Saxon Shore Way, 31 maart 2002

Hier volgt het verslag van een bijzondere wandeling die ik op Paaszondag 2002 in Engeland heb gelopen.
 
Het betreft een deel van de Saxon Shore Way en wel het gedeelte dat van Sandwich naar Dover gaat. De Saxon Shore Way is een langeafstandswandeling die loopt vanaf Gravesend in Kent naar Hastings in East Sussex waarbij veelal de kustlijn wordt gevolgd en die totaal 261 kilometer lang is.

Inleiding
Hoe kom ik in Engeland verzeild? Nu, dat zal ik vertellen.

De voetbalclub waar Nick (mijn zoon) speelt, OSM '75, heeft al sinds 16 jaar nauwe banden met de Thamesview Youth Football Club (TYFC) uit Gillingham. Het ene jaar zijn rond de paasdagen een paar jeugdteams van hen te gast bij OSM en het andere jaar zijn een paar teams van OSM te gast bij TYFC. De spelers logeren dan bij gastgezinnen, en begeleiders en meegereisde ouders verblijven in een hotel in de buurt. De plaats Gillingham ligt in het graafschap Kent op zo'n 40 kilometer ten zuidoosten van Londen.

Vorig jaar, 2001, is TYFC in Holland geweest, dus gaat OSM in 2002 op bezoek in Gillingham. Nick is één van de OSM-spelers, en ik ben de gelukkige die met hem mee gaat. Op vrijdag 30 maart gaan we per bus van Maarssenbroek naar Calais waarvandaan we per boot het Kanaal oversteken naar Dover. Vandaar gaan we verder met de bus naar Gillingham. Waar Nick, die samen met Bilal naar een gastgezin gaat, logeert, is dan nog niet bekend. De meegereisde ouders en begeleiders verblijven in het King Charles Hotel in Gillingham.

Op zaterdag vindt het voetbaltoernooi plaats, 's zondags gaan de spelers met de gastgezinnen een soort van bobsleeën, en 's maandags is het weer tijd voor de terugreis. De meegereisde ouders zijn 's zondags vrij, en kunnen of met de jongens mee met het dagje uit, of bijvoorbeeld naar Londen, of wat anders doen. En je raadt het al, ik ga wat anders doen, wandelen.

Terwijl ik op internet aan het zoeken was naar informatie over Gillingham en omgeving ontdekte ik enkele wandelroutes in de buurt waaronder de North Downs Way en de Saxon Shore Way. En zo is bij mij het idee gerezen om de zondag te benutten voor een wandeling in Engeland.

Zoals ik al hierboven heb verteld, ben ik tijdens het zoeken naar informatie over Gillingham en omstreken twee wandelroutes in de buurt tegen gekomen, te weten de North Downs Way en de Saxon Shore Way.

Na het verzamelen van meer informatie over beide routes, heb ik mijn keus op de Saxon Shore Way laten vallen, met in het bijzonder het gedeelte dat van Sandwich via de kust met o.a. de befaamde krijtrotsen naar Dover voert. Om deze wandeling te kunnen lopen, moet ik met de trein eerst van Gillingham naar Sandwich en later van Dover terug naar Gillingham. En wat is internet dan makkelijk. Via de site van UK Rail heb ik de mogelijke reistijden opgehaald en daar bleek geen probleem in te zitten.

Bij reisboekenwinkel Interglobe in Utrecht heb ik vervolgens het (Engelse) boekje met de beschrijving van de hele wandelroute gekocht omdat ik dat een onmisbaar deel van een wandeling vind. Zo ook nu, al veel voorpret, en ook straks onderweg de nodige wetenswaardigheden waar je anders aan voorbij loopt. Het nadeel van het boekje is dat de beschrijving maar één kant op wordt gegeven, terwijl, zo zou later in de praktijk blijken, de route twee kanten op uitstekend gemarkeerd is. Ter ondersteuning van het boekje heb ik nog een kaart van Ordnance Survey gekocht, nr. 179 uit de Landranger serie, Canterbury & East Kent, schaal 1:50.000.

