Grechtroute

Deze 8 km lange route is genoemd naar de Grecht, een in de veertiende eeuw gegraven kanaal. De Grecht ligt tussen de Oude Rijn, bij Woerden, en de Kromme Mijdrecht, ter hoogte van het dorp Woerdense Verlaat. Een deel van de route voert over de oostelijke kade van deze vaart.

Achter de bebouwing van de Oudelandseweg in Woerden gaat het park Bredius schuil. Hier is het begin van de eigenlijke wandeling. Dit gebied hoorde van oudsher bij de negentiende-eeuwse villa Rijnoord, die tussen de bomen goed zichtbaar is. Inmiddels is Bredius een groene long aan de noordzijde van Woerden. De route maakt vervolgens een omtrekkende beweging om de polder 's-Gravesloot. Onderweg passeert u onder andere het gemaal Kamerik-Teylingens, waarvan zowel het interieur als de buitenkant op de monumentenlijst staan. U volgt de Grecht naar de jachthaven en loopt uiteindelijk via de oude Rijnkade naar de stadssingel. Dit is een restant van de vestingwerken die in 1701-1702 zijn aangelegd.   (aldus de ANWB)

Via via hoor ik over bovengenoemde Grechtroute en dat lijkt me een prima wandeling om op de maandag na Kerstmis samen met Deejay te gaan lopen. Daarbij slaan we mooi twee vliegen in één klap. Deejay reist eens wat verder met de trein, inclusief een overstap op Utrecht Centraal, en we lopen weer eens in het nog altijd Groene Hart. Hoewel groen, als wij op 27 december 2004 tussen de weilanden lopen, is de grond nog grotendeels wit bevroren en dat levert mooie plaatjes op. Mijn fototoestel heb ik dit keer thuis gelaten.

Normaal gesproken lopen we naar het station maar vandaag liften we met Emmy mee die boodschappen gaat doen. We nemen de trein van 09:47 uur uit Maarssen, hebben in Utrecht net tijd genoeg om een espresso te halen, vertrekken om 10:07 uur uit Utrecht en arriveren om 10:25 uur in Woerden.

Tip. Onderweg krijg ik van een vriendelijke conducteur de tip om de volgende keer een "dagkaart voor de hond" te kopen. Met zo'n "hondenkaartje" van 3 euro mag één hond, mits aangelijnd, één dag onbeperkt mee. En dat is al snel voordeliger dan het gewone retourtje dat ik voor hem had gekocht. Op de teugreis werd ik door een andere conducteur nogmaals op dit feit gewezen. Hoezo slechte service bij de NS? Trouwens, het ging uitstekend met de hond in de trein. En dat is goed om te weten voor toekomstige (en verder weg gelegen) wandelingen.

Het is precies half elf als we het station aan de "stadskant" verlaten. Al snel vinden we het eerste van de zeshoekige bordjes (ANWB) waarmee de route is gemarkeerd. En al snel lijken we het spoor bijster. Na een paar honderd meter heeft één of andere grapjas een bordje gedraaid zodat het nu aan de achterkant van een paal hangt. Even goed nadenken, plattegrondje erbij, en het probleem is opgelost. We laten de drukte van Woerden achter ons als we het park Bredius in lopen. Hier komen we wat andere wandelaars en hondenuitlaters tegen.

Al slingerend komen we aan de achterkant van het park. Ik herken hier de omgeving van mijn fietstochtjes. De wandelroute loopt langs het fietspad aan de linkerkant van de Kamerikse Wetering. Aan de overkant ligt de drukke Van Teylingenweg (N405). We moeten vandaag maar niet teveel op het verkeerslawaai letten. Waar we wel op letten is het gemaal Kamerik-Teylingens dat we passeren.

Net als je begint te denken dat de route je rechtstreeks naar het dorp Kamerik voert, slaan we linksaf de lange oprijlaan in die naar boerderij de Wilhelminahoeve voert. Het valt op dat de boerderijen hier niet, zoals gebruikelijk, aan de wetering staan maar dat ze een flink stuk het land in liggen. Dit komt doordat de eerste bewoners hier de stevigste bodem zochten om op te bouwen. Vaak waren dit iets hoger gelegen, en in dit geval ook iets verder weg gelegen kleiruggen.

Zoals het informatiepaneel aan het begin van de oprijlaan al aangeeft, vinden bij de Wilhelminahoeve allerlei "poldersport" activiteiten plaats. Zo kun je er kanoën, wandelen, maar ook allerlei hindernisbanen over modderige slootjes proberen. Wij houden het vandaag maar gewoon bij wandelen. Na het passeren van de hoeve wordt de route echt leuk. Vooral omdat dit gedeelte verboden is voor honden. Dus als we bij de boerderij iemand zien, vragen we netjes toestemming. Die krijgen we omdat er in dit jaargetijde geen vee buiten loopt en onder voorwaarde dat de hond aan de riem blijft. Dat is voor ons geen probleem en zo kunnen we onze wandeling volgens de route voortzetten. Houd er dus rekening mee dat honden op deze wandeling niet mee mogen.

Langs bevroren slootjes, een open stuk water vol met smienten, wit bevroren graspollen, en verkleumde reigers lopen we door de weilanden richting de Grecht. De bevroren slootjes doen bij mij een verlangen naar boven komen naar heerlijke schaatstochten maar daar ziet het deze winter nog niet naar uit. In de verte zien we de kerk van Zegveld en de watertoren aan de Meije.

Waar de route tegen de Middelwetering aanloopt, is het even goed opletten. Deze wetering werd al in de 14e eeuw gegraven. Door acties van boeren die hun land echter steeds verder zagen afkalven, werd in 1494 de Grecht gegraven. En daar zijn we inmiddels aangekomen. Het valt op dat de Grecht een stuk hoger ligt dan het omringende land. Dat komt doordat de omliggende veengronden in de loop der tijd aardig zijn ingeklonken. Deejay mag even los en ik geniet van het uitzicht en van een boterham. Het is bijna niet voor te stellen dat het nu stille water in de zomer druk wordt bevaren door plezierbootjes. Nu glijden er alleen drie statige zwanen voorbij.

Het brood is op en de hond gaat weer aan de riem. Over de graskade langs de Grecht gaan we terug richting Woerden. We passeren het vroegere gemaal Kamerik-Mijzijde (1879) en genieten van het uitzicht. Hoewel het niet helemaal helder is, zie ik onder andere de schoorsteen van de Pegus, de zendmast bij IJsselstein, het bos rond Haarzuilen, en ik hoor de niet weg te denken geluiden van "Schiphol" en de A12.

Na het passeren van het drinkwaterwingebied van de WZHO en de jachthaven komen we bij de bebouwde kom van Woerden. Ook nu blijft de route leuk want na een wat minder stukje met nieuwbouw lopen we nu langs de oude Rijnkade en langs de historische stadssingel. Het is bijna één uur als we terug zijn bij het station waarna we vlot terugreizen naar Maarssen. Een korte maar leuke wandeling, dat was het.

Meer informatie over deze wandelroute is te vinden op de site van de ANWB.

Ook de Wilhelminahoeve, inclusief poldersport, heeft een eigen site met meer informatie. Heet thans de Boerinn.