Arkelroute

Bijna de hele Arkelroute loopt direct langs een watergang. Buiten Gorinchem begeleidt het bochtige riviertje de Linge de wandelaars. Vervolgens volgt de route het veel strakkere tracé van het Merwedekanaal. Het gebied tussen Gorinchem en Arkel is een snijpunt van infrastructuur. U passeert onder- en bovenlangs allerlei soorten verbindingswegen. De snelwegen A15 en A27, de spoorlijn Dordrecht-Geldermalsen en het brede Merwedekanaal trekken harde lijnen door het landschap. In 2001 begint de aanleg van de Betuwelijn. Al deze spoor-, water- en autowegen kruisen elkaar met een batterij aan viaducten en bruggen.

Zo beschrijft de ANWB enigszins gedateerd deze 11 kilometer lange route die start en finish heeft bij het NS station in Gorinchem. De wandeling is gemarkeerd met de bekende zeskantige ANWB bordjes en staat beschreven in de Wandelgids Groene Hart die voor € 9,95 te koop is bij ANWB en VVV. De gids bevat 43 bewegwijzerde wandelingen variërend van 6 tot 14 km. Alle routes zijn rondgaande wandelingen waarbij start- en eindpunt gelijk zijn. Bij iedere wandeling hoort een routekaartje en informatie voor onderweg. De wandelingen zijn in de regio van Amsterdam, Leiden, Zoetermeer, Rotterdam, Dordrecht, Gouda tot aan Utrecht. In het Groene Hart dus.

Als broer en zus Vink, respectievelijk mijn zwager en echtgenote, jeugdherinneringen willen gaan ophalen in de buurt van Gorinchem en Hardinxveld-Giessendam, grijp ik de gelegenheid aan om in deze voor mij relatief onbekende omgeving te gaan wandelen. Als Marlies, mijn dochter, van mijn wandelplannen hoort, wil zij graag mee. En dan moet de hond ook mee. Hoe meer ziel, hoe meer vreugd, zullen we maar zeggen.

Bij het zoeken naar een geschikte wandelroute loop ik tegen het feit aan dat op veel routes in de genoemde omgeving honden niet zijn toegestaan. Marlies is ondertussen ook op Internet aan het speuren en zij komt via de site van Wout Mulder terecht bij de Arkelroute. Omdat het niet duidelijk is of de hond op die route mee mag, mail ik met de heer Mulder die dat net voor deze route niet weet. Omdat we nergens kunnen vinden dat het niet mag, besluiten we de Arkelroute mét hond te gaan wandelen.

Genoeg over onze voorbereiding, laten we gaan wandelen. Op woensdag 25 oktober 2006 gaan we op pad. We rijden per auto naar Gorinchem waar Bob al op de parkeerplaats bij het station staat te wachten. Na een korte begroeting gaan Marlies, Deejay, en ik om kwart over twaalf op zoek naar het eerste routebordje. Broer en zus rijden richting hun jeugdherinneringen.

Vanuit het station gezien lopen we naar rechts en we zien het eerste groene ANWB-bordje. Dat volgen we linksaf waarbij we via de Lange Brug het Kanaal van Steenenhoek en het Merwedekanaal oversteken. Waar ik dacht dat we nu wel naar rechts de stadswal op zouden gaan, stuurt een volgend bordje ons naar links. Tip: het is het overwegen waard om toch naar rechts te gaan en dan de stadswallen helemaal of gedeeltelijk te volgen. Dit is in kilometers wel langer maar je komt zo langs een zeer mooie kant van Gorinchem. En met zicht op de Boven Merwede met aan de overkant Slot Loevestein. Maar goed, wij gaan naar links. Ook nu lopen we over één van de fraaie verdedigingswallen die Gorinchem rijk is. Deejay mag op deze historische grond even zijn poten strekken.

Na een paar kilometer verlaten we de wal en we volgen de route linksaf het Paardenwater in. Uiteraard figuurlijk want letterlijk liggen in het water naast deze weg aardige woonboten waaronder het clubgebouw van Hengelsportvereniging Gorinchem. Rechts zien we de in 1772 gebouwde korenmolen "Nooit Volmaakt". Een stukje verder gaat het mis. Goed een kwartier onderweg lijkt de route ons via de Concordiaweg terug te sturen richting het station. Ja, en dan is het jammer dat we (nog) geen kaartje c.q. routebeschrijving hebben. We twijfelen, overleggen, en besluiten om terug te lopen via het Paardenwater naar de stadswal. Die volgen we verder langs de molen tot aan de Korenbrugstraat waar we de Linge oversteken. En dat is niet goed want we moeten voor de Linge blijven. Om een lang verhaal kort te houden lopen we met een ommetje via de nieuwe Lingebrug terug naar de rotonde bij de Concordiaweg. En ja hoor, zag ik hier even eerder geen routebordje, nu vinden we na enig speuren het ontbrekende bordje aan een lantaarnpaal die op een middenberm tussen twee wegen staat.