Mijn wandeling zal zo'n 25 kilometer worden en ik heb lang getwijfeld of ik van Sandwich naar Dover of andersom zal lopen. Het voordeel om van Dover naar Sandwich te lopen, is dat ik op ca. tweederde van de wandeling in Deal zou kunnen besluiten om te stoppen en vandaar de trein terug te nemen. Omdat in het boekje de wandeling alleen wordt beschreven in de richting van Sandwich naar Dover, heb ik er uiteindelijk voor gekozen om het boekje aan te houden en ik moet zeggen, dat ik daar achteraf gezien geen spijt van heb gehad. Hoe dat precies zit, is hieronder te lezen.

07:30 uur:
Mijn wekker hoeft niet af te lopen want ik ben al vanaf kwart voor zeven min of meer wakker. Ik heb voor mijn doen goed geslapen, hoewel door de zomertijd wel wat kort. Hans, mijn kamergenoot, heeft mij niet gehinderd met gesnurk, en ik doe op mijn beurt mijn best om zijn slaap niet te verstoren. Het weer ziet er, voor zover ik dat vanuit onze kamer kan zien, goed uit. Ik neem twee besluiten. Op de eerste plaats neem ik mijn jas mee, en op de tweede plaats ga ik eerst met de trein naar Sandwich, dan lopen naar Dover en vandaar terug met de trein. Ik volg daardoor dus de routebeschrijving uit het boekje.

09:10 uur:
Ik zit in de trein op weg naar Dover. "So far, so good".
Om even voor acht uur tref ik al een halfvolle ontbijtruimte en mijn ontbijt dat bestaat uit 4x toast met jam en 2x stokbrood met kaas/ham en thee en melk (dus niet thee met melk). Keurig op tijd ben ik klaar en na enig aandringen is ook de gisteren bestelde packed lunch voor onderweg net op tijd klaar. Nog even naar de wc en na tien minuten lopen ben ik om tien voor negen op het station van Gillingham.

Vriendelijke mensen die mij voor 11, 20 pond een dagretour Gillingham - Sandwich verkopen. En ook de treinen rijden hier links! De trein vertrekt, it feels like home, 8 minuten te laat, is lekker comfortabel, en aardig warm. In Faversham splitst de trein in een deel dat naar Ramsgate gaat en in een deel dat naar Dover gaat. Ik hoop dat ik in het goede treinstel zit. Het landschap ziet er Limburgs uit, alleen is het allemaal ruimer en uitgestrekter.

Het zonnetje probeert er door te komen en is wazig. In Canterbury, ik zit dus in het goede gedeelte, zie ik een glimp van de beroemde kathedraal. En laat ik nou denken dat de Queen Mum gisteren is overleden, maar nee hoor, hier stappen drie "Queen Mum's" in. De trein wordt goed gebruikt en is tegen dat we Dover bereiken aardig gevuld.

10:10 uur:
Uiteindelijk zeven minuten te laat arriveer ik op station Dover Priory maar omdat ik oorspronkelijk een overstaptijd heb van 20 minuten heb ik nu 13 minuten de tijd voor een espresso en voor een telefoontje naar Zeist, waar Emmy & Marlies met de ene oma  bij de andere oma op visite zijn. Daar gaat alles goed en het is er heerlijk weer. Hier op het station ben ik blij dat ik mijn jas bij me heb.

11:00 uur:
Daar sta ik dan in Sandwich, het startpunt van mijn wandeling. De trein doet 30 minuten over een traject waar ik vandaag uiteindelijk 7 uur voor nodig zal hebben. De zon is verdwenen en ondanks dat ga ik vol goede zin op pad.

