Barcelona, geen wandeling maar een reisverslag

Al langere tijd hebben mijn zoon Nick en ik plannen om een aantal dagen naar Barcelona te gaan. Nick vooral om zijn favoriete voetbalclub FC Barcelona, waar ook zijn favoriete speler Lionel Messi voetbalt, te zien spelen en/of trainen. En ik? Voor mij maakt de stad niet zoveel uit, het voetbal spreekt ook mij aan, en verder laat ik me maar gewoon door Barcelona verrassen.

Zondag 24 februari is het zover. We melden ons om half negen op Schiphol en om 10:15 uur vertrekken we met een halfvol vliegtuig van de Spaanse luchtvaartmaatschappij ClickAir. De piloot meldt dat we tegenwind hebben en daardoor landen we een kwartiertje later dan gepland op het vliegveld van Barcelona. De vlucht is voorspoedig met als hoogtepunt het uitzicht op de besneeuwde toppen van de Pyreneeën.

Op het vliegveld vragen we bij een informatiebalie hoe we het beste bij ons hotel in het centrum van Barcelona kunnen komen. Dat blijkt redelijk eenvoudig te zijn hoewel we drie soorten vervoer nodig hebben. Eerst brengt een bus ons naar de trein. Die brengt ons gratis(!) naar het grote station Sants Estació waar we over moeten stappen op metro lijn L5. Op het metrostation beraadslagen we even en we besluiten twee 3-dagen tickets voor de metro te kopen. En daar krijgen we geen spijt van. We hebben nooit langer dan 3 minuten op een metro hoeven te wachten en we komen overal waar we willen zijn. Perfect systeem. Dan doet de hele discussie rond de invoering van "onze" OV-chip bijna lachwekkend aan.

Ook perfect is ons hotel Abalon Medium Hoteles. Althans, als je de prijs/kwaliteit verhouding in ogenschouw neemt. Want de kamer, de bedden, het sanitair, het is allemaal goed en schoon. Het ontbijt is lekker en de bediening behulpzaam en vriendelijk. Het hotel is echter ook eenvoudig en enigszins gehorig. Alles bij elkaar krijgt het van ons een ruime voldoende. Ik heb er zelfs de eerste nacht al goed geslapen en dat wil wat zeggen. Het hotel ligt aan de Travessera de Gracia en dat is vlakbij Hospital de Sant Pau. En op slechts een paar minuten lopen van het gelijknamige metrostation. Als je de goede uitgang neemt tenminste.

Vliegreis, hotel, en kaartjes voor de voetbalwedstrijd Barcelona – Levante heb ik allemaal via internet geboekt. En dan blijft het toch spannend of alles klopt. En in het geval van de voetbalkaartjes, of deze in het hotel zijn bezorgd. Want het is alleen mogelijk deze naar een adres in Spanje te laten sturen. Wel, de kaartjes liggen keurig klaar zodat we na het "herinrichten" van kamer 104 op pad gaan richting Camp Nou, het stadion van FC Barcelona. We nemen daarvoor metro L5 naar metrostation Collblanc.

Het plan is om eerst wat in de buurt van het stadion rond te kijken en dan voorafgaande aan de wedstrijd die om 19:00 uur begint, ergens wat te eten. De metrorit gaat goed, het vinden van het stadion kost iets meer moeite en vragen aan voorbijgangers. Maar dat kan ik wel aan Nick overlaten en zonder verdere problemen komen we eerst bij het kleine (nou ja, kleine) bijstadion en vervolgens bij het grote Camp Nou. En dat ziet er van buiten al indrukwekkend uit. Minder indrukwekkend is de mogelijkheid om daar ergens te eten. Het blijkt dat (hier in de buurt) op zondag bijna alles is gesloten, op een McDonald's en enkele overvolle cafés na. Gelukkig zijn er rond het stadion kraampjes met niet alleen allerhande FC Barcelona attributen maar ook met eten en drinken.

De poorten van het stadion gaan pas om half zes open en tot die tijd vermaken we ons met een rondje om het stadion, met het bekijken van de steeds meer toestromende supporters, en met het wachten op de spelersbus. Opvallend zijn de vele nationaliteiten, en de hele gezinnen, variërend van kinderen tot en met opa’s en zelfs ook oma’s. En dan mogen we eindelijk naar binnen.

