Wandelingen op en rond de Grande Randonnée 36

Deze pagina bevat beschrijvingen van twee wandelingen die ik in augustus 2009 gelopen heb op en rond de Grande Randonnée 36. Beide wandelingen gaan over etappes in de buurt van de plaatsjes Duravel en Luzech in de Midi-Pyrénées, Frankrijk. Tevens vind je hier extra informatie over deze GR 36.

Kies één van de onderstaande opties om meer te lezen over de Grande Randonnée 36. Gewoon naar beneden "wandelen"kan ook.

De zomervakantie van 2009 brengt ons naar een camping nabij het Franse Duravel. Dit nog geen 1000 inwoners tellende dorpje ligt in het departement Lot dat onderdeel uitmaakt van de regio Midi-Pyrénées. Via het Bureau voor Toerisme du Lot vraag ik informatie over het gebied. Op één van de toegestuurde kaartjes ontdek ik dat de wandelroute Grand Randonnée 36 door Duravel komt.

Na enig wikken en wegen, en zoeken op internet, vind en bestel ik de wandelgids “Traversée du Périgord (Angoulême / Les Eyzies / Cahors, ref.321)” bij reisboekhandel Interglobe te Utrecht. Een week voordat we richting het zonnige zuiden reizen, ontvang ik de gids zodat ik alvast wat routes kan bekijken. De gids is in het Frans geschreven. Aangezien dat niet bepaald mijn beste taal is, moge het duidelijk zijn dat vooral de kaartjes mij tijdens het wandelen tot nut zijn. Samen met de duidelijke wit-rode markeringen, hulde aan de Franse markeerders, ben ik niet verdwaald. En is de route tevens uitstekend twee kanten op te wandelen.

Voor de liefhebber hier een stukje Franse tekst uit het boekje: "Le GR 36 entre dans le Lot-et-Garonne par Lacapelle-Biron dans la petite vallée de la Lède (château fort de Gavaudun), puis traverse celle de la Lémance (église de Saint-Front et château de Sauveterre) célèbre par le gisement pré-historique de Sauveterre. A travers bois, voici Bonaguil, cette forteresse < chant du cygne de la féodalité >, remaniée au 15e siècle mais qui n’aurait jamais servi malgré son donjon en proue de navire dominant des corps de logis, des lices, tours et courtines, une barbacane, des douves et bastions extérieurs. La randonnée s’achève par les coteaux du Lot, au-dessus de Duravel (église du 11e siècle), de Puy-l’Évêque (ancienne résidence des évêques de Cahors, village pitoresque, église et ruines du château), puis traverse la rivière au pied de l’oppidum de Luzech (église du 14e siècle, chapelle des Pénitents du 12e siècle, donjon du château du 13e siècle) et par Saint-Vincent-Rive-d’Olt rejoint Cahors”. Ja ja, laten we maar gaan wandelen ......

"Bon courage”. Die woorden roept een Franse dame mij na nadat ik (!) haar de weg heb gewezen naar Chateau de Bonaguil. Op dat moment loop ik lekker en moet ik glimlachen om haar woorden. Later zal ik die “goede moed” nog hard nodig hebben. Maar laat ik bij het begin beginnen. En dat begint op woensdag 19 augustus 2009 als om zes uur mijn wekker afloopt. Ja, en dat in de vakantie. Terwijl het langzaam licht wordt, ontbijt ik buiten op het terras en twijfel over hoeveel drinken ik mee zal nemen. Ik kies voor twee halve liter flesjes water en stop die met wat laatste dingen in mijn rugzak. Tegen half acht verlaat ik de slaperige camping en ik maak de eerste foto’s van de toegangspoort en de opkomende zon.

Mijn plan is om in Duravel etappe 65 op te pakken en die tegen de klok in naar Saint Martin le Redon te lopen. In dat plaatsje zal ik beslissen hoe mijn verdere wandeling gaat worden. Een langere variant naar Bonaguil, of via de GR 652 richting vakantiehuis. Gelet op de warmte zou het de laatste optie wel eens kunnen worden. Want ondanks het vroege tijdstip begint het al aardig warm te worden. Dat belooft wat vandaag.

Vanaf de camping wandel ik linksaf richting Duravel. Na een paar honderd meter ga ik weer links en ik volg nu een oranje gemarkeerde ruiterroute. Ik zie de achterkant van de camping, en loop langs ook hier aanwezige wijngaarden. Een half uur verder ben ik in Duravel waar de eerste mensen al naar de bakker én naar het café gaan.