11:50 uur:
Vanaf Sandwich via o.a. een golfbaan met waarschuwingen voor overvliegende golfballen ben ik door een duingebied aan de Noordzee gekomen. Geen zandstrand maar grote kiezels. Maar daarom niet getreurd, het is vandaag geen strandweer.
De route wordt goed aangegeven en is naar twee kanten bewegwijzerd! Dit in tegenstelling tot de beschrijving in het routeboekje dat verder wel handig is. En leuk voor de diverse wetenswaardigheden langs de route. Als ik naar links kijk, zie ik in de verte over Sandwich Bay de contouren van Ramsgate en ver naar rechts zie ik Deal, mijn eerstvolgende doel.

12:50 uur:
Ik heb de eerste huizen van Deal bereikt en dat betekent dat ik de eerste negen kilometer achter me heb liggen. Er is veel wind en weinig zon. Onderweg heb ik wat scholeksters en meeuwen gezien, en een wezel!

13:30 uur:
Ik ben nu bijna door Deal heen en het is tijd voor een break. Deal is een leuk en toeristisch kustplaatsje en het is er best druk. Deal heeft de nodige historie waaronder drie kastelen uit vroeger tijden. Twee daarvan, Deal Castle en Walmer Castle, zijn nog in goede staat. Walmer Castle heeft tot voor kort zelfs dienst gedaan als "buitenhuis" van de Queen Mum.

In de verte rijzen de eerste krijtrotsen op uit zee. En daar moet ik straks naar toe. Dat is precies op tijd want de vier kilometer van Sandwich Bay tot aan Deal zijn na verloop van tijd enigszins eentonig aan het worden. Langs de kust bij Deal loopt een mooi wandel- / fietspad en daar wordt druk gebruik van gemaakt, net als van mijn fototoestel. Bij Walmer valt wat lichte regen maar voordat ik echt nat wordt, is het al weer droog.

15:20 uur:
Ik ben nu ter hoogte van het "Memorial to the Dover Patrol", een gedenkteken aan de gesneuvelden in WO I en II, en nogmaals, wat is het is hier mooi. Het is niet te vergelijken met andere gebieden waar ik heb gewandeld want ja, waar vind je zo'n unieke omgeving? Schitterend, prachtig, uniek. Zo laten de afgelopen kilometers zich het beste omschrijven. 

Vanaf Deal, waar ik om 14:00 uur weer op pad ben gegaan, gaat het al gauw omhoog de krijtrotsen op. Overal staan waarschuwingsborden om ten minste 15 meter vanaf de rand te blijven vanwege afbrokkelinggevaar. Lange tijd ben ik in de veronderstelling dat er 1.5 meter staat zodat ik toch wat mooie plaatjes heb kunnen schieten.

Op een gegeven moment schiet de volgende gekke gedachte door mijn hoofd en die wil ik de lezer niet onthouden. Stel, je woont een paar eeuwen geleden in, pak hem beet, Londen en op een mooie dag besluit je om eens lekker te gaan stappen. Na een paar dagen stevig wandelen bereik je hier de kust. Dan denk je toch dat je aan het einde van de wereld bent beland? Gelukkig weet ik beter, zeker als ik in de verte de veerboten van en naar Dover zie varen.

De wandeling gaat overigens veelal over goed begaanbare graspaden en er moet slechts sporadisch wat geklommen c.q. afgedaald worden over meestal in de rotsen aangelegde trappen. Er behoeft dus niet door of over rotsen te worden geklauterd.

16:45 uur:
Op dit moment ben ik bij de Zuid Kaap Vuurtoren even voorbij St. Margaret's At Cliffe. Hier sta ik letterlijk en figuurlijk even stil bij een stukje historie want de eerste tekenen van een vuurtoren op deze plek dateren van 1634 en deze diende ervoor de zeelieden te waarschuwen voor een gevaarlijke rij zandbanken, de Goodwin Sands, die hier vlak voor de kust liggen. De huidige vuurtoren is zo'n tweehonderd jaar later gebouwd (1843) en bij helder weer is dit één van de punten waar vandaan je Frankrijk kunt zien. Vandaag niet. Wel zie ik hier de tweede wezel. Verder ben ik aan vogels en dieren niet veel bijzonders tegengekomen, maar twee keer een wezel is niet iets van alledag.