Ondanks dat het stadion hier en daar gedateerd aandoet, is het een indrukwekkend bouwsel. De tribunes lopen aardig vol, zeker voor een wedstrijd tegen een team dat laatste staat in de Primera División. We kopen wat drinken en we maken de nodige foto’s. We hebben goede zitplaatsen schuin achter één van de doelen. Het doel waar in de tweede helft Eto’o een zuivere hattrick zal maken. Na een wat matige eerste helft waarin de tegenstander aardig meevoetbalt, volgt een leukere tweede helft. De meeste sterren zoals Messi, Ronaldinho, Puyol en Valdés, spelen (deels) mee. Anderen zoals Henry en Márquez hebben rust of zijn geblesseerd. Nick vindt de sfeer wat tegenvallen en volgens hem komt dat door het "commerciële" publiek dat niet alleen uit voetballiefhebbers bestaat maar ook uit toeristen die "gezellig eens een keer gaan kijken". Daar zit wat in. Gelukkig zien we met 5-1 genoeg doelpunten en een leuke wedstrijd. Als Real Madrid later op de avond met 1-0 verliest, kan deze eerste dag niet meer stuk.

Onze honger naar doelpunten mag na de wedstrijd dan wel zijn gestild maar daar hebben onze magen geen boodschap aan. Gelukkig vinden we vlakbij ons hotel een soort patisserie waar we nog net voor sluitingstijd twee heerlijke stokbroodjes kunnen scoren zodat we niet met een lege maag naar bed hoeven. Na een lekkere douche praten we de dag nog even door en tegen twaalven zit onze eerste kennismaking met Barcelona erop. Een goed begin …

De volgende morgen, maandag 25 februari, ben ik om zeven uur wakker. Nick doet er iets langer over zodat we rond half tien aan het ontbijt zitten. Dat smaakt ons goed. Ik mis wel een bruine boterham met hoNing of kaas maar verder geven we ook hier een nette voldoende voor. Onder de maaltijd maken we plannen voor vandaag. Nick heeft via internet en mail (gratis beschikbaar in het hotel) ontdekt dat Barcelona een ochtendtraining heeft en daar wil hij graag naar toe. Ik heb daar geen bezwaar tegen en zo reizen we om half elf weer met metro L5 richting Camp Nou. Dat vinden we nu in één keer en we zijn prima op tijd want op het naast het stadion gelegen trainingsveld komen de eerste spelers net aan. Jammer is dat we samen met andere toeschouwers als apen achter een groot hek staan en dat er geen enkele gelegenheid is om in de buurt van de spelers te komen. Toch is het leuk de rustige training te zien en bepaald indrukwekkend is het om de techniek van de spelers te aanschouwen. En het plezier dat vooral Ronaldinho en Messi hebben. Frank Rijkaard houdt het al snel gezien en Johan Neeskens leidt de training. Na de training bezoeken we het museum. Daar is het leuk om het "oranje" tintje van Barcelona terug te zien. De tour laten we aan ons voorbij gaan, de fanshop bezoeken we wel.

Na al het voetbalgeweld wordt het hoog tijd om de stad eens te gaan verkennen. Om te beginnen pakken we de metrolijnen L5 en L4 naar metrostation Barceloneta waar we het Aquàrium bezoeken. Maar niet nadat we eerst in een echt Spaans restaurant een lekkere maaltijdsalade hebben genuttigd. Nadat Nick de ongevraagde tonijn uit zijn salade heeft gevist, smaakt het ook hem goed. Het aquarium is mooi hoewel we het bassin met pinguïns een beetje triest vinden. Dan spreken de verschillende koralen en de tunnel onder haaien en roggen door ons meer aan. Minder aansprekend zijn de fantasieloze blokkendozen waarin l’ Aquarium en de er naast gelegen Imax bioscoop zijn gevestigd. Totaal niet passend in de (historische) omgeving van de haven. Jammer.