Ik ga op zoek naar de wit-rode markering van de GR 36 die ik al snel vind. Achter de oude (11e eeuw?) kerk langs en dan even opletten, via een smal paadje rechts de helling op. Het is hier flink klimmen waarna de beloning volgt in de vorm van fraaie vergezichten. De route gaat onder andere door het Fôret Domaniale De la Bessède dat net zo mooi is als zijn naam doet vermoeden. Het is hier anders wandelen dan in ons platte land. Zelfs Limburg is makkelijk te noemen in vergelijking met de klimmende en dalende paden. Die ook nog eens regelmatig meer op droge rivierbeddingen lijken dan op wandelpaden. Goede stevige wandelschoenen zijn hier dan ook geen overbodige luxe. De zon schijnt ondertussen flink en de temperatuur loopt al aardig op. Waar in de buurt van Saint Martin le Redon de route de D673 kruist, neem ik mijn eerste pauze. Ik geniet van een banaan en van de omgeving.

Na een kwartiertje ga ik weer op pad en nog een kwartier later wandel ik Saint Martin le Redon binnen. Weer zo’n klein gehucht met mooie en minder mooie maar altijd oude huisjes en huizen, net zoals er hier in de omgeving meer van zijn. Waar ik het dorp binnen wandel is een kruispunt. En zoals wel vaker op kruispunten moet ik hier een keuze maken hoe mijn wandeldag verder zal verlopen. Mijn verstand en mijn gevoel komen er niet uit en ik besluit het aloude kop of munt te laten beslissen. Kop betekent minstens tien extra kilometers naar Bonaguil en munt is de makkelijkste (en kortste) weg terug richting de camping. Ik gooi, vang de euromunt op, munt ligt boven, en even later wandel ik verder richting Bonaguil. Ja ja, soms zijn mijn (wandel-) wegen ondoorgrondelijk ……

Goed, ik vervolg mijn wandeling dus over de GR36. De markering is overal goed te volgen en dat komt mij prima uit. Want ik moet er niet aan denken de Franstalige gids nodig te hebben. Langs een idyllisch gelegen Bed- en Breakfast accommodatie verlaat ik Saint Martin. De route gaat weer door het eerder genoemde Fôret en het blijft ondanks het vooral vele stijgen genieten. Wel valt het me op, en dat geldt eigenlijk voor de hele vakantie, dat ik weinig roofvogels zie. Ook zie ik weinig andere bijzondere vogels of dieren, behalve vele hagedissen. Want daar ontbreekt het hier niet aan.

Waar het ook niet aan ontbreekt zijn paddenstoelen. Althans, dat denk ik op te maken uit de woorden van een Fransman waarmee ik aan de praat raak. Nou ja, aan de praat is veel gezegd maar ik begrijp genoeg van hem dat deze omgeving rijk is aan paddenstoelen. Met het plukken daarvan verdient menigeen een aardig centje bij. En dat verklaart gelijk de vele auto’s die ik in deze verder zeer rustige omgeving links en rechts in het bos zie staan. Hele families zijn aan het plukken. Ik laat de paddenstoelen voor wat ze zijn en vervolg mijn wandeling.

Ongemerkt ben ik in de buurt van Bonaguil gekomen en als ik een bocht om ga, zie ik daar zo maar het kasteel liggen. En da’s een mooi gezicht hoor. Ik loop nog een paar kilometers verder en als ik bij een stuk grasland kom waar vandaan ik een prima zicht heb op het kasteel, besluit ik niet verder te wandelen maar hier een langere pauze te houden. Prima plek met het fraaie kasteel op de achtergrond. Ik trek mijn natte shirt uit en hang dit over een tak te drogen. Want het is wel zweten geblazen. Onder het genot van wat boterhammen en water geniet ik van het weer, van de omgeving, en van de rust en de stilte. Ondertussen overdenk ik hoe ik straks verder zal wandelen. Het makkelijkste is om dezelfde route terug te nemen naar Saint Martin le Redon maar daar heb ik weinig trek in. Met de IGN Carte de Promenade nr. 57 als raadgever besluit ik “gewoon” via de weg terug naar Saint Martin te lopen om daar de GR 652 op te pakken. Dit scheelt een paar kilometer en het is goed voor de afwisseling. Zo gezegd, zo gedaan en een drie kwartier later wandel ik Saint Martin weer in. Om het dorpje even later langs "le monument aux morts" voor goed te verlaten. Er volgt een open en daardoor warm stuk route en ik ben blij als ik een paar kilometer verder de beschutting van een bos in ga.