Ik kijk even terug naar St. Margaret's At Cliffe omdat dit één van de hoogtepunten van de wandeling is. Om dit hoogtepunt te bereiken, moet ik eerst de diepte in via een lange en slingerende trap om uit te komen bij St. Margaret's Bay. Dit is een baai met aan twee kanten hoog op torende krijtrotsen, en wat voel je je daar als mens dan nietig. Het krijt van de rotsen is op sommige punten ook echt zacht.

Het is grappig om te zien hoe de Engelsen dit soort uitzichtpunten beleven. Zij rijden met de auto naar de aanwezige parkeerplaats, zetten de auto met de neus richting zee en genieten dan zittend vanuit de auto van het mooie uitzicht. Ik heb dit fenomeen op meerdere plaatsen gezien en ik vind dit heel opmerkelijk.

18:00 uur:
Het laatste stuk tot in Dover is nog even afzien want het gaat op en neer. Via Langdon Hole, wederom een heel mooi gedeelte, kom ik ten slotte uit in de straten van Dover.

Ik ben achteraf blij dat ik mijn jas mee heb genomen en dat ik de wandeling van Sandwich naar Dover heb gedaan en niet andersom. Hoewel het gedeelte van Sandwich naar Deal zeker ook leuk is om te lopen, is het deel van Deal tot Dover zo mooi en uniek dat ik denk dat als je dit eerst loopt en dan nog van Deal naar Sandwich moet, dit laatste stuk toch wat kan tegenvallen.

Precies zeven uur nadat ik vanochtend in Sandwich met wandelen ben gestart, ben ik uitgewandeld en ben ik terug op station Dover Priory. Mooi op tijd voor de trein van 18:21 uur. Lekker een droog T-shirt aan, het andere is drijfnat, net als mijn fleecetrui en de binnenkant van mijn jas, en in de stationsrestauratie een appel, een banaan en een fles drinken kopen.

20:00 uur:
Terug in het hotel. 
Na een vlotte reis ben ik om vijf over half acht terug in Gillingham. Deze keer vertrekt de trein slechts 5 minuten te laat. Het valt me op dat het ondanks de zomertijd vroeg, en dan bedoel ik zo rond zeven uur plaatselijke tijd, donker begint te worden.

Via McDonalds, toch nog maar even een dubbele cheeseburger gekocht, loop ik terug naar het hotel. Daar zie ik geen bekenden en ik ga eerst een lekkere douche nemen in een poging de vermoeidheid en het zweet van me af te spoelen. Dat lukt aardig en onderwijl denk ik terug aan een fantastische wandeling, een unieke ervaring om in Engeland door zo'n prachtig gebied te hebben gelopen. Zeker ook vermoeiend, ik voel mijn bovenbenen nu al van het klimmen en dalen, maar de gedachte aan de mooie en unieke natuur van de krijtrotsen doet dit lichte ongemak minder voelen. Ik ben ook zeker van plan om, misschien met Bob, mijn zwager, in de toekomst meer van de Saxon Shore Way te gaan lopen.

20:30 uur:
Na het maken van mijn laatste aantekeningen ga ik beneden op zoek naar wat medereizigers en die vind ik in een van de zithoeken. Iedereen is heel belangstellend naar mijn ervaringen en onder het genot van wat drankjes en wederzijdse verhalen over de belevenissen van vandaag, vliegt de tijd. Later komen ook de "rodelaars" binnen, zij zijn na het rodelen alsnog bij de Indiaan(?) wezen eten, en het is goed te horen dat ook bij het rodelen alles naar wens is verlopen en dat de jongens (en de begeleiders) zich goed hebben vermaakt.

Als het gezellig is, gaat de tijd snel en is het zo weer laat. Het loopt tegen enen als ik redelijk moe maar met een zeer goed gevoel mijn bed heb gevonden. Hans slaapt al en het duurt deze keer ook bij mij niet lang voor ik ben vertrokken.