We eten er nog een lekkere wafel en tegen half zeven zijn we terug in het hotel. Daar beraadslagen we onder het genot van cola en vruchtensap en zelf meegenomen ontbijtkoek wat we verder zullen gaan doen. We besluiten het rustig aan te doen. Wel lopen we vanuit het hotel naar de Sagrada Família waar ik (zonder statief) wat avondfoto’s van probeer te maken. Nick vindt het een imposant gebouw, bij mij roept het wat minder op. Wel aardig om te zien. Dat vinden meer toeristen want er worden heel wat foto’s gemaakt. Op de terugweg naar het hotel wippen we nog een zaakje binnen waar we voor de verandering een lekker stokbroodje eten. Om half elf zijn we weer "thuis" waar we de foto’s bekijken, Nick voorstellen doet voor morgen, en we uiteindelijk tegen half één gaan slapen.

Ik wil nog even terugkomen op die ontbijtkoek. Want die mag ik op Schiphol gewoon zonder problemen meenemen. Meer problemen geeft een flesje bodylotion(!) dat ik beslist niet mee mag nemen. Over een schaar (SCHAAR) wordt niets gezegd. Omdat je na de douane in de taxfree winkels ook bodylotion kan kopen, lukt het mij niet om dit beleid(?) te begrijpen. En dan heb ik het nog niet over het belachelijke feit dat mijn broekriem af, en mijn schoenen uit moeten. Op de terugreis gebeurt in Barcelona overigens hetzelfde met riem en schoenen. Zo, dat moest ik even kwijt.

Mijn nachtrust lijdt hier gelukkig niet onder en het is weer, je kunt de klok er bijna op gelijk zetten…, rond de klok van zevenen als ik op dinsdag 26 februari ontwaak. Nick slaapt nog even door. Vandaag zitten we om tien uur aan het ontbijt dat ons weer prima smaakt. Nick heeft gisteren nog een mail gestuurd aan Barcelona met het verzoek of we vanavond een besloten training mogen meemaken maar helaas, geen antwoord. Dan gaan we maar gewoon volgens de eerder gemaakte plannen op stap.

Die plannen brengen ons met metrolijnen L5 en L1 naar de Arc de Triomf. Niet die in Parijs of in New York of waar dat ding nog meer mag staan maar gewoon in Barcelona. We wandelen een stuk over de brede Passeig de Lluís Companys, ondertussen jeu de boules en kaart spelende autochtonen bekijkend. En jawel, hier krijg ik nou een prettig gevoel over. Dat goede gevoel blijft vandaag bij me want na de Arc de Triomf gaan we via winkelstraten met onder andere veel Chinese (klere-) zaken naar Plaça de Catalunya. Helaas is dit plein op het moment dat wij er zijn een soort van bouwput.  Daar vandaan lopen we de Ramblas op. Hoewel behoorlijk toeristisch ook leuk en boeiend door alle mensen, en de vele levende beelden die hier zijn te bewonderen. Zielig zijn de vogels in veel te kleine kooitjes. Ze hebben hier vast geen Partij Voor De Dieren. Wat ze wel hebben is een tabakswinkel waar ze naast waterpijpen en allerhande rookwaar ook souvenirs en postzegels verkopen. En naar die laatste twee zijn we op zoek. Eindelijk kunnen de al veel eerder gekochte ansichtkaarten op de post. Met deze zorg minder loopt het een stuk prettiger. We nemen een kijkje in de overdekte markt van Mercat de Sant Josep waar we genieten van het keurig op rij uitgestalde fruit, drank- en vleeswaren, en waar we snel doorlopen bij een kraam waar allerlei koeienonderdelen uitgestald liggen. Dan smaakt een vers bekertje vruchtensap ons beter.

We vervolgen onze route over de Ramblas waarbij we zo af en toe wat zijstraatjes proberen. Eén van die uitstapjes brengt ons tot onze grote verrassing op de fraaie en gezellige Plaça Reial, en niet op Place Real, zoals Nick mij duidelijk maakt. Deze plaça is een mooi besloten plein met een fontein, palmbomen, en een door Gaudí ontworpen lantaarn. En met gezellige terrasjes dus een mooi moment voor een pauze. We kiezen een terras waar de ober een chagrijnige versie van Mr. Bean blijkt te zijn. Lachen dus. Terwijl we genieten van de mensen op het plein, van het bier en van de cola, stippelen we onze verdere route uit.