Na deze twee extra kilometers zijn we dan toch weer op het juiste pad. En dat voert ons over de Willem de Vries Robéweg onder andere langs de Algemene Begraafplaats. En door een dertigerjaren tuinwijk met huizen met soms verrassende trapgeveltjes. Rechts staan huizen die hun voordeur aan de hoger gelegen Arkelsedijk hebben. Grappig gezicht. Minder grappig is het rommelige stuk route dat we nu bewandelen. Want we komen bij de viaducten van de A15 en van de Betuwelijn. Ook ligt hier de nodige industrie maar goed, even doorbijten en dan lopen we ineens zo maar via een graspad richting de Linge. Deejay mag weer los en hij vindt het nodig om al dan niet bedoeld een verkoelende duik te nemen in die Linge. Dat hij daar alleen met mijn hulp uit komt, leek hij vanzelfsprekend te vinden.

Het modderige graspad volgt de oever van de Linge tot in Arkel. Aan de overkant zien we regelmatige industriële activiteiten, afgewisseld met aardige optrekjes. Het is twee uur als we pauzeren op een bankje in de ruime bocht die de Linge vlak voor Arkel maakt. We delen eten en drinken en Marlies constateert dat haar schoenen er een beetje modderig uitzien. Goed schoeisel is aan te raden. Om te wandelen is het prima weer maar als je zo even zit, is het toch frisjes. Dus snel maar weer verder.

Dan lopen we tegen een knelpunt aan. Want waar de Linge oostwaarts richting Kedichem stroomt, ligt de oever waarover onze route loopt aardig overhoop. Er wordt hier hard gewerkt en helaas zijn daarbij de routebordjes (tijdelijk?) verwijderd. Je zou nu gewoon Arkel in kunnen lopen via Schoolstraat en Dam maar wij nemen een gokje door de Sluisweg te nemen. We volgen daarbij het verbindingswatertje tussen Linge en Merwedekanaal en dat geeft aardige kijkjes op de achterkant van de huizen die aan het water staan. We passeren een huis waarvan de gevel wordt gesierd met de tekst "De wind schrijft wat hij weet op de regels van het water". We proberen in het water te lezen of wij de juiste route volgen maar die bevestiging vinden we pas op een bordje dat ons via de Stationsweg links het watertje over stuurt. We zitten prima op koers.

En we hebben trek. Die stillen we in Cafetaria Molenzicht met een broodje kroket en een patatje met. We zijn ruim 10.000 stappen of bijna 8 kilometer onderweg en het is half drie. Met achterlating van enige modderresten gaan we na een half uurtje op pad voor de terugtocht naar Gorinchem. We steken het Merwedekanaal over en gaan naar links. We passeren molen "Jan van Arkel" waaraan het cafetaria de naam "Molenzicht" ontleent. Na een kort stukje asfalt gaan we weer een graspad op en we lopen nu langs het kanaal. En weer mag Deejay los. Die vermaakt zich prima en het moge duidelijk zijn dat honden op deze wandeling zijn toegestaan. Wel kan ik me voorstellen dat zij bijvoorbeeld langs de Linge in bepaalde jaargetijden aan de riem moeten.

Nu we het toch over honden hebben. Als we via de Haarbrug op de andere oever langs het Merwedekanaal lopen, komen er ineens twee soortgenoten van Deejay aanrennen. Altijd leuk zulke onverwachte ontmoetingen. Na wat gesnuffel en gekwispel gaan we verder en we passeren de Betuwelijn en de A15. De ingepakte toren van de Grote Kerk komt steeds dichterbij en nadat we de Algemene Begraafplaats nu langs de achterkant zijn gepasseerd, lopen we tegen de Concordiaweg aan. De route gaat hier rechts, waar zijn hier de routebordjes?, richting het station. Het is inmiddels kwart over vier.

Wij verlaten de route echter om via het Paardenwater, dat ons ondertussen zeer bekend voorkomt, richting het centrum van Gorinchem te lopen. Want daar hebben we nog een eetafspraak. Met zijn vieren eten we heerlijke tapas in de gezellige en, ook voor honden, gastvrije Eet & Drinkerij ’t Oude Stadthuys dat gevestigd is in, ja inderdaad, het oude stadhuis. En daar zit ook het VVV waar ik als mosterd na de maaltijd de eerder genoemde wandelgids Groene Hart koop. Zo kunnen we thuis nog eens in alle rust nalezen waarom wij dertien kilometer hebben gelopen in plaats van de aangegeven elf.