Minder blij ben ik met het feit dat ik daar over een pad met veel en grote kiezelstenen moet klimmen tot ruim 200 meter hoogte. Dat valt niet mee. Mijn watervoorraad is al aardig geslonken. Horeca ontbreekt vandaag vrijwel, alleen het plaatsje Bonaguil zou dat hebben maar daar ben ik niet gekomen, dus aanvullen of bijdrinken zit er niet in. Gelukkig is de markering van de GR 652, die overigens niet in mijn gids maar wel op de eerder genoemde kaart staat, duidelijk zichtbaar. En is ook wit-rood en twee kanten op te lopen.

Het volgende dorpje is Cavagnac. Nu ja, dorp is wel veel gezegd voor een paar boerderijen, een kerkje, en wijngaarden. Langzaam begint de route te dalen richting de Lot. En daar ben ik heel blij mee want de moed was mij een beetje in de wandelschoenen aan het zakken. Warm, moeilijk begaanbare paden, en te weinig water beginnen langzaam hun tol te eisen. “Bon courage”, ja, dat heb ik nu wel nodig.

Gelukkig is het slechts een kilometer of drie tot Touzac. Via een mooie brug over de Lot kom ik daar aan. Bij de brug passeer ik een gezin dat ook aan het wandelen is. Zij zijn de enige wandelaars die ik vandaag ben tegengekomen. Als ik Touzac door ben, neem ik een laatste pauze. Ik heb de laatste jaren aardig wat gewandeld maar zo zwaar als vandaag heb ik het niet eerder gehad. Tijdens het schrijven van dit verslag realiseer ik mij dat ik een voor mijn doen hoog tempo heb gelopen. Ruim 5 kilometer per uur. En dat in een relatief zwaar terrein.

Na de pauze gaan de laatste kilometers langzaam naar beneden richting de Lot en dat loopt prettig. Het is net half twee geweest als ik over de brug bij Port de Vire voor de laatste keer de Lot oversteek. Links ligt daar de camping en even later zit ik aan heerlijk water, veel water. Want dat heb ik vandaag te weinig meegenomen. Maar verder heb ik mij uitstekend vermaakt. En ik kijk terug op een zware maar mooie wandeltocht door de Midi-Pyrénées.

Op donderdag 13 augustus 2009 wandel ik samen met Joyce in de omgeving van Luzech. We rijden daar met de auto naar toe en parkeren deze aan de Quai Emile Gironde. Bij de brug vinden we al snel de wit-rode markering die hoort bij etappe 74. Het is net elf uur geweest als we van start gaan. We steken de Lot over en we wandelen langs het gehucht Laboule. Waar onze route de weg verruilt voor een onverhard pad, fietst ons een vrouw achterop. En ja hoor, een Nederlandse. We maken een kort praatje waarna wij onze wandeling vervolgen.

We lopen langs met struiken en bomen begroeide rotsen aan de ene, en druivenranken aan de andere kant. Wel lekker in de schaduw want het wordt al snel warm. We genieten van de rust en de stilte, en van elkaars gezelschap. Helaas is de Lot de meeste tijd nauwelijks zichtbaar. Ook niet zichtbaar is het aan de overkant gelegen kapelletje Notre Dame De L’Ile. Omdat ik toch graag wat foto’s van de Lot wil maken, neemt Joyce een pauze en daal ik de helling af tot aan het water. Als ik mijn foto’s heb, lopen we verder. De markering is meest van tijd goed te vinden hoewel er enkele punten zijn waar het even zoeken is. Zo ook in Saint Vincent Rive d'Olt waar we inmiddels zijn aangekomen. We kijken wat rond in dit pittoreske plaatsje, verbazen ons over een ons onbekend spel dat we een groep mensen zien spelen, evenals we ons verbazen over hoe makkelijk de mensen hier de huisdeuren open laten. Mooi als dat hier nog kan.

We volgende de inmiddels weer gevonden markering. Waar de GR 36 bij een kruispunt met de D8 richting Douelle gaat, nemen wij in de schaduw van een boom een korte pauze. Daarna wandelen we via een afwisselend buitenwijkje terug richting Luzech. Via de Avenue de l’Auxerrois lopen we het centrum binnen waar we uitkomen op de Place du Canal. Ooit was dit een heus kanaal dat zorgde voor een kortere verbinding van de Lot. Het sneed de ruime bocht van de zo kronkelende rivier af. De bocht die wij vandaag min of meer hebben gevolgd.

We proberen ergens een gezellig terras te vinden om wat te drinken maar dat lukt helaas niet. Of ze zijn dicht, of ze zijn ongezellig. Dus zijn we om half twee terug bij de auto. We hebben ruim 8 kilometer gelopen door een afwisselende en leuke omgeving. Het laatste stuk was door de warmte iets minder maar klagen doen we niet. En op de terugweg naar de camping hebben we in Prayssac nog een Brocante (is dure rommel-) markt bezocht en op een terras wat gedronken.