Nick is toch benieuwd of er misschien antwoord van FC Barcelona is dus we besluiten om na de genoeglijke pauze naar het hotel terug te gaan om daar de mail te checken. Via onder andere de Palau de la Generalitat en de mooie Catedral de Barcelona (die helaas ook half in de steigers staat)  lopen we terug naar metrostation Jaume I. In de metro richting het hotel begint bij mij het bier te werken en plat gezegd, ik moet enorm pissen. Dus verlaten we de metro wat eerder en ik leeg mijn blaas bij een Kentucky Fried Chicken restaurant. Zijn die toch nog ergens goed voor, en het lucht mij op. We bekijken de Sagrada Família van de andere kant en lopen terug naar het hotel. Onderweg kopen we de gebruikelijke stokbroodjes en in hetzelfde winkeltje, waar de verkoopster ons begint te herkennen, weer wat drinken. En dat nuttigen we in het hotel waar Nick constateert dat er geen mail van Barcelona is. Helaas.

Na een uurtje rust gaan we weer op pad. Het plan is om Museu Fundació Joan Miró te bezoeken. Niet dat we van die kunstminnaars zijn maar omdat de reisgids het museum ook noemt voor het "aangename terras met een niet te vergeten uitzicht" over Barcelona. Met metrolijnen L5 en L2 gaan we naar metrostation Paral-lel en de Funicular brengt ons een stuk naar boven de Montjüic op. Deze Funicular is een aparte metrolijn die schuin omhoog de berg op gaat. Boven lopen we vanaf het station richting het museum waarbij we onderweg al aardige uitzichten op Barcelona hebben. Hoewel die helaas erg nevelig zijn. En da’s jammer. Net zo jammer is het dat het uitzicht vanuit het museum weinig toevoegt aan wat we van buiten het museum al hebben gezien. En het is er net zo nevelig. Dus voor het uitzicht hoef je Joan Miró niet te bezoeken. Nee, dan de kunst. Daar genieten we echt van. Vooral een geel ei op een zwart krukje maakt de toegangsprijs meer dan waard. Het moge duidelijk zijn dat het museum niet echt aan ons beiden is besteed. Ondanks dat hebben we er toch het nodige plezier. Alleen niet met de kunst maar met de mensen die bijvoorbeeld zo’n ei uitgebreid en van alle kanten bekijken. Niet erg respectvol van ons, sorry, maar wel grappig.

Erg lang duurt ons museumbezoek dan ook niet. Beter vermaken we ons in de mooi aangelegde tuinen van Jardins de Joan Maragall. Daar vandaan hebben we ook zicht op het in nevelen gehuld Barcelona en op Palau Nacional. Een korte blik op de kaart doet ons besluiten om via het Olympisch stadion naar dat voormalig paleis te wandelen. Het stadion is open en we nemen er een kijkje. Minder indrukwekkend dan Camp Nou maar toch leuk om ook deze thuisbasis van voetbalclub Espanyol van binnen te zien. Na het stadion lopen we naar het Palau. Dat is zeer de moeite waard. Aan de voorkant pauzeren we enige tijd op één van de aanwezige banken waarbij we genieten van het uitzicht op Plaça d' Espanya die aan het eind van de Avenue de la Reina Maria Christina ligt. Daar ligt ook de Font Magica. Deze fontein blijkt op dit moment echter alleen op vrij-, zater- en zondagen zijn (haar?) magische kunsten te vertonen. Nick heeft ergens gelezen dat de voormalige arena waar nog niet zolang geleden stierengevechten werden gehouden in 2007 zou zijn omgebouwd tot winkelcentrum maar die werkzaamheden zijn nog volop aan de gang. Helaas voor Nick geen gewinkel. Wel fijn voor de stieren die hier niet meer nodeloos worden gekweld en gedood. Om op dat winkelen terug te komen. Dat valt mij, evenals Nick, enigszins tegen. Nick vindt dat er vooral veel "vrouwenwinkels" zijn en ik kan nergens (reggae) cd-shops ontdekken. Misschien zijn we wel in de verkeerde wijken maar toch.

