende kop warme chocolade met slagroom, een ciabatta broodje met roomkaas, en een stuk appelgebak. De wandeling begint al aardig op te schieten. Tot nu toe is het, mede door de verse sneeuw, een schitterende tocht. En met de kou valt het alleszins mee. Het is goed te doen. Trouwens, op dit punt kan de route eventueel weer worden afgebroken want langs de N525 stopt zo af en toe een bus die richting Hilversum gaat.

Op de koude Zuiderheide. Klik hier voor meer foto's.

Ik ga ook richting Hilversum maar dan lopend. Ik heb nog een goede vier kilometer voor de boeg die mij via de Westerheide en de Bussumerheide richting mijn eindbestemming moeten brengen. Ook op de Westerheide kun je overigens grafheuvels vinden. Via de Nieuwe Crailose Weg, het is maar wat je nieuw noemt, gaat het tegen de nu toch wel koude wind in.

De Tv-toren van Hilversum is als een baken dat steeds dichterbij komt tot ik de bebouwde kom van Hilversum binnenwandel. Net te lang is het stukje naar station Hilversum Noord want ik mis de trein van kwart voor twee. Nu moet ik een half uurtje wachten, koud koud, alvorens ik via Duivendrecht terugreis naar Maarssen. Onderweg ligt steeds minder, en op hele stukken zelfs helemaal geen sneeuw. Je zult mij vandaag niet horen klagen want de winterse omstandigheden hebben mijn wandeltocht een witgouden randje gegeven. En in tegenstelling tot de volgende dagen reden de treinen ook nog op tijd.