Amelisweerd   (van Bunnik naar Utrecht)

De NS beschrijft deze route als volgt:

De route Amelisweerd loopt samen met het Utrechtpad. U begint bij het Centraal Station in Utrecht en wandelt langs de Oude Gracht en de Kromme Rijn de stad uit. Via het jaagpad langs de Kromme Rijn en het landgoed Amelisweerd komt u na ongeveer 15 km uit bij station Bunnik. Het is mogelijk de route in te korten door na 7, 10 of 12 km de bus terug te nemen naar station Utrecht Centraal. Ook kunt u de route inkorten door bij het landgoed Nieuw Amelisweerd een klein gedeelte van de route over te slaan. De lengte van de route is dan 13 km.

Enkele opmerkingen mijnerzijds: honden mogen op de hele route mee; ik loop de route andersom, dat wil zeggen van station Bunnik naar station Utrecht Centraal; in de weekeinden kan het langs de Kromme Rijn en rond Amelisweerd erg druk zijn.

Deze (oude) NS wandeling volgt grotendeels de etappes 1 - 3 van het Utrechtpad. Zie aldaar.

We schrijven maandag 6 maart 2006 en het plan is dat ik op de Utrechtse kunstijsbaan ga schaatsen. Maar als ik 's morgens  buiten de wit besneeuwde wereld zie, besluit ik subiet mijn plannen te wijzigen. Vandaag ga ik met Deejay, onze hond, wandelen en van de fraaie winterpracht genieten. Omdat ik al enige tijd met het idee loop om weer eens in de buurt van Rhijnauwen en Amelisweerd te gaan wandelen, laat ik mijn keuze vallen op de NS wandeling Amelisweerd. Zie ook de inleiding hierboven. Eén en ander betekent dat Deejay en ik per trein van Maarssen via Utrecht Centraal naar station Bunnik moeten. En ondanks de problemen die de NS door het winterse weer hebben, zijn Deejay en ik in goed een half uur op de plaats van bestemming. Dat de treinen niet helemaal volgens het boekje rijden mag onze pret niet drukken. Het is 10:35 uur als we in Bunnik van start gaan.

Omdat we route andersom lopen, missen we hier en daar de markering. Maar met het door mij uitgeprinte routekaartje, en met mijn "historische" kennis van deze voor mij niet geheel onbekende omgeving lukt het ons prima de juiste route te vinden. Die voert ons door het centrum van Bunnik naar de oevers van de Kromme Rijn. Vanaf hier is het voorlopig makkelijk want het enige wat we moeten doen, is met de stroom mee op lopen. Deejay mag even los en hij schiet er als een haas vandoor. Ik schiet wat winterse foto's en over hazen gesproken, ik tel in een weiland wel elf stuks, twee pony's en een aantal schapen. Waar aan de linkerkant een bosje ligt, tel ik zeker dertig "kopervogels" of "kramswieken". Sorry, maar ik haal deze twee vogelsoorten nogal eens door elkaar.

Het is jammer dat de sneeuw letterlijk bezig is om voor de zon te verdwijnen waardoor het pad lekker modderig aan het worden is. Na een kleine 5 kilometer komen we bij Kasteel Rhijnauwen. Hier liggen Theehuis Rhijnauwen en de bij het Stayokay hostel behorende bar Het Koetshuis waar eventueel een eet- en/of drinkpauze kan worden ingelast. Bij mooi weer is het buitenterras van het theehuis zeker aan te bevelen. Vandaag is het daar geen weer voor en Deejay en ik lopen via de verharde weg richting Fort Rhijnauwen. Hier verlaten we tijdelijk de officiële route want zoals ik eerder zei, is deze omgeving voor mij zeer bekend. Via de langoederen Oud en Nieuw Amelisweerd slingeren we richting de Kromme Rijn om deze bij het bruggetje nabij Nieuw Amelisweerd weer op te pakken. Even hiervoor genieten we van prachtige tapijten sneeuwklokjes.

Tja, en nog altijd herinnert het onontkoombare verkeerslawaai van de nabije snelweg A27 aan de tijden dat hier met succes (soms letterlijk) werd gestreden tegen de aanleg van deze weg die in de oorspronkelijke plannen veel meer van de fraaie landgoederen voorgoed zou hebben vernield. Gelukkig werden de plannen bijgesteld en zijn de landgoederen redelijk in takt gebleven. Alleen het niet aflatende verkeersgeruis is storend maar als het je lukt dat te negeren dan is het hier volop genieten. Ook de oprukkende skyline van de nabij gelegen Universiteit doet daar gelukkig nog niets aan af. Maar toch, als argeloze wandelaar houd je soms je hart vast voor de telkens en overal oprukkende verstedelijking en "asfalterisering" van landelijke gebieden.

Na deze kritische noot nemen we het geluid van de A27 maar voor lief en het is half één, tijd voor een pauze. Ik drink koffie, Deejay water, en samen eten we een paar bruine boterhammen met kaas. Af en toe passeren andere wandelaars. Op het koude water van de Kromme Rijn dobberen enkele eenden, ganzen, wat meerkoeten en een eenzame fuut. Nog geen kanovaarders want die komen pas met aangenamer weer. Ik kan ze geen ongelijk geven. Langs een slootje staat een verkleumde reiger te wachten op beter tijden. Althans, die indruk wekt de somber ogende vogel. Geduld vogel.

Als we verder wandelen, slingeren we met de Kromme Rijn mee onder het viaduct van de A27 door. Via een steeds modderiger pad passeren we de achterkant van Nieuw Galgenwaard, het stadion van FC Utrecht. Op voetbaldagen kan het daar aardig te keer gaan, nu is het er rustig. Aan onze linkerkant zien we Lunet I. Deze behoort met drie andere Lunetten tot de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Ze zijn gebouwd in de periode 1822-1826 en ze beveiligden ooit de "Houtense vlakte". Een hooggelegen strook land dat niet onder water kon worden gezet. Trouwens, ook Fort Rhijnauwen is onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie.

En dan lopen we het viaduct onder de oude rijksweg, die heel toepasselijk luistert naar de naam Waterlinieweg, door en zijn we zo maar in de stad Utrecht beland. Grappig. We volgen nog altijd het jaagpad langs de Kromme Rijn. Dit pad stamt uit de tijd van de trekschuit die door mens of paard werd voortgetrokken. Nog langer geleden was de Kromme Rijn een ruim 60 meter brede stroom die wild en onberekenbaar kon zijn. En die toen nog doorliep om bij Katwijk in de Noordzee uit te monden. Na de afdamming bij Wijk bij Duurstede, we spreken over de 12e eeuw, wordt de Kromme Rijn meer zoals we hem (of is het haar?) heden ten dage kennen. Deejay en ik volgen de Kromme Rijn en dus ook de route tot het punt waar de route bij het Ledig Erf de Twijnstraat in gaat. Wij verlaten hier de route en we slaan links af waarna we verder de Catharijne Singel volgen. De stad ken ik wel en voor Deejay is dit gedeelte leuker om te lopen. Voor mij eigenlijk ook want ik probeer waar mogelijk een glimp van de Domtoren op te vangen. Dat lukt veelvuldig, zeker bij de Mariaplaats.

Na een laatste foto te hebben gemaakt, lopen we richting het station. Daar blijkt dat er geen treinverkeer naar Amsterdam is dus pakken we de bus. Tegen half drie zijn we weer thuis. Veel sneeuw ligt er niet meer maar we hebben toch een geslaagde wandeling achter de rug. En eens te meer blijkt dat je ook dicht bij huis prima kunt wandelen.