Het is ondertussen kwart voor zeven en eigenlijk zijn we klaar met onze plannen voor vandaag. Als Nick opmerkt dat het voetbalteam van Barcelona nu wel aan het trainen zal zijn, stel ik voor om (voor de verandering) nog even naar het stadion te gaan. Je weet maar nooit. Nick hoeft daar niet lang over na te denken en zo zijn we even later weer bij Camp Nou. Waar we dus niet in komen. Begrijpelijk, evenals Nick zijn teleurstelling. We nemen afscheid van Camp Nou en we gaan met de metro terug richting de Sagrada. Daar sluiten we op de Avenue de Gaudí de dag in stijl af met een heerlijke maaltijd in restaurant Babilonia. Een dag waarbij ik na het Barcelona-voetbal gevoel nu ook een beetje een Barcelona-stad gevoel heb ervaren. Na het eten kopen we de laatste souveniertjes voor het thuisfront en dan lopen we terug naar ons hotel. Daar vinden dezelfde rituelen plaats als de twee avonden daarvoor. Napraten, foto’s kijken, douchen, bijkomen van alle indrukken. En Nick pakt alvast één en ander in want morgen staat de terugreis alweer op de planning.

Ook de laatste nacht slapen we goed zodat we woensdag 27 februari om half elf aan het ontbijt zitten. Het zal de oplettende lezer niet zijn ontgaan dat we iedere dag een half uurtje later aan het ontbijt beginnen. Zou dit komen door de toenemende vermoeidheid van al het geslenter en gereis door de stad? Na het laatste eenvoudige maar goede maal pakken we de koffers verder in. Omdat onze terugvlucht pas om 19:00 uur vertrekt, hebben we nog een paar uur om wat te ondernemen. We beraadslagen hoe we die gaan besteden. Nee, we gaan niet naar Camp Nou. Nick wil nog wel een poging wagen om ergens wat kleding te kopen. Hij vraagt bij de receptie waar we dat het beste kunnen doen en hij krijgt als antwoord dat we het eens op de Avinguda Diagonal moeten proberen. De koffers geven we zolang in bewaring bij de receptie, mooi dat dit kan, en om half twaalf reizen we per metro L5 naar metrostation Diagonal. Onze 3-daagse tickets zijn niet meer geldig zodat we het vandaag met losse kaartjes doen.

De Diagonal is opvallend. Niet zo zeer als straat, hoewel erg druk met allerlei soorten verkeer, maar door het hoge (mantel-) pak-gehalte. En door de vooral dure winkels die we passeren. We komen langs een groot warenhuis (het tweede pas dat we zien sinds we in Barcelona zijn) en we besluiten ons geluk daar eens te zoeken. Deze L'Illa Diagonal is een soort Bijenkorf. Drie oninteressante cd’s van Bob Marley zijn mijn schrale oogst. Nick scoort beter maar gelet op de "meer dan Hollandse" prijzen en het niet bijster uitgebreide assortiment staan we even later gewoon weer met lege handen op straat.

Daar gaat de zon na een uitbundige begin meer en meer schuil achter een snel opkomende nevel. De temperatuur is gedurende ons verblijf steeds zo rond de vijftien graden geweest. Op zondagnacht na is het ook steeds droog geweest en er is (helaas…) weinig wind. Op zich prima om in een stad rond te wandelen. Helaas is de nevel die soms smog-achtige vormen aanneemt ook iedere dag aanwezig. Ook vandaag dus weer en ondanks dat de temperatuur een pauze op één van de (schaarse) terrassen niet in de weg staat, doet de aanwezige stank ons een Starbucks coffeeshop invluchten. Dat belet ons niet om daar te genieten van Frappuccino en espresso met wat lekkers erbij.

Na deze pauze wandelen we een stukje de Diagonal af tot aan Plaça de Francesc Macià waarna we aan de overkant de terugweg nemen. En dan lukt het Nick zowaar om bij een Zara winkel een mooie jas te kopen. Toch geslaagd. Nu nog op zoek naar een cap (pet). Die zoektocht brengt ons op de Passeig de Gràcia. Daar passeren we onverwacht enkele aan Gaudí gerelateerde huizen, Casa Milá, Casa Amatller, en Casa Batlló. Net als alle andere toeristen maak ik daar wat foto’s van. Bijzondere gebouwen maar de in mijn ogen Eftelingachtige bouwstijl is niet de mijne. Maar goed, het geeft geen problemen om er een foto van te maken. Problemen maakt wel één van de Afrikaanse straatverkopers die het niet echt op prijs stelt als ik een foto van hem en zijn collega’s maak. Gelukkig weet ik hem duidelijk te maken dat hij van mij niets heeft te duchten en hou ik er alleen een geslaagde foto aan over.

Voor een cap slagen we niet zodat we terug "metroën" richting ons hotel. Al met al zijn ook deze laatste uurtjes goed besteed. Nick heeft op de valreep nog wat kunnen kopen en we hebben ongepland een toefje Barcelonese cultuur meegekregen. Voor de laatste keer kopen we wat drinken en fruit bij ons winkeltje waarna we teruglopen naar het hotel. Daar halen we onze koffers, ik fris me nog even op, en in de lobby rusten we een half uurtje uit. Dan gaan we op stap richting het vliegveld.

De metro is gelukkig niet zo druk als wij bepakt en bezakt richting Sants Estació reizen. Daar ontvangen we weer gratis treinkaartjes. Goede service. De treinen richting het vliegveld rijden om het half uur en wij hebben geluk want we hoeven maar vijf minuten te wachten. De trein is drukker dan de metro maar we kunnen weer zitten. Na een half uurtje zijn we op het vliegveld waar een bus ons naar de vertrekhal brengt. Daar zien we dat onze vlucht nog niet op de schermen staat en dat veel andere vluchten vertragingen hebben of zelfs geannuleerd zijn. Als dat maar goed gaat. We besluiten om de balie van ClickAir op te zoeken en daar zijn wij niet de enigen. Als we aan de beurt zijn, blijkt dat we voor de koffers moeten betalen!?! Omdat we onze koffers toch wel graag mee terug naar huis willen nemen, gaan we maar naar de balie waar we moeten betalen. Daar raken we aan de praat met een paar jongens die problemen hebben over het al dan niet extra betalen voor het vervoer van hun hockeysticks. Het blijken Spanjaarden te zijn die een aardig woordje Nederlands spreken en die bij Kampong en SCHC hockeyen. Leuk altijd dit soort onverwachte ontmoetingen.

Na het voldoen aan onze verplichtingen halen we de boardingpasses op en tot onze opluchting staat onze vlucht gewoon voor 19:00 uur gepland. We doden de tijd in het restaurant met een hapje en een drankje. Dan naar de vertrekbalie en ja hoor, weer per bus naar het vliegtuig en daar via een trap naar binnen. Dat is toch leuker dan via zo’n slurf zoals op Schiphol. Het vliegtuig is dit keer bijna vol, de beenruimte nog net zo krap, en het personeel aardig. Na een vlotte vlucht landen we volgens schema om 21:15 uur op Schiphol waar Emmy en Marlies al op ons wachten. Tegen half elf zijn we in Maarssen. Daar zet ik de (vele) foto’s voor Nick op de laptop waarna ik met Dennis en Marlies mee terug rij naar Zeist. Het is laat als ik eindelijk mijn eigen bedje induik…...

Resumerend … tja, daar heb ik toch even over moeten nadenken. Het enthousiasme van mensen die horen dat we naar Barcelona zijn geweest, kan ik (helaas) niet helemaal delen. Het is voor mij een stad die mij ondanks de bijzondere gebouwen en attracties geen "klik" heeft gegeven. Waar dat door komt? Geen idee. Misschien door het jaargetijde en is de stad na de winter hard toe aan een voorjaarszonnetje? Want ik vind de stad én de bewoners vaak grauw en armoedig aandoen. En het is wel leuk om palmen en parkieten te zien maar ik mis groene ruimtes zoals parken. Misschien dat die er wel zijn en dat wij die hebben gemist. Maar als ik een paar dagen later in een krant een interview lees met onze Spaanse hockeyvrienden hebben die het, en ik citeer een stukje uit dat artikel, over "Wat mij trouwens gelijk opviel in Utrecht, waren al die groene plekken in de stad. In Spanje zijn er alleen maar enorme pleinen", sterkt dat mijn gevoel over in ieder geval Barcelona.

Hoe het ook zij, het was samen met Nick reuze gezellig en we hebben zonder problemen van FC én stad Barcelona genoten. Het openbaar vervoer, lees metro en trein, zijn ons goed bevallen evenals het hotel. De aard van de mensen varieert van Franse arrogantie tot vriendelijke en warme bereidwilligheid. Het valt ons wel op dat er weinig Engels wordt gesproken. En dat er in de metro veel Harry Potter wordt gelezen. Kortom, al met al hebben we ons prima vermaakt en kunnen we terugkijken op vier boeiende en afwisselende dagen Barcelona.

Handige Links   (die in een nieuw window worden